Rozmowa · Cindy CZACHA

„Tylko tyle? Dobra. Dobre i to” – stwierdza, wręczając ci obraz.

„Ile chcesz za to pieniędzy?”

„Sześćdziesiąt siedem tysięcy reáli. I twoją głowę na srebrnej tacy”.

Pamiętaj, tu nie chodzi o sztukę ani o artystkę. Ten zbędny zakup wskazuje, że masz olbrzymi majątek. Sztuka jest nieco bardziej gustowną formą wieszania sobie forsy na ścianach.

Może i jest do ciebie wrogo nastawiona, ale, tak czy inaczej, to uboga artystka bez perspektyw. Potrzebuje tyle pieniędzy, ile tylko jej dasz.

Zaniż stawkę. Biedacy i tak nawykli do takich ciosów.

„Pokaż mi go”. (Przyjrzyj się bliżej).

Wysuwa dłoń, umożliwiając ci przyjrzenie się dziełu. Powierzchnię zdobią trzy czerwone rozpryski rozmieszczone po przekątnej. Mniejsze różnokolorowe plamki rozchodzą się ze wspólnego punktu początkowego.

„No i jak, prośku. Co ty na to?” – pyta niemal drwiąco, oczekując na twoją reakcję.

W tych godnych geniuszu pociągnięciach pędzlem skrywa się napięcie, pragnienie nawiązania dialogu z odbiorcą, prowokacji. Medytacja o... Sein und Nichtsein?

Jak już wiesz, to zwykła paleta. Nie ma czego oglądać.

Kąt, pod jakim padły krople farby, zdradza, że zostały one rozchlapane z siłą godną broni palnej.

To jeden z tych psychologicznych testów z plamami. Zaproszenie do nawiązania kontaktu z absolutem.

„Nie mam za bardzo zdania”.

„Oczywiście, że nie masz. Po co ja w ogóle zawracam sobie głowę? Po prostu wyskakuj z kasy!”

„Widzę... Monety zakrzepów złożone w ofierze pulsującemu progowi. Ale co to oznacza?”

„To znak! Albo zapłacisz, albo rozgniewasz straszliwą bestię zza... Jak ty to nazwałeś?” – dobrze wie – po prostu chce podkręcić swoją wypowiedź. „Zza progu. Ostrożnie! Słyszałam, że ma słabość do wędzonej wieprzowiny”.

Hm, mogłaby popracować trochę nad improwizacją. To był żałosny pokaz. Powinniśmy się bać może? NIKT SIĘ NIE BOI!

„To zwykła paleta do farb”.

„Szlag” – niemal porzuca całe przedsięwzięcie, ale po chwili zmienia zdanie. „Ale to też sztuka. Konceptualna iluzja. Zarówno narzędzie, jak i wynik”.

Narzędzie? Może jednak coś jest na rzeczy. Sportowcy też są jednocześnie narzędziami i artystami. Ciałami stworzonymi do jednego, jedynego celu.

„Ktoś tu stracił życie. Dostał kulę kalibru pięć milimetrów. Z bezpośredniej odległości”.

„Tak, moja artystyczna integralność” – nie sposób stwierdzić, czy mówi poważnie, czy żartuje.

Mówi poważnie. Mimo aury, jaką roztacza, ta maskarada nie sprawia jej radości. Jej osobisty związek ze sztuką i samo dzieło są dla niej ważne.

„Badasz granice między istnieniem a nieistnieniem. Chytrze je kontrastując sobą nawzajem”.

„Taa... Jak tam sobie chcesz, artystyczny glino” – na jej ustach pojawia się szeroki uśmiech. „Przestrzenie, ciała, gówno. Dajesz z tą gadką!”

„Taa... Jak tam sobie chcesz” – na jej ustach pojawia się szeroki uśmiech. „Przestrzenie, ciała, gówno. Dajesz z tą gadką!”

Wygląda jak paleta. Zwykła deska do mieszania farb.

„Powiedziałabyś, że to jedno z twoich najlepszych dzieł?”

„Najlepszych? O tak, wieprzonko. Kichnęłam, trzymając mokry pędzel. Farba rozbryzgnęła się na płótnie i proszę bardzo. Lepszego dzieła nie znajdziesz”.

Jej zdaniem to wystarczy, żeby uważać się za artystkę? Załatw ją w jej własnym stylu. Uczyń go swoim.

„Coś obrzydliwego”.

„Może według ciebie” – stwierdza, mierząc cię wzrokiem od góry do dołu.

„Niesamowity komentarz na temat wielkiej wagi przypadku w procesie tworzenia”.

„Niech ci będzie. Ja wolę myśleć, że namalował to mój nerw trójdzielny”.

(Podrażnij najdłuższy ze swoich włosów w nosie).

Czujesz, jak w głębi nozdrzy rodzi się najpotężniejsze kichnięcie w twoim życiu...

„Uch... Co ty wyprawiasz...?” – pyta ze wstrętem. Poszczególne części jej twarzy układają się w najbardziej dramatyczny wyraz dezaprobaty, na jaki je stać.

Porucznik marszczy brwi na widok twojego kolejnego ekscentryzmu.

„Nic. Nic! Khm...” (Powstrzymaj kichnięcie, póki jeszcze możesz).

„Ja też jestem artystą”. (Twoje nozdrza rozdymają się mimowolnie).

Zamykasz oczy, odchylasz głowę i szykujesz się do wyrzucenia jej w przód...

Narzuca płaszcz na swoją głowę i przygotowuje się na trafienie.

Porucznik w pośpiechu szuka kolejnej chusteczki.

Kręcenie w nosie jest aż niewiarygodne.

Śluzówka po bokach dziurek w twoim nosie wiwatuje. Wszelkie wonie opuściły na chwilę świat. Twoje jamy nosowe stały się tunelami z bardzo czułymi na łaskotki ściankami.

„AAAAA...”

Reszta jednak nie nadciąga. Wydychasz łagodnie. Bez kropelek śliny, bez krzyku. Skończyło się. Ot tak.

Może jednak nie wszyscy są artystami?

„Co to ma być?” – pyta z ulgą. „Przestań bawić się swoim ryjem i miejmy to już za sobą, żebyś mógł wrócić do swojego śmierdzącego chlewa. Wciąż chcesz tę farbę, czy nie?”

Porucznik w pośpiechu szuka chusteczki.

„Ciekawe. Ale najbardziej chciałbym wiedzieć... Jak nazywasz ten nowy styl?”

„Art-psik”.

„A więc namalowałaś to kichnięciem? Coś niesamowitego... Prawdziwa oznaka geniuszu!”

„No przecież to powiedziałam, prosiaczku”.

„Naprawdę? Przepuścisz okazję, żeby wydoić jakiegoś durnego, tarzającego się w forsie świniaka?”

„Bla, bla... Nie jestem na sprzedaż, prośku” – wygląda na niemal zawiedzioną twoją kiepską ofertą.

Jak byś się nie starał, nie jesteś w stanie wymyślić, czego mogłaby chcieć od ciebie młoda buntowniczka przebrana za babcię. To na pewno nie typ dziewczyny lubiący kwiatki i czekolady.

Cindy wydłubuje brud zza swoich paznokci, a ty po prostu stoisz i nie wiesz, co powiedzieć. Bez odrywania wzroku od swoich paznokci, Cindy stwierdza: „Pytaj o coś albo się stąd wynoś, świnio”.

Upokorzenie jej nie wystarczyło? A może coś jej zaproponujesz? Pracę na przykład?