Rozmowa · Cindy CZACHA

Oj, przepraszam. Chyba się zbyt mocno staram...

Jesteś funkcjonariuszem policji i dorosłym. Czemu próbujesz jej zaimponować? Może spróbuj innej metody?

Jesteś funkcjonariuszem policji i dorosłym. Czemu próbujesz jej zaimponować? Może spróbuj innej metody? Wespnij się tam na przykład...

„Nie wiedziałem, że jesteś taka małostkowa i zakompleksiona”.

„Obrażaj mnie ile wlezie. I tak jesteś artystycznym gliną bez artystycznych materiałów”.

„Ale Cindy, sztuka to coś większego niż ty czy ja”.

„To niech ci ta sztuka da pędzel”.

„Przepraszam, czy ta wizja cię uraziła? W dzieciństwie przeżyłaś jakiś atak z powietrza?”

„A kogo nie zaatakował?”

„Z czym ty masz problem?”

Mawiają, że artysta zawsze tworzy swój autoportret.

„Namaluję autoportret, ale, wiesz, taki od środka, żeby pokazać ludziom, jak tam jest”.

„To jest popieprzone nawet jak na twoje standardy, prośku”.

„A jeśli dodam do tego przekaz taneczny?”

Mierzy cię wzrokiem od góry do dołu. „Chyba wszyscy woleliby, gdybyś nie dodawał”.

„Przestań mi umniejszać, Cindy!”

„Przestań trząść portkami, to nikt nie będzie cię ciągle dymał”.

Ale to by znaczyło, że nie mówi każdej żałosnej pierdoły, jaka przyjdzie mu do głowy.

„Dobra, nie zrobię tego. Proszę, daj mi po prostu trochę farby i pędzel. Muszę stworzyć sztukę”.

„Naprawdę smętny z ciebie dzban, wiesz? Dobra, bierz” – stwierdza, zrzucając ci pędzel do stóp. „Dajesz z tą sztuką. Tylko nie zrób sobie krzywdy. I żadnych autoportretów”.

„Dzięki, Cindy”. (Weź pędzel).

„Nie ma sprawy. My, gówniani artyści, musimy sobie pomagać” – spogląda w dół na ścianę i marszczy brwi. „Poza tym i tak skończył mi się olej napędowy”.

Dała ci go tylko dlatego, że nie traktuje cię jak konkurencję.

Nie wpada jej do głowy żaden odpowiedni pomysł. To nie do zniesienia.

Wiesz, co masz w tym kanistrze zabranym z twojej kineemy? Zabarwiony na czerwono olej napędowy. Farba i pędzel. Możesz działać.

„Ale skończył mi się olej napędowy”.

Wiesz, co powinieneś znaleźć w swoim przydzielonym przez władze pojeździe? Zabarwiony na czerwono olej napędowy.

Nie mogę po prostu użyć farby?

Żarty sobie robisz? Olej napędowy jest o wiele bardziej czadowy. Mowy nie ma, żebyś oszpecił tę piękną ścianę czymś tak zwyczajnym jak normalna farba!

„Hej, Kim. Mógłbyś mi może pożyczyć trochę swojego oleju napędowego?”

„Mój olej napędowy jest przeznaczony dla mojej kineemy. Użyj własnego paliwa, jeśli nie możesz zapanować nad swoimi artystycznymi impulsami, ale nie mieszaj do tego mojego pojazdu”.

„Kim, przyjacielu. Czy byłbyś skłonny poświęcić nieco swojego oleju napędowego dla sztuki?”

Dokładnie. Nie ma mowy, żebym poprzestał na farbie, skoro nawet dzieciaki malują olejem.

Ta piękna ściana nie zasługuje na nic gorszego.

„Ten olej napędowy zabarwiono na czerwono, bo był przeznaczony do użytku wyłącznie w pojazdach rządowych” – stwierdza, patrząc na puste wiadro.

„No cóż” – wzrusza ramionami. „Nic już na to nie poradzimy”.

„Paliwo?” – spogląda na puste wiadro, po czym na nią wstrząśnięty nagłym olśnieniem.

„To nie była farba. To był ciężki olej napędowy zabarwiono na czerwono, bo przeznaczony do użytku wyłącznie w pojazdach rządowych”.

„A co, myślałeś, że maluję akwarelami?”

„Paliwo?”

„Taa, paliwo. A co, myślałeś, że maluję akwarelami?”

„Rząd używa bardzo ładnego czerwonego barwnika do znaczenia ciężkiego oleju napędowego. Po prostu nie mogłam się powstrzymać”.

„Naprawdę smętny z ciebie dzban, wiesz? Dobra, bierz” – stwierdza, zrzucając pędzel do kałuży poniżej. „Dajesz z tą sztuką. Tylko nie zrób sobie krzywdy. I żadnych autoportretów”.

Ale lamerstwo.

Nie, nie. To wspaniałe.

„W Chuj Z Tym i Obszczyp***ł przesyłają pozdrowienia”.

„Nie wierzę. Nie wiedziałam, ci goście mają maniery”.

Rozbawienie w jej głosie nie jest w stanie w pełni zamaskować obecnej w nim również autentycznej czułości.

„Zdają się mieć o tobie wysokie mniemanie”.

„Oni nigdy nie będą CZACHAMI. Ale...” – mięknie. „Ale mają serca po właściwiej stronie”.

„Rozumiem. Dosyć już o tym”.

„Dzięki za przekazanie wiadomości – a teraz zmykaj stąd, świnko”.

„CZACHY to jakaś bzdura. Co wy w ogóle próbujecie osiągnąć?”

Rzuca ci konspiratorskie spojrzenie, po czym przykłada palec do ust i mrużąc oczy, spogląda w niebo, jakby próbowała dosłyszeć coś w oddali.

„Zauważyłeś ciszę? Od czasu do czasu da się usłyszeć huk wystrzału z broni przeszywający powietrze gdzieś w Jamrock. A w Martinaise? Żadnych wystrzałów, żadnych syren. Ludzie marnieją tu z nudów i samozadowolenia”.

„To miejsce jest grobowcem. Pomalujemy go na czerwono. My załatwimy wrzaski, a wy syreny”.

Bardzo się stara wyjść na nihilistkę, ale tak naprawdę jest tylko gniewną, małą komunistką. Nie dziwne, że mówiła o spływających czerwienią ulicach. To właśnie stało się podczas rewolucji.

„Powiedz, jak to jest być i CZACHĄ, i komunistką?”

Wzdycha. „Przyłapałeś mnie, świński bobku. Kiepska ze mnie CZACHA. Za bardzo lubię zwierzęta. Małpokształtne i... świnie”.

Wzrusza ramionami. „Ale i tak zamierzam umieścić na tej ścianie cholernie dobre graffito”.