Rozmowa · Ultrabogaty, Zakrzywiający Światło Gość

„Niemalże nic”.

„Taki jest zamysł, przyjacielu! Na resztę trzeba zapracować”.

„Dziękuję za twoją dobroć”.

„Bardzo proszę. A tak w ogóle...” – mruży oczy, a światło zakrzywia się jakby agresywniej.

No bez jaj, stary. Musi mieć więcej. Spróbuj zgarnąć trochę tego sosu.

„Ale Kim, mnie nie stać na to, żeby mieć jakkolwiek lepszy wizerunek. Dlatego potrzebuję pieniędzy!”

„Ależ nie ma problemu. Z wyglądu wnoszę, że mam do czynienia z inteligentnym człowiekiem...”

„Czy mógłbyś przestać prosić ludzi o pieniądze? To źle wpływa na wizerunek MOR-u, a szczerze mówiąc, w tej chwili nie możemy pozwolić sobie na jego pogorszenie”.

„Nie sądzę, aby prośba stróża prawa o pieniądze skierowana do zamożnej osoby była stosowna. To stawia MOR w... złym świetle, jeśli wiesz, co mam na myśli”.

„Spokojnie, nie ma w tym choćby cienia korupcji. Jestem zwyczajnie uprzejmy... już sprawdzam w kieszeniach”.

„Pewnie! Pozwól, że poszukam w kieszeniach”.

Przedstaw plan inwestycyjny, który nie ma szans się powieść.

Co jest gorsze niż topienie pieniędzy w czymś, co już jest straconą sprawą?

Gratulacje, w jakiś sposób zdołałeś ponieść porażkę w powodzeniu porażki. Co na swój dziwny sposób oznaczałoby, że odniosłeś sukces?

Mężczyzna stoi na drugim krańcu kontenera. Trudno cokolwiek o nim powiedzieć. Nie jesteś w stanie dostrzec jakichkolwiek szczegółów, ale czujesz przytłaczającą obecność... kapitału.

Uczucie sprawia, że włosy na całym ciele stają ci na baczność niczym żołnierze przygotowujący się do inspekcji.

Zmruż oczy.

Coś tu jest nie tak. Światło zakrzywia się, docierając do jego twarzy, i rozprasza się w tysiącach kierunków. Wygląda na to, że prawa fizyki nie mają tu zastosowania. Są zawieszone, wypaczone, ledwie rozpoznawalne.

Próba zwizualizowania sobie działających tu praw fizyki przyprawi cię o tętniaka mózgu. Nie zastanawiaj się nad tym za mocno!

Z ogólnego bezruchu wyłamują się tylko twoje narządy mowy, które produkują krótkie...

„O rety”.

„Witam! Zapraszam, proszę się czuć jak u siebie. Przepraszam, że nie mogę lepiej ugościć – nie spodziewałem się dzisiaj odwiedzin”.

Tak właściwie to go nie słyszysz, a jednak jesteś w stanie zrozumieć każde wypowiadane przez niego słowo. To bardzo dziwne. Wokół rozbrzmiewa przytłaczający wręcz pomruk – dźwięk przed nim nie ucieka.

„No to co...” – splata dłonie. „Czym mogę szanownemu panu służyć?” – z tego, co jesteś w stanie dojrzeć, mężczyzna wydaje się odprężony. Ma na sobie szykowny letni garnitur i dopasowane buty.

„Co się tutaj dzieje?”

„Witam, witam! Nic szczególnego, tak właściwie. Jestem tylko mile zaskoczony, że mam dziś towarzystwo”.

„Dzień dobry!”

Zasłoń oczy...