Rozmowa · Cindy CZACHA

Spokojnie, to wszystko część jej image'u.

Nikt nie będzie mówił takim tonem do funkcjonariusza policji. Pokaż no tej panieneczce, gdzie jej miejsce.

Wpatruje się w ciebie nieustraszona, czekając na twoją odpowiedź.

(Udawaj, że jesteś zamkniętą w klatce świnią). „Na pomoc! Wypuśćcie mnie. Nie chcę UMIERAĆ!”

„Łoo! Weź się ogarnij, glino. Nie mam żadnej sztuki, którą mógłbyś kupić. Matko...”

„Po to graffito jest na ulicy, żeby wszyscy mogli je zobaczyć. Za darmo – przekaz dla każdego”.

Musi być jakiś sposób, żeby ją przekonać... Każdy ma swoją cenę.

Daj spokój z tą publiczną sztuką. Musi mieć coś prywatnego, ezoterycznego. Coś, co ją dręczyło, dopóki nie powołała tego do istnienia.

Ale jak ona się utrzymuje? Jak zapewnia sobie dach nad głową? To musi być trudne.

Założę się, że najważniejsza jest dla niej sceneria. Powiedz jej, że zapoznasz ją z artystycznymi bogaczami z Saint-Batiste. Może wciągnęliby kilka kresek w charakteryzatorni.

„Dobra, skończ już tę grę i podaj cenę. Mogę zapewnić ci bogactwo i sukces”.

„Nie mam ceny. Gdybym chciała robić z siebie dziwkę, to wyjechałabym do Porta Rosa. Albo jeszcze lepiej – zabrałabym cię ze sobą, żeby stręczyć cię moim znajomym”.

„Na pewno chętnie wzięliby w obroty takie pochrumkujące różowe cudo” – syczy. „Odcięliby ci uszy, nagotowaliby z nich wieprzowej zupy. Spadaj! Nie masz do zaoferowania mi nic, co sprawiłoby, że zmieniłabym zdanie”.

„Świetnie, nie jest zainteresowana” – mamrocze do siebie porucznik. „Tym bardziej powinniśmy zająć się ważniejszymi sprawami”.

„Twój partner łapie. Czy mogę czegoś jeszcze dla was nie zrobić, panowie?” – pyta, posyłając wam obu przebiegły uśmiech.

„Jeśli sprzedasz mi jakieś dzieło, to mogę zapoznać cię z odpowiednimi ludźmi. Darmowe wino, celebryci, co nieco do wciągnięcia...”

„Gdybym chciała robić z siebie dziwkę za trochę cukru pudru, to wyjechałabym do Porta Rosa. Albo jeszcze lepiej – zabrałabym cię ze sobą, żeby stręczyć cię moim znajomym”.

„Nie masz niczego osobistego? Pokaż mi swoje najbardziej koncepcyjne chef-d'oeuvre”.

„Ja się nie parami niczym osobistym, jeśli na tym wam, psycholom, zależy. Żadnych zapatrzonych w siebie dzieł o tym, co oznacza bycie »mną«”.

„Nikogo to nie obchodzi. Mnie na pewno. Więc spadaj, świnio! Nie zmienisz mojego zdania”.

„Skoro twoja sztuka jest za darmo, to z czego żyjesz?”

„Ty to nazywasz życiem?” – pyta, zataczając ręka łuk. „Rozejrzyj się wokół, świnioczłeku, wszyscy wykrwawiamy się na stole w tej kostnicy”.

Może i to miejsce jest paskudne, ale jest jej.

„Przykro mi to słyszeć. Mogę sobie tylko próbować wyobrazić, jak straszne rzeczy musiałaś przejść”.

„»Mogę sobie tylko próbować wyobrazić, jak straszne rzeczy musiałaś przejść«” – przedrzeźnia cię skrzeczącym głosem. „Nie jestem jakąś ofiarą losu z Kanału 8. Odpieprz się! Nikt tu nie potrzebuje ratunku”.

W pobliżu, w alejce między dwoma olbrzymimi squatami, rozlega się chrapliwe szczeknięcie. Prawie nikt już tędy nie chodzi, lecz nozdrza tych, którzy czasem przemkną tu w dżdżystą pogodę, wciąż wychwytują przyprawiający o mdłości odór gazoholu i spalonych włosów.

