Rozmowa · Cindy CZACHA

„Masz dzieci? Bo brzmisz w tej chwili jak najbardziej beznadziejny ojciec na świecie”.

„Ale dobra, bierz go. I tak skończył mi się olej napędowy” – stwierdza, rzucając ci pędzel do stóp.

„Przykro mi, ale muszę poprosić cię o to jeszcze raz: daj mi, proszę, ten pędzel”.

(Spróbuj nawiązać kontakt). „Hej, siostro. Porozmawiajmy przez moment o polityce”.

„A co ty możesz wiedzieć o polityce?” – spogląda na ciebie, mrużąc podejrzliwie oczy.

„Nos podpowiedział mi, że też jesteś komunistką. Powinniśmy stworzyć zespół, połączyć siły”.

„No, no. Niezły masz nos...”

Twój wydział węchowy pragnie poinformować, że nie bierze żadnej odpowiedzialności za skutki tej metody przesłuchań.

„Jasne. Znam kogoś, kto uwielbia gadać o tych ideologicznych sprawach. Szukasz Stebana”.

„Kto to jest Steban?”

„Prawilny komunista. Organizuje megafajne i bardzo sekretne spotkania”.

„Czy ten cały Steban nie chodzi przypadkiem w białej marynarce?”

„Możliwe”.

„Pomożesz mi go znaleźć?”

Przez chwilę udaje, że się nad tym zastanawia. „Nie”.

Porucznik wydaje z siebie westchnienie, które zdaje się sugerować, że ta odpowiedź była do przewidzenia.

„Chyba powinienem się po prostu poddać. Nic mi nigdy nie wychodzi”.

„Boże, to chyba najsmutniejsza świnia na świecie...”

Tak się składa, że „Najsmutniejsza świnia na świecie” to tytuł popularnej w Gottwaldzie książeczki dla dzieci napisanej i ilustrowanej przez Moritza Metzgera. W 26 roku otrzymała ona prestiżową nagrodę Kritikerpreis w kategorii literatury dziecięcej.

„Dobra, pomogę ci. Ale najpierw chcę, żebyś ty coś dla mnie zrobił...”

Trzyma cię za jaja, szefie. I zamierza je ścisnąć.

„Mianowicie?”

Jej usta rozciągają się w szelmowskim uśmiechu.

Śmiejąca się czaszka. Rozbawiona śmierć. Będzie źleeee...

„Zakwicz dla mnie świnko. Tylko raz”.

„No daj spokój, tak się nie traktuje swoich rewolucyjnych braci!”

„Mylisz się. Dokładnie tak traktuję swojego młodszego brata”.

(Z polotem). „Kwi, kwi!”

„Rety. Poszło łatwiej, niż się spodziewałam. Prawie jakbyś chciał to zrobić przez cały ten czas...”

Przeszywa cię zimne, wilgotne uczucie. Dociera do ciebie, że nie musiałeś tak łatwo się zgadzać.

Porucznik, oczywiście, nie jest zachwycony.

„Wygląda na to, że rzeczywiście zależy ci na spotkaniu ze Stebanem. Jestem tak jakby wzruszona”.

„Grupa Stebana zbiera się tylko nocą w starym pokoju w tym apartamentowcu. Dopisało ci szczęście – zebranie zaplanowane na ten tydzień odbywa się dzisiejszej nocy”.

„Wetknij tu swój świński ryj jakoś po 22:00, a może uda ci się ich znaleźć”.

„Zaraz, ale jak mam się dostać do apartamentowca, skoro tam nie mieszkam?”

„Użyj swojego świńskiego móżdżku. Na pewno ktoś cię wpuści...”

Ale nie będzie to ona.

„Po prostu nie ja”.

„Hmm, czemu mam wrażenie, że tkwi w tym jakiś haczyk...?”

„Och, bystra świnka. Oczywiście, że jest haczyk...”

„Steban jest ciut paranoiczny. Ma te swoje megasekretne hasła wstępu, żeby chronić się przed infiltratorami i innymi takimi. Beze mnie nie dostaniesz się na to spotkanie”.

„Ekhem” – odchrząkuje porucznik.

„Nie chciałbym wtrącać się w twoje prywatne sprawy, ale może ma to coś wspólnego ze zdaniem, o którym wspominał Mañana”.

„Och, racja. Bystrze, Kim”.

Porucznik kiwa głową.

„Najwyraźniej tak to się kończy, gdy dwie świnie łączą siły...” – zdaje się lekko zawiedziona.

„Wystarczy tego. Idź już sobie” – stwierdza, ponaglając cię leniwym ruchem zwisającej dłoni.

„To naprawdę głupie. Powinieneś się wstydzić, że w ogóle to zasugerowałeś”.

„Racja. Ależ ze mnie głupiec. To się już nie powtórzy, detektywie”.

„Konflikt między świnkami. Bardzo fajnie...” – przez chwilę jej oczy błyszczą zachwytem.

„Od czasu do czasu powinieneś słuchać swojego partnera. Nie jest taki ciemny jak ty”.

„No bez kitu, właśnie miałem to powiedzieć”.

„Oczywiście, detektywie. Przepraszam, że przeszkodziłem” – porucznik uśmiecha się sam do siebie.

Nie, nie miałeś. Inaczej byś powiedział. Tak naprawdę było to daleko poza granicą twoich umiejętności kojarzenia.

„Zaraz, jakie zdanie?”

Porucznik sprawdza w swoim notatniku i odpowiada: „»Pamiętaj Dobrewę i Abadanaiza«”.

Czekaj, czy to może mieć coś do czynienia z tymi dziwnymi hermetycznymi rozmowami, o których wspominał boiadeiro?

„Ale mi nie powiesz, prawda?”

„A dlaczego miałabym to zrobić? To by było strasznie nudne”.

Nie szkodzi. Nie musi ci go zdradzać, bo już je znasz.