Rozmowa · Cindy CZACHA

Jeśli jest w niej ból po stracie jakiegoś konkretnego domu, to zakopała go bardzo głęboko. Ochroniła się przed nim bezpiecznym szańcem.

„Nie jest to najładniejsze miejsce, ale widać musi wystarczyć”.

„Niczego nie musi. Nic i nikt niczego nie musi robić” – spogląda na farbę skapującą w dół ściany. „Jak ja. W tej chwili niczego nie robię”.

Natchnienie przyjdzie do niej, kiedy na ulicach rozpęta się piekło. Na razie jest zbyt spokojnie.

„Czadowo. Mam inne pytania”. (Zakończ).

„Dajesz, świnko. Tym się w końcu zajmujesz, co nie?”

Przekonaj ją, żeby pokazała ci swoje dzieła.

Jasne, chowa się za murem ironii i obojętności, ale jeść musi każdy.

„Mam coś, co mogę ci zaproponować w zamian za twoją sztukę. Pieniądze”.

„Świetnie, nasz mały wypad do świata sztuki trwa” – mamrocze do siebie porucznik, spoglądając do góry.

Za jego słowami skrywa się odrobina ekscytacji. Nie jest jednak zupełnie obojętny na twoje starania.

„Bla, bla... Mówiłam już, że nie jestem na sprzedaż, prośku” – wygląda na niemal zawiedzioną twoją kiepską ofertą.

A widzisz? Artyści faktycznie odpychają bogactwo.

Odwróć sytuację – to sprzedawca ma w tej relacji prawdziwą siłę.

„Nie obchodzi mnie, co mi sprzedasz, i nie obchodzi mnie, co zrobisz z pieniędzmi. To twoja decyzja”.

„Oho! Próbujesz mną manipulować!” – woła niemal zafascynowana tym odkryciem. „Podoba mi się szansa na oskubanie głupich prośków. I przydałaby mi się paczka papierosów. I trochę farby”.

„Dobra, świnko. Pora wyssać z siebie nawzajem co nieco jak na pasożyty przystało. Spójrzmy, co my tu mamy...” – sięga pod pazuchę swojego ciężkiego płaszcza i wyciąga spod niego mały kawałek plastiku pokryty grubą warstwą emulsji.

Nawet porucznik za zaciekawieniem zbliża się, by przyjrzeć się jej pracy.

„Proszę. Zadowolony?” – plastik wygląda żałośnie i jest uszkodzony, jakby wyrwano go z jakiegoś większego dzieła. Jego powierzchnię pokrywa efektowny wybuch kolorów.

Ciekawe. Z miejsca przychodzi ci do głowy kilka różnych interpretacji tego dzieła. Jakie doświadczenie pragnie wzbudzić w odbiorcy artysta? Jakie ciała i przestrzenie* próbuje zbadać?

Wygląda jak paleta. Zwykła deska do mieszania farb.

Pamiętaj, że rynek należy do nabywcy. To ty ostatecznie decydujesz o cenie.

„Wróćmy do tego później”.

„Jak chcesz” – chowa obraz i zapina swój płaszcz. Słyszysz fale uderzające w pobliski brzeg.

„Porozmawiajmy jeszcze raz o cenie”.

„Co z nią?” – pyta, przekręcając głowę na bok, i czeka na twoją ofertę.

„Mam jeszcze pytania co do tego obrazu”.

„Pytaj”.

„Zapłacę 25 reáli”.

„W porządku. Nie mam żadnych uwag. Umowa stoi” – stwierdza i wręcza ci obraz.

Doskonale! Twój pierwszy fizyczny nośnik wartości. Ale nie czas na odpoczynek – nieruchomy pieniądz gnuśnieje. Musisz znaleźć nabywcę, najlepiej kogoś, kto zapłaci za takie ekskluzywne dzieło miejscowego artysty wysoką cenę.

Mógłbym sprzedać dzieło Garte'owi, powiesiłby je na ścianie w Whirling-in-Rags.

