Rozmowa · Sylvie

„Czemu zawsze muszę wszystko spieprzyć?”

„To był ładny ptak – wisiał tam odkąd zaczęłam pracę w Whirling. Naprawdę go lubiłam. Nazywaliśmy go Scotty...”

W jej głosie słychać autentyczny smutek.

Nie. Ona nie z tobą ma problem. Ewidentnie jest zła na kogoś innego. Jakiegoś innego faceta... Jak Garte.

Eee, okej... Ale ja jestem facetem. Na pewno nie o mnie chodzi?

Uwierz mi, nie chciałbyś być w tym przypadku tym facetem. Wiesz, jak to jest. Ciągłe kłótnie i wrzaski.

Nie, ty jesteś superfacetem. Porucznikiem Miłość, doskonałym swatem! Pomóż tej biednej dziewczynie, zanim zmieni się w starą pannę!

Khm. Poprawka: jesteś porucznikiem podwójnym gefrajterem Miłość.

Tak. To kobieta. Pewnie udaje tylko trudną do zdobycia. Kobiety zawsze dają coś za coś.

O tak. Dokładnie o tym mówię. Wiesz, jakie są – wyrachowane i histeryczne. Szurnięte babska.

Wiesz, co musisz zrobić. Najpierw trzeba ją uspokoić, powiedzieć, że masz wszystko pod kontrolą. A potem idź pogadać z Garte'em jak facet z facetem.

Myślisz, że dasz radę, poruczniku Miłość?

Cokolwiek ci podpowiada ta żałosna empatia, nie podejmuj się tej misji. Nie jest cudowna. Jest paskudna.

„Tatuś posadzi cię na kolankach, słoneczko”.

„…”

„Połączenie zostało zakończone przez rozmówcę. Czym jeszcze mogę służyć, funkcjonariuszu?”

No to jazda. Rozpoczęła się misja miłości. Nie ma odwrotu, ludzie! Zaczęło się. Ruszaj do Garte'a!

„Khm...” (Do mikrofonu:) „Jesteś tam jeszcze, młoda? Posłuchaj... Mam wszystko pod kontrolą”.

„Nie. Co?”

„Ty i Garte, nie? Trochę intymnych problemów? Wszystko jasne, tatuś się tym zajmie. Duży tatusiek”.

Boże. Co się dzieje w twojej głowie?!

Dzieje się duży tatusiek.

„O boże” – szum zdaje się dyszeć. „Proszę trzymać się ode mnie z dalek...”

„Mam przeczucie, że w pani życiu uczuciowym dokona się bardzo miły zwrot akcji”. (Puść porucznikowi porozumiewawcze oko).

„Co?” – pyta porucznik, chowając głowę w ramionach. „Co takiego?”

„Zobaczysz, poruczniku. Zobaczysz”. (Mrugnij jeszcze raz).

„Mam przeczucie, że w pani życiu uczuciowym dokona się bardzo miły zwrot akcji”.

„Wiem, kochanie, wiem. Po prostu masz w sobie to urocze kobieco-dziecięce coś, przez co faceci dosłownie wariują. Zwłaszcza tacy jak Garte”.

Proszę, nie. Nie chcę mówić żadnej z tych rzeczy. (Odrzuć misję miłości. Mimo że jest cudowna).

Jesteś zwykłym sztywniakiem. Co, chcesz być bardziej empatyczny?

Wszystko jest w porządku, to tylko sssseksualność.

„Połączenie zostało zakończone przez rozmówcę. Czym jeszcze mogę służyć, funkcjonariuszu?”

Chętnie pomogę, ale może dałoby radę to zrobić bez tej zinternalizowanej mizoginii?

Jakiej mizoginii? Ja po prostu mówię ci, jak jest. Nie można już nawet mówić wprost w swojej własnej głowie?

Musisz działać, poruczniku Miłość. Najpierw trzeba uspokoić tę histeryczkę, powiedzieć, że masz wszystko pod kontrolą. A potem idź pogadać z Garte'em jak facet z facetem.

O boże, tylko nie starą pannę!

Tylko nie starą panną, mój boże!

Musisz interweniować w imię miłości! Najpierw ją uspokój, powiedz, że masz wszystko pod kontrolą. A potem idź pogadać z Garte'em jak facet z facetem.

Chwila! Dla ciebie „porucznikiem podwójnym gefrajterem Miłość”.

Oczywiście. To o wiele więcej miłości. Ale na razie – reaguj!

Czy ja jestem jakiś nienormalny? Kobieta nie musi brać ślubu. Nie musi nawet być z nikim w związku. Poza tym – feminizm.

Jaki znów nienormalny? Ja po prostu mówię ci, jak jest. Nie można już mówić wprost w swojej własnej głowie?

Musisz działać, poruczniku Miłość. Najpierw trzeba uspokoić tę histeryczną dziewczynę, powiedzieć, że masz wszystko pod kontrolą. A potem idź pogadać z gościem jak facet z facetem.

Tak, ewidentnie chodzi o kogoś innego, jak Garte.

Wiesz, jak jest z kobietami i ich ciągłymi problemami. Bez przerwy kłótnie i wrzaski. I jak można w czymś takim dbać o miłość?

I tu powinieneś wkroczyć ty. Jesteś porucznikiem Miłość, doskonałym swatem! Pomóż tej biednej dziewczynie, zanim zmieni się w starą pannę.

„Pa, Sylvie”.

„Widziała pani moją odznakę?”

„Tak, wiem, kim pan jest. Jest pan funkcjonariuszem policji... prawem”.

Tak, chyba rozumie. Dobra robota!

„Zaraz, jak się pani dowiedziała, że jestem funkcjonariuszem policji?”

„Powiedział mi to pan w Whirling... Mówił to pan wszystkim. I pokazywał pan nam swoją odznakę... Nie muszę wysłuchiwać tego wszystkiego od nowa”.

„Zaginęła mi odznaka. Widziała ją pani gdzieś może?”

Porucznik blednie. „Zgubił odznakę?” – pyta sam siebie bezgłośnie.

„Och... Nie, nie widziałam. Przykro mi”.

Nawiasem mówiąc, prawdziwi policjanci mają też mundury. Gdzie jest twój?

Kim nie ma munduru, a wydaje się zupełnie prawdziwy.

Jest w cywilnym ubraniu. Z własnej woli. To co innego niż nie wiedzieć, gdzie zapodziałeś mundur.

Są funkcjonariusze, którzy noszą typowe czarne policyjne mundury podczas całej swojej drogi po drabinie stopni MOR-u i ostatecznie są w nich też grzebani. Inni noszą się bardziej nieformalnie. Zdaje się, że należysz do tych drugich.

O nie, nie mam też munduru! Boże, naprawdę muszę się temu przyjrzeć.