Rozmowa · Cindy CZACHA

„Przekonajmy się, czy jesteś choć w połowie takim komunistą, za jakiego się podajesz...”

„Nie szkodzi. Jestem niemal pewien, że brzmi ono »Pamiętaj Dobrewę i Abadanaiza«”.

„Hmm... Najwyraźniej świnka nie siedziała bezczynnie...” – zdaje się być lekko zawiedziona.

„Znasz hasło wstępu?”

„Jasne, że znam. Steban mi ufa”.

„Ale mi nie powiesz, prawda?”

„A dlaczego miałabym to zrobić? To by było strasznie nudne”.

„Przekonajmy się, czy jesteś choć w połowie takim komunistą, za jakiego się podajesz...”

„Wystarczy tego. Idź już sobie” – stwierdza, ponaglając cię leniwym ruchem zwisającej dłoni.

„Zaraz, co jeszcze możesz powiedzieć mi o tym Stebanie?”

„Tylko że jest prawdziwym komunistą. Nie takim udawanym jak ty. Resztę zobaczysz na własne oczy”.

„To bardzo pomocne. Dziękuję, Cindy”.

„Zaraz. Chyba nie myślisz, że to będzie takie łatwe, co?”

(Z niechęcią). „Kwi, kwi!”

„No i proszę, nie było tak źle, prawda?”

Nie jest to najgorsze upokorzenie, jakie cię spotkało w ciągu ostatnich dni, ale jest wysoko na liście.

„Nie będę dla ciebie kwiczał”.

„Bądź grzeczną świnką. Bez kwiczenia nic nie powiem”.

(Przez zaciśnięte zęby). „Kwi”.

„No, no. Zdaje się, że mamy do czynienia z twardą świnią. Jestem pod wrażeniem...”

Tak, udało ci się zakwiczeć, zachowując przy tym minimum godności.

„Czego chcesz, pieniędzy? Masz, weź. Nie brakuje mi ich”. (Zaproponuj 5 reáli).

„Zatrzymaj swoje pieniądze. To, czego od ciebie chcę, jest lepsze od złota...”

Nie spuszczaj nosa na kwintę. Głowa do góry, o cokolwiek poprosi!

„No, Cindy, pomóż mi. Jak komunistka komuniście”.

„Powiedz mi po prostu, czego ode mnie oczekujesz!”

„Wiesz, gdzie go znajdę?”

„Możliwe”.

„Powiesz mi gdzie?”

„Szukam grupy kretoludów”.

„Świnie i krety, co? Brzmi jak coś z baśni dla dzieci”.

„Kiedy tak to ująć, faktycznie brzmi to nieco dziecinnie”.

„Tak, naprawdę tak to brzmi...”

„Nieważne. Znam kogoś, kogo kręcą takie podziemne klimaty. Szukasz Stebana”.

„Tymczasem to bardzo poważna sprawa”.

„Och, czyżbym uraziła uczucia bardzo poważnej świni?”

„Jeden facet ze Związku powiedział, że ktoś próbuje zorganizować podziemną komórkę rewolucyjną”.

„Podziemną komórkę? No, no. Brzmi poważnie...”

„Szukam towarzyszy, którzy pomogą mi odpalić wielką mazowską maszynę do kręcenia kiełbachy. Pomożesz mi?”

Dziewczyna wybucha rechotem, który zdaje się należeć do jakiejś znacznie starszej kobiety...

„Och, jak miło. Świnka chce robić kiełbaski. Z czego? Ze swoich kumpli świnek?”

„Nie, z burżuazji”.

„Więc świnka jest teraz dużym, złym komunistą...”

(Odwróć się do Kima). „Spokojnie, Kim. W życiu bym cię nie przerobił na kiełbasę”.

„Tym się nie przejmowałem” – odpowiada porucznik, mrugając.

W pomieszczeniu socjalnym 41. komisariatu sierżant Mack Torson podgrzewa na elektrycznym piecyku białą kiełbasę. Olej na patelni syczy i skwierczy. Torson ściera właśnie plamę ze spodni, kiedy do pokoju wchodzi jego partner, funkcjonariusz satelicki Chester McLaine. Węszy chwilę, po czym marszczy brwi...

„Mój boże, ja pierdolę, Mack. Co to za smród?”

„No co, nigdy nie odgrzewałeś resztek w socjalnym?” – przeszywa tłustą kiełbasę niewielkim widelcem i przekłada na sfatygowaną papierową tackę.

„Hej, jeśli chcesz to czymś przykryć, nadal mamy w dowodach ten stary słoik musztardy...” – już zaczyna się śmiać ze swojego niedokończonego dowcipu.

„Tę, co to ją Vic zwinął...”

„...temu żulowi przed Frittte? Ha, ha, ha!”

Słuchaj dalej.

„Zadaj sobie jedno pytanie, Mac. Czy jestem dość zdesperowany, żeby użyć żulowej musztardy?”

Torson w zamyśleniu odgryza kolejne kawałki kiełbasy. „Hej, Chester, skoro o tym mowa... Myślisz, że Harry rozwiązał swoje problemy finansowe czy przeszedł w tryb żulicjanta?”

„W sensie, śpi teraz w jakimś kanale i przesłuchuje szczury?”

„Nie zdziwiłbym się. Zawsze był dziwny w temacie forsy”.

„Dobrze, Cindy. Czy to znaczy, że pomożesz mi znaleźć komunistów?”

Torson w zamyśleniu odgryza kolejne kawałki kiełbasy. „Hej, Chester, tak się zastanawiam... myślisz, że ktoś kiedyś przeszedł całkiem w tryb żulicjanta?”

„Tak na sto procent? A gdzie tam, to tylko takie gadanie, coś jak bezgłowy jeździec FALN...”

Rozbawiony dodaje: „Ale Harry'ego najwyraźniej to nie zraża”.