Rozmowa · Sylvie

„Pański pokój. Czy raczej projekt – eksperyment, którego celem było sprawdzenie, jak bardzo da się go zapuścić”.

„Próbowałam wysłać tam sprzątaczy, ale nie pozwolił mi pan. Zagroził mi pan, że »sprawi, że zrozumiem«. Nie mam pojęcia, co to miało znaczyć – i nie chcę wiedzieć”.

„A później krzyczał pan coś niezrozumiałego o kościołach, zapachu moreli i akwariach” – bierze głęboki wdech.

„I tyle? Nie brzmi to tak źle”.

„A później musiałam zająć się pańską toaletą. Tą, którą zapchał pan swoimi policyjnymi dokumentami, przez co woda zalała znajdującą się piętro niżej kuchnię”.

„Nie wspominając o wymachiwaniu bronią, nękaniu klientów, grożeniu śpiewaniem karaoke, grożeniu samobójstwem...”

„Chwilkę. Policyjnymi dokumentami?”

„Uch... Tych, które musiałam wyciągać z pańskiej toalety”.

„Ach, o te chodzi. Znalazłem je”.

„Dobrze. To znaczy, że nie zaginęło” – wyraźnie trochę jej ulżyło. „Proszę nie wrzucać ich już więcej do toalety. Toalety tak nie działają”.

„Dobrze, rozumiem. Nie byłem zbyt dobrym lokatorem”.

„Nie, nie był pan. Pan był po prostu najgorszym gościem”.

„Bardzo cię za wszystko przepraszam, Sylvie”.

„Boże, ja... Ja wiedziałam, że nie powinnam była o tym wspominać. Proszę... Proszę nigdy już do mnie nie dzwonić. Udawajmy, że to się nigdy nie wydarzyło”.

„Dziewczyno, ale wyluzuj trochę... Co ty, nigdy nie imprezujesz?”

„Hm, nie wiem nawet, co powiedzieć...”

„Próbowałem pokazać świat jutra. Wielką panikę końca”.

„Cóż, a pani była najgorszą karczemną dziewką, jaką w życiu widziałem!”

„Co się z nimi stało?”

„Ja... Cholera, nie pamiętam, co zrobiłam z pańskimi przeklętymi papierami! Nie pamiętam każdej najmniejszej rzeczy, którą robię” – niechęć w jej głosie ustępuje miejsca niepokojowi.

Martwi się, że mogła przypadkiem zrobić coś złego, lecz po chwili przypomina sobie, że rozmawia z tobą.

„Zwłaszcza gdy szaleje huragan. To pańska wina, że je pan stracił, a nie moja”.

Coś w twoim wnętrzu chce natychmiast o tym zapomnieć. Jak gdybyś wyrzucił je nie bez powodu.

„Brzmi poważnie”.

„Przepraszam”.

„Chwilka. Której piosenki?”

„»Żyjemy dalej« od OO” – wzdycha. „Nie mogę już jej słuchać. Zmienił ją pan w parodię”.

„Przepraszam. Przykro mi z powodu tej piosenki”.

„Do diabła z piosenką...”

„Chyba wiem już dosyć”. (Odpuść temat).

„Z pewnością”.

„Mówiła pani, że śpiewałem. Ale co dokładnie? Szukam pewnej piosenki...”

„Och, różne piosenki. Jakieś disco i rock. Mnóstwo disco i rocka...”

„Czy ja śpiewałem... »Najmniejszy kościół w Saint-Saëns«?”

„Tak. Tę piosenkę lubił pan najbardziej. Im później było, tym częściej ją pan puszczał”.

Ciekawe. Tak czy inaczej, musisz znaleźć jej kopię. Inaczej nie zaśpiewasz.

„Może będzie mi pani w takim razie w stanie pomóc zidentyfikować jedną piosenkę...”

„Którą konkretnie?”

„Tę taką bardzo smutną”.

„Smutną? W takim razie chodzi pewnie o »Najmniejszy kościół w Saint-Saëns«. Strasznie ją pan katował...” – w jej głosie pobrzmiewa rozczarowanie.

Ciekawe. Tak czy inaczej, musisz wciąż znaleźć tę piosenkę.

„Och, różne piosenki. OO. Jakieś disco i rock. Mnóstwo disco i rocka...”

„Dobrze. Dziękuję za poświęcony czas. Proszę na siebie uważać”. [Odejdź].

Słyszysz westchnienie ulgi dobiegające z głośnika radiostacji. Twoja rozmówczyni rozłącza się bez słowa pożegnania, po czym rozbrzmiewa znajomy głos:

„Mogę w czymś jeszcze pomóc, funkcjonariuszu?”

„Jaki incydent z wydrzykiem?”

„Wypchany ptak. Wydrzyk wielki. Rzucił nim pan o ścianę, krzycząc »pieprzyć tego ptaka« i śmiejąc się jak maniak”.

„Mówił pan chyba, że ten wydrzyk wkurwiał go od samego początku”.

„To zupełnie nie brzmi jak ja! Kocham ptaki!”

„Tak, no cóż...” – szum zakłóceń sugeruje, że Sylvie nie ma na ten temat żadnego komentarza.

Bzdury! Jesteś obserwatorem ptaków w zielonej czapeczce z piórkiem!

„Właściwie to chyba jestem wręcz amatorem ptaków. Ich obserwacji, znaczy się”.

Jej głos ponownie wyłania się z szumu: „To wspaniale, naprawdę. Może powinien pan oddać się temu hobby. Może trochę to pana uspokoi”.

Ale czy na pewno?

Albo policjantem z uszkodzeniami mózgu. Jedno albo drugie.

„Tak, to brzmi jak coś, co bym zrobił”.

„Ale nie wyglądało na to, że się pan przy tym dobrze bawił”.

„Zasrany ptak dostał, co mu się należało”.

„Jak pan uważa...” – odpowiada, a jej głos zdaje się oddalać, jakby odsuwała się od mikrofonu.

Szum zakłóceń. Potem znów zakłócenia i... tak, jeszcze więcej zakłóceń. Brutalność twoich słów ewidentnie ją przeraża.