Rozmowa · Cindy CZACHA

„A co powiesz na pracę? Mógłbym ci ją załatwić. Prawdziwą pracę, z wypłatą!”

„Jaba-daba-kurwa-du!” – woła i wybucha śmiechem. „I co to miałaby być za praca? Cięcie cię na plasterki?”

„Z Whirling-in-Rags odeszła właśnie jedna osoba”.

„Poważnie?” – pyta, a jej oczy błyskają niczym skradzione monety w świetle księżyca. „Dobrze wiedzieć. Teraz jeszcze łatwiej będzie ich skubać”.

„Tylko tyle masz mi do zaoferowania, świnko? Wygląda na to, że rynek pracy zawiódł mnie po raz kolejny” – między pobliskimi apartamentowcami wyje wiatr. „Nie ma roboty, nie ma dzieła sztuki. Szkoda”.

„Mogłabyś pracować dla mnie! Zostać funkcjonariuszką policji”.

„Mamy reguły, które uniemożliwiają zatrudnianie jakichkolwiek członków CZACH”.

„Ja? Gliną? Nie mam świńskiego ryja, który jest konieczny, by węszyć na tym twoim zasyfionym placyku” – stwierdza, spluwając.

„Właściciel lombardu na pewno znalazłby ci coś do roboty”.

„Myślisz, że wpuściłby mnie do swojego sklepu? Nie ma mowy. No, chyba że chciałby stracić nagle cały towar”.

(Wskaż Joyce). „Ona mogłaby cię zatrudnić. Pracuje dla ludzi, którzy są właścicielami portu”.

Syczy na łódź delikatnie kołyszącą się na przybrzeżnych falach. „Ona obdarłaby mnie ze skóry. Zrobiłaby sobie ze mnie płaszcz przy pierwszej nadarzającej się okazji” – na jej ustach pojawia się szalony uśmiech. „Chyba że to ja dobrałabym się do niej pierwsza”.

„Znam przewodniczącego Związku. Na pewno potrzebują dodatkowej pary rąk w porcie”.

„Och, wiem, że potrzebują dodatkowych ludzi do pracy. Zwłaszcza po tajemniczym zniknięciu ładunku w zeszłym tygodniu”.

„Czy wie pani coś na ten temat?” – pyta porucznik. Dziewczyna go ignoruje.

„Może mogłabyś pracować za ladą w miejscowym Frittte? To chyba dość łatwe”.

„Chyba raczej nudne” – prycha. „Ale to i tak odpada. Technicznie rzecz biorąc, mam tam zakaz wstępu. Chociaż i tak zaopatruję się tam w papierosy”.

Czego ona potrzebuje? Niewiele jej możesz dać. Hmm, mógłbyś zaproponować jej pracę.

Zamknęła się jak na klucz. Czego ona chce? Może wystarczy ją po prostu spytać. Ale pojękująco, żeby czuła się lepsza.

„No dajże spokój! Nie ma innego sposobu, żebym mógł udowodnić, że jestem tego wart?”

„Zakwicz. Może wtedy pogadamy o interesach”.

„Mowy nie ma. Zapomnij”. (Stchórz).

„No nie bądź taki! Wreszcie zaczynałam się dobrze bawić”.

(Odwróć się do porucznika). „Kim. ty to zrób”.

Porucznik pozostaje w absolutnym bezruchu, ale kątem oka rzuca ci piorunujące spojrzenie.

Mowy nawet nie ma.

„Nie on – ty. Chcę, żebyś to ty dla mnie zakwiczał, wieprzowinko”.

(Chrumknij przeciętnie). „Chrum, chrum!”

„Czy mam tam zejść i pociągnąć cię za ten twój zakręcony ogonek?!” – szczerzy zęby, napawając się poczuciem władzy.

(Chrumknij pokornie). „Chrum! Chrum! Chrum!”

„Dobry prosiaczek” – chwali cię słodkim tonem.

(Chrumknij, ale tylko trochę). „Chrum, chrum”.

„Daj spokój! Przyłóż się, żeby zasłużyć na tę słoninkę” – chichocze.

„Poznałem Stebana, twojego przyjaciela”.

„Widziałam, jak tam wchodzisz, świnio. Nie mówisz mi nic nowego”.

„I co, spodobaliście się sobie?”

„Nie wiem, jak to ująć, ale odkryliśmy chyba razem coś pozafizycznego”.

„Przestań, świnio. Zbiera mi się na wymioty...”

„No ale przynajmniej przekonałeś go do wywieszenia plakatów. Dobrze widzieć starego króla pokrytego odpowiednimi hasłami. Widziałam jednego starego ptaszka, który prawie zemdlał, wychodząc ze Frittte”.

„Tak czy siak, powiedziałam mu, że nigdy nie zgodzisz się na plakaty. Szkoda. Miałam zaplanowane kilka naprawdę dobrych”.

„No, doszło między nami do małego fizycznego starcia, ale chyba już się z tym pogodził”.

„Na początku myślałam, że Uli mnie wkręca, ale później zobaczyłam policzek Steba. Dałeś mu niezłego całusa” – zdaje się, że to aprobuje.

„To dobry towarzysz. Bardzo zaawansowany pod względem ideologicznym”.

„Boże, nawet gadasz teraz jak on. Niedługo będziecie sprawdzać sobie nawzajem prace domowe...”

„Tak, jest w porządku”. (Wzrusz ramionami).

„Hm... Był fajniejsza, zanim zaczął się kumplować ze świniami...”

„Ciągle spoglądasz w bok. Na co?”

Kiwa pogardliwie głową w kierunku kobiety wykonującej prace konserwacyjne na łodzi zacumowanej przy pomoście.

Nienawiść? Odraza? Ciężko wyczytać z jej dziewczęcych rysów, czego jest więcej.

Kobieta na łodzi nie zauważa jej spojrzeń.

Syczy: „Na tę dziwkę z Ozonne. Ktoś musi mieć na nią oko”.

„Masz na myśli Joyce?”

„Jesteśmy z nią po imieniu, co? Świnka pnie się na szczyt”.

„Skąd to negatywne nastawienie?”

„Lecisz na nią? Szukasz okazji, żeby bronić jej honoru?”

„Chwila. Co to jest Ozonne?”

„To miejsce, w którym dorastają takie dziwki jak ona i ich fagasy”.

„Tak, mnie też się ona nie podoba”.

„Świnia nie jest w połowie tak głupia, jak na to wygląda” – stwierdza, kiwając z aprobatą głową.

„Kto to jest?”