(Nie naciskaj jej). „Dobrze, dobrze. Już odpuszczam”.

„Dobra decyzja, prośku” – stwierdza, uśmiechając się do siebie z satysfakcją.

„Otwórz się. Daj mi usłyszeć, co masz do powiedzenia”.

„Wypierdalaj” – wybucha śmiechem. „Ten kit w stylu »przejdźmy przez to razem« na mnie nie działa. Zwłaszcza, gdy wciska mi go świnia!”

„Ale czujesz się tu jak w domu, prawda? Poza tym nie masz gdzie poza tym pójść”.

Uderza w nią silny powiew wiatru. Krzyczy: „I co z tego, świnio? Zamierzasz ze mnie kpić? Obejdzie się”.

„Kiedyś pojawi się coś, co wyciągnie cię z tego bagna”.

„Coś jak ta twoja słabiutka oferta biznesowa? Będziesz punktem zwrotnym w opowieści o moim gównianym życiu? Wróżką z nieba?”

„Szukam czegoś stanowiącego nieco większe wyzwanie. Tak się składa, że mam prawdziwe artystyczne wykształcenie”.

„Myślałam, że jesteś świnią!” – stwierdza, zadzierając swój nos kciukiem, aby przypominał świński ryj.

„Zarówno praca policyjna, jak i krytyka sztuki, wymagają analitycznego talentu i mądrych osądów”.

„Uuu... Świnka zna trudne słowa. Szkoda psuć taki świetny materiał na kiełbasę, faszerując go sztukogadką”.

„Przykro mi, ale nawet z tym swoim fikuśnym dyplomem nie masz mi nic do zaoferowania”.

„Tak, jestem świnią, ale tylko jeśli postanowimy zdekonstruować określenie »świnia«”.

„Nie, jestem artystycznym gliną. Ścigam dzieła leniwej derywacji w zajadłej bitwie o oryginalną estetykę”.

(Cofnij się). „Czy to jakiś... happening?”

„Ja nie urządzam »happeningów« – lubię zostawiać po sobie ślad” – spogląda na ciebie, jakby była gotowa cię zranić, po czym wpatruje się w czerwoną farbę ściekającą po ścianie.

„Nie jestem świnią, a prawem. Pokaż mi, co sprzedajesz, bo pojadę z tobą grubo”.

„Nie, nie będziemy dzisiaj z nikim »jechać grubo«” – wyjaśnia porucznik spokojnym, miarowym głosem.

Słowa to jedno, ale do czynów przejść ci nie pozwoli.

„Nie wyjeżdżaj mi tu z tym. Niczego na mnie nie masz. Ani jednej wieprzowej skwarki”.

„Dobra. Wszystko jedno. Zapomnę o tym, ale tylko dlatego, że interesuje mnie twoja sztuka”.

„No to smuteczek, świńska kiełbacho. Ja nie sprzedaję swojej sztuki. Po to graffito jest na ulicy, żeby wszyscy mogli je zobaczyć. Za darmo – przekaz dla każdego”.

„Doskonale, świetnie to pasuje do twojej marki. Niezłą sobie stworzyłaś tę personę”.

„Ta »persona« przemieli cię na kiełbasę, jak nie przestaniesz. Ja się nie sprzedaję”.

„A to co? Świnka próbuje wejść na rynek handlu sztuką?” – pyta z błyskiem w oku. „Uważaj, bo cię zlicytują albo zarżną!” – stwierdza, przeciągając kciukiem po swoim gardle.

„Wiesz może cokolwiek o losach pancerza wisielca?”

„To łóżko w komórce na węgiel jest twoje?”

„Uuu! Nie tylko poznałeś mój adres, ale do tego odkryłeś mój największy sekret: jestem górniczką węgla kamiennego”.

Rzeczywiście ma oczy jakby przybrudzone węglem.

„Naprawdę? Jesteś górniczką?”

„Tak. Ciągle mam nadzieję, że szyb zawali mi się na głowę, ale jakoś nigdy do tego nie dochodzi”.

„Nie masz prawdziwego domu?”

„A czy w mieście takim jak to ludzie mają normalne domy?” – odpowiada smętnie, rozglądając się wokół.