I zostać jakimś podrzędnym handlarzem obrazami? Nie, potrzebny ci większy rozmach.

Ultrabogaty, Zakrzywiający Światło Gość jest oślepiająco wręcz zamożny.

Dobra myśl. Dał ci już ponad 100 reáli. Wyciągnijmy z niego jeszcze więcej sosu.

„Zobacz, jak dochodzimy do porozumienia. No kto by pomyślał?” – opiera się o balustradę, a bryza zwiewa kosmyki włosów na jej czoło.

„Jeszcze coś? Jestem w dobrym nastroju – ale to nie potrwa długo”.

Dobra myśl. Jasne, mówił, że nie ma przy sobie dużo pieniędzy, ale na pewno ma coś innego na wymianę. Zahandlujmy!

Dobra myśl. To na pewno ktoś, kto mógłby być zainteresowany sztuką. Chodźmy ubić interes i zaczerpnąć trochę przepysznego sosu.

Dobra myśl. To na pewno ktoś w odpowiednim typie. Chodźmy ubić interes i zaczerpnąć trochę przepysznego sosu.

Jakoś tak nie roi się tutaj od bogaczy.

Ten oślepiająco bogaty gość to ewidentnie nasz typ. Dał ci już ponad 100 reáli. Wyciągnijmy z niego jeszcze więcej sosu.

Ten oślepiająco bogaty gość to odpowiedni typ. Jasne, mówił, że nie ma przy sobie dużo pieniędzy, ale na pewno ma coś innego na wymianę. Zahandlujmy!

Ten gość o wysokiej wartości netto nie był przypadkiem inwestorem? Chodźmy przekonać go do kupna ekskluzywnej lokalnej sztuki.

Ten oślepiająco bogaty gość z kontenera to chyba odpowiednia osoba? Chodźmy ubić interes i zaczerpnąć trochę przepysznego sosu.

Musi być tutaj ktoś o pełnych kieszeniach i zainteresowany miejscową sztuką. Wiesz co? Przespaceruj się trochę, a ja ci dam znać, jak usłyszę szmal.

Dobra, gdzie najlepiej będzie zacząć szukanie?

Dało się wyczuć nieco wibracji od tego człowieka w kontenerze, który otworzyłeś w porcie. Czemu nie porozmawialiście wcześniej? Chodźmy tam jak najszybciej i to naprawmy.

Dało się wyczuć nieco wibracji z tego kontenera, który przesunąłeś żurawiem w porcie. Zobaczmy, co jest w środku. Nie ma takich drzwi, których Szmaloir nie byłby w stanie otworzyć swoim VIP-statusem.

Wyczuwam wibracje w porcie. Rozejrzyjmy się tam jeszcze raz. Kto wie, co znajdziemy ukrytego wśród tych wszystkich kontenerów?

Nie dostaliśmy się jeszcze do portu. Wkradnijmy się tam jakoś i rozejrzyjmy. Czasem to, co w życiu najlepsze, można znaleźć w kontenerze.

Zaraz, szmal da się usłyszeć?

Tak, jeśli wiesz, czego nasłuchiwać. Wystarczy siedzieć w tym biznesie tak długo jak ja. Zmysły dostrajają się do odpowiednich częstotliwości.

Może Joyce? Jest bogata.

Nie tam, pewnie napuściłaby na ciebie cały dział prawny Wild Pines, gdyby się dowiedziała, że handlujesz czymś w jej porcie. Jest cała przygotowana na wrogie przejęcie.

Evrart mógłby kupić to dzieło w imieniu Związku.

Hmm, ubijanie interesów z komunistycznymi dyktaturami sprawdza się tylko w przypadku, kiedy masz opracowany jakiś długoterminowy plan. A nie masz.

„Mogę zapłacić 50 reáli”.

„Nieźle! Niech będzie” – wręczając ci obraz, stara się powstrzymać swoje podekscytowanie.

„Co powiesz na 10 reáli?”