Rozmowa · Cindy CZACHA

„To prawdopodobnie przedstawicielka Wild Pines. Powinniśmy z nią porozmawiać” – kiwa głową w jej kierunku. „To profesjonalna negocjatorka. Mam przeczucie, że będzie bardzo skora do współpracy i jednocześnie niczego nam nie powie”.

„Powinieneś przejąć inicjatywę, zadawać jej nieoczekiwane pytania – no wiesz, rób swoje. Możesz trochę zaszaleć. Wytrącenie jej z równowagi to nasza jedyna szansa, aby się czegoś dowiedzieć”.

„Dobry pomysł, świnki. Biegnijcie już, spieprzyć jej życie. I odholujcie przy okazji tę jej łódź. Chętnie popatrzę, jak wraca do Ozonne wpław”.

„Na przedstawicielkę Wild Pines?”

„Tak. Powinniśmy z nią porozmawiać” – kiwa głową w jej kierunku. „To profesjonalna negocjatorka. Mam przeczucie, że będzie bardzo skora do współpracy i jednocześnie niczego nam nie powie”.

„Kto to jest?”

„Czy twoja praca nie polega przypadkiem na znaniu wszystkich znakomitości w tej zabitej dechami dziurze? To przedstawicielka Wild Pines. Madame profesjonalna negocjatorka we własnej osobie – i w cienkich szmatkach” – stwierdza, mrużąc oczy.

„Jest coś makabrycznego w starych babach próbujących wyglądać młodo”.

Zabawnie to brzmi z ust młodej dziewczyny ubranej jak jakaś babcia.

„A czy ty nie jesteś młodą kobietą próbującą wyglądać staro?”

„Och, tak właśnie powinno być. To naturalny porządek rzeczy”.

„Na przedstawicielkę Wild Pines, tak?”

„Madame profesjonalna negocjatorka we własnej osobie – i w cienkich szmatkach” – stwierdza, mrużąc oczy. „Jest coś makabrycznego w starych babach próbujących wyglądać młodo”.

„Masz na myśli Joyce?”

„Jesteśmy z nią po imieniu, co? Świnka pnie się na szczyt”.

„Tak, mnie też się ona nie podoba”.

„Świnia nie jest w połowie tak głupia, jak na to wygląda” – stwierdza, kiwając z aprobatą głową.

„Chwila. Co to jest Ozonne?”

„To miejsce, w którym dorastają takie dziwki jak ona i ich fagasy”.

„Skąd to negatywne nastawienie?”

„Lecisz na nią? Szukasz okazji, żeby bronić jej honoru?”

Ozonne to archipelag leżący dwa dni drogi od Revacholu. Jego bogaci, przyzwyczajeni do wykwintnych restauracji i butików mieszkańcy rzadko mają powody, żeby odwiedzać Martinaise.

„Wiesz coś o niedawnym morderstwie?”

„Nie jestem kapusiem, świński ryju” – stwierdza, marszcząc nos. „Idź ryć w gównie kogoś innego. W tej okolicy nie brakuje donosicieli”.

„Właściwie to nie ma tu zbyt wiele osób, które rozmawiają z nami w normalny, spokojny sposób i przekazują nam informacje”.

„Nie trafiliśmy na ten padół, żeby uprzyjemniać ci życie, pojebie”.

„Czy to rządowy olej napędowy?”

(Wyciągnij swoje pistolety z palców). „To twój szczęśliwy dzień! Chcę zdobyć jakieś dzieło sztuki od artystycznej śmietanki”.

„Chcę jeszcze raz zobaczyć twój obraz”.

„Jasne, prośku” – sięga pod pazuchę swojego ciężkiego płaszcza i wyciąga spod niego mały kawałek plastiku pokryty grubą warstwą emulsji.

„Co robisz z tą ścianą?”

„Nie widać? Maluję na niej piękny mural. Aero-graffito widoczne z niskiej orbity...”

„Właściwie jeszcze nie zaczęłam. Czekam na właściwe słowa” – stwierdza, przyglądając się ścianie w nagłym przypływie zadumy.

„Mam o tym swoje zdanie. Chcesz je poznać?” (Przejdź dalej).

„Taa?”

„Lubię sztukę w miejscach publicznych. Działaj dalej, nie zwracaj na mnie uwagi”.

„Dzięki. Teraz to już na pewno przyjdzie do mnie natchnienie, skoro dostałam oficjalny znaczek jakości MOR-u”.

Myśli, że będzie dokładnie odwrotnie.

Zmniejszyłeś jej chęć do malowania po tym budynku.

„Będę musiał cię powstrzymać. To chuligaństwo”.

„Bądźmy poważni. Co zrobisz? Wdrapiesz się tam do niej?”

„Słyszałeś swojego partnera, świnko. Jestem niepowstrzymana”.

Nie popieram pomysłu stosowania wobec niej siły fizycznej. To dziewczyna.

„Co zrobisz? Wdrapiesz się tutaj? Jestem niepowstrzymana”.

„Właściwie to nie mam żadnego zdania. Skłamałem”.

„Kłamanie jest w sumie fajne” – stwierdza, malując przypadkiem czerwoną smugę na swoim lewym policzku.

„Czyli nie wiesz, co napisać?”

„Próbowałeś kiedyś stworzyć graffito? Stając przed pustą ścianą, większość ludzi pisze na niej pozbawione wyobraźni rzeczy takie jak »Świnie do domu« czy »Mona tu była«”.

„Tyle że rzadko widujemy tu świnie, bo kręcą się tu tylko chamy ze Związku, a ja nie nazywam się Mona, więc...”

Chce, żeby to było coś prawdziwszego. I absolutnego.

„Czemu z takim zapamiętaniem niszczysz ten budynek?”

„W tej okolicy bardzo brakuje spustoszenia. Nudy nie przerywają nawet okazjonalne pożary koszów na śmieci”.

„Pomyślałam, że trochę tu zamieszam – no wiesz, przywołam moce zbrodni i społecznego chaosu za pomocą zaproszenia wielkości ściany”.

„Mam cię w garści! Dawaj ten pędzel!”

„Uuu... Policyjna przemoc. Naprawdę dobre!”

Czemu pozwalasz temu dzieciakowi niemalże robić wokół ciebie kółka? Zakończ to w tej chwili.

(Zbliż się i popatrz na nią złowrogo). „Cindy, daj mi ten cholerny pędzel”.

„Dobra, bierz go. I tak skończył mi się olej napędowy” – stwierdza, rzucając ci pędzel do stóp.

Wiesz, co masz w tym kanistrze zabranym z twojej kineemy? Zabarwiony na czerwono olej napędowy. Czas wykonać porządną pracę, panie artiste.

(Stój niewzruszenie pełen zmęczenia, ale i determinacji). „Cindy, będę tutaj stał, dopóki nie dasz mi tego pędzla”.