Rozmowa · Cindy CZACHA

Jej głos ma inną barwę, kiedy mówi to otwarcie. Jakby była starsza.

Może lepiej nie.

I tak w życiu by się nie przyznała.

W jej wizji oboje jesteście równie oportunistycznymi organizmami. Porastacie ulice niczym pleśń.

O co chodzi z tymi CZACHAMI i współpracą? Muszą być najmilszym z brutalnych gangów ulicznych w Zachodnim Revacholu.

Ona też nie jest dobrym przykładem gangu. Albo może te CZACHY to raczej ruch artystyczny niż jakaś banda.

„CZACHY są czadowe. Mógłbym do nich dołączyć?”

„Zapomnij. Ale możesz wziąć udział w rewitalizacji okolicy”.

„Dobra. W jaki sposób?”

Rzuca ci konspiratorskie spojrzenie, po czym przykłada palec do ust i mrużąc oczy, spogląda w niebo, jakby próbowała dosłyszeć coś w oddali.

„Zauważyłeś ciszę? Od czasu do czasu da się usłyszeć huk wystrzału z broni przeszywający powietrze gdzieś w Jamrock. A w Martinaise? Żadnych wystrzałów, żadnych syren. Ludzie marnieją tu z nudów i samozadowolenia”.

„To miejsce jest grobowcem. Pomalujemy go na czerwono. My załatwimy wrzaski, a wy syreny”.

„Ale ja naprawdę chcę być CZACHĄ”.

„Może to po prostu CZACHOWA solidarność”.

„Te pozdrowienia to zmyśliłem. Ale faktycznie z nimi rozmawiałem”.

„Typowe. Wszyscy jesteście kłamcami. Ale słodcy z nich chłopcy, prawda? Moje słodkie niedoszłe CZACHY. Nigdy nie zostaną przyjęci. Ale mają serca po właściwej stronie”.

„Chyba się ciebie boją”.

„Znalazłem w komórce na węgiel narkotyki. To twoje?”

„Możliwe. Ostry towar. Jeśli zamierzasz na tym odlecieć, to lepiej zapnij pasy na tym swoim prośkowym brzuszku”.

Jej neurony muszą wręcz płonąć. Ciepło, jakie wytwarzają, tworzą fale i zmarszczki na wszystkim, co widzi. Zwłaszcza na jej malunku.

„No i muszę cię zamknąć, mała. Za posiadanie narkotyków”.

„W takim razie nie są moje i mam kilku świadków, którzy potwierdzą moje zeznanie”.

To nie jest bitwa, którą warto toczyć. Daj tej małej cwaniarze spokój.

„Czy to sprawia, że wszystko, co widzisz, przypomina... sztukę?”

„Naprawdę myślisz, że muszę naćpać, żeby widzieć świat jako sztukę? Biedna świnka pozbawiona wyobraźni. Jak się cieszę, że nie mam twoich patrzałek”.

Do diabła z tą całą sztuką, stary. Przecież i tak chodzi tylko o haj.

„Lubię wariackie jazdy. Wiesz, gdzie mogę zdobyć tego więcej?”

„Przykro nam, ale w chwili obecnej nie interesuje nas tania prowokacja, którą próbuje nam pan sprzedać. Prosimy zadzwonić później. Dziękujemy” – uśmiecha się, rozbawiona swoim żartem.

„Jeśli jesteś naprawdę zainteresowany, to wybacz” – szepcze. „Nie biorę już leków przeciwko promieniowaniu, więc nie wiem, gdzie można by je zdobyć”.

„To skąd wzięłaś te?”

„Od kolesia na Boogie Street. Porta Rosa. Wpadnij tam po północy, a znajdziesz różne fajne rzeczy. Weterani Stosu Ludowego wyprzedają swoje zapasy”.

Natychmiast pożałowała, że ci to powiedziała. Ale jest już za późno.

A niech by szlag trafił mnie i moją słabość do zwierząt hodowlanych – myśli zapewne. Ma nadzieję, że to nieprzydatna informacja.

„Cindy, potrzebna mi farba. Twój pędzel też”.

„Po co?”

„Robię remont. To nudziarstwo, ale jak trzeba, to trzeba”.

„Ale to nudziarstwo. Nie pozwolę używać mojego wspaniałego pędzla do rozprzestrzeniania nudy”.

„Dla sztuki. Rozumiesz, nie?”

„No cóż, jeśli chodzi o sztukę... Ale...” – mruży oczy. „O jakiej sztuce mowa?”

„Szczerze mówiąc, nic konkretnego jeszcze nie wymyśliłem... ale na pewno to zrobię”.

„No to masz czas na znalezienie sobie własnego pieprzonego pędzla”.

„Zobaczysz. Wszyscy zobaczycie i zadrżycie”.

„Taa... Nie będę wyczekiwała tego z zapartym tchem, świnko. Wyglądasz, jakbyś był kiepski w te klocki. Właściwie... we wszystkie klocki” – dodaje szybko.

„Tak zgnieść czyjeś marzenia... Mam nadzieję, że jesteś zadowolona”.

„No już, już, świnko” – stwierdza, udając współczucie. „Najwyraźniej sztuka nie jest dla ciebie. Bo jesteś beznadziejny. W życiu. I we wszystkim”.

„Spoczko. To nie będzie pędzla. Nie ma sprawy”.

„Za chwilę rozpłaczesz się w duchu, prawda świnko?” – pyta, chrząkając z dezaprobatą. „Żałosne. Po prostu się poddaj – sztuka to nie twoja działka”.

„Wielkiej sztuce. Sztuce deluxe. Najbardziej artystycznej, przełomowej i...”

„Pozwól, że ci przerwę, świnko” – wtrąca się, unosząc dłoń. „Nie masz żadnego pomysłu, co nie? Nie ma pomysłu – nie ma pędzla. Spieprzaj”.

„Wszystko jest smutne i gówniane, potrzebujemy sztuki, żeby było lepiej. Daj mi ten pędzel”.

„Wygląda na to, że chcesz po prostu użalać się nad sobą, a nie stworzyć dzieło z przekazem. Nie zamierzam mieć na sumieniu gównianej sztuki”.

„Nadciąga apokalipsa. Muszę ostrzec ludzi”.

„A jak ci się wydaje, co ja usiłuję tu namalować? Mural ku czci lepszego jutra? Po co tak naprawdę potrzebujesz tego pędzla?”

„Do mojego powozu motorowego. Będziemy działać pod przykrywką”.

„Nie pomogę świniom w podstępnym oszukiwaniu uczciwych i porządnych obywateli. Nie jestem jakimś aspołecznym elementem”.

„Chcę nabyć jakieś oryginalne dzieło sztuki. Masz coś takiego?”

„A to co? Świnka próbuje wejść na rynek handlu sztuką, stosując chwytliwą biznesową gadkę?” – pyta z błyskiem w oku. „Uważaj, bo cię zlicytują albo zarżną!” – stwierdza, przeciągając kciukiem po swoim gardle.

Porucznik prostuje plecy w oczekiwaniu na to, co z tego wyniknie.

To happening! Dzieje się!

Czyżbyśmy oglądali przedstawienie? Zagraj w jej grę.