Rozmowa · Ultrabogaty, Zakrzywiający Światło Gość

„Witaj, mroku”.

„Wiem”.

„Trzeba wydawać pieniądze, żeby zarobić pieniądze”.

„Tak, to już słyszałem”.

„Mówię tylko, że wspaniale jest jechać na lwie zysków aż do chwili, kiedy trzeba z niego zsiąść”.

„Ale co odpowiesz tym, którzy twierdzą, że aktywa stojące za tymi derywatami są przeszacowane? Nie stanowi to ryzyka systemowego dla szerszych rynków kapitałowych?”

„Niektórzy twierdzą, że pieniądze nie dają szczęścia, ale to dlatego, że mieli ich po prostu za mało”.

„Powinieneś zainwestować w centrum młodzieżowe”.

„Centrum młodzieżowe, hm? Jakie centrum młodzieżowe?”

Miejsce do trenowania dopakowanych dzieciaków.

Miejsce, które nauczy ich umiejętności praktycznych takich jak praca zespołowa i samodyscyplina.

No dalej. Powiedz mu to, co chce usłyszeć.

„No wiesz, takie zwykłe centrum młodzieżowe. Z boiskami do kosza i w ogóle. Żeby naprawdę dobrze rozwinąć ich sprawność fizyczną”.

„Nie, nie, nie. Musisz myśleć na większą skalę”.

„Takie, które będzie inspirować do służby publicznej przywódców przyszłości”.

„Hmmm” – mężczyzna zastanawia się przez chwilę.

„Podoba mi się to, że myślisz o przyszłości, ale czy centrum nie mogłoby mieć nastawienia bardziej... ekonomicznego?”

„Takie, które zaszczepi liberalne wartości ekonomiczne w dzieciach z rodzin o niskiej wartości netto”.

„Genialne! Dzieci to w końcu przyszli konsumenci”.

„Tak. A jeśli się nie uda, zawsze możemy zmienić to centrum w galerię handlową albo firmę zarządzającą majątkiem”.

„Kiedy życie zamyka drzwi, otwiera jednocześnie okno, prawda? Co mogę na tym zyskać?”

„Dobrze wyedukowany, gotowy do pracy kapitał ludzki, który możesz wykorzystać przy każdym z twoich rozlicznych interesów”.

Wszedłeś głęboko na terytorium ultraliberałów. Dobra robota.

„Jestem pod wrażeniem. Masz wrodzony talent do dostrzegania nieoczywistych okazji inwestycyjnych”.

„W przypadku ludzi zawsze istnieje pewne ryzyko. Dlatego musimy zachować samo centrum w ramach planu awaryjnego”.

„No wiesz, takie zwykłe centrum młodzieżowe. Z boiskami do kosza i w ogóle. Żeby nauczyć ich pracy zespołowej i innych umiejętności emocjonalnych”.

„No wiesz, takie zwykłe centrum młodzieżowe. Z boiskami do kosza i w ogóle”.

Gdyby planowanie biznesowe naprawdę było twoją mocną stroną, nie byłbyś pewnie policjantem.

„Powinieneś zainwestować w MOR!”

„Co powinien zrobić?”

„Ochotnicze siły milicyjne? Dlaczego miałbym to zrobić?”

„Bo jeśli nie ty, to kto?”

„Nie wierzę w darowizny, szczególnie dla ludzi, którzy ochotniczo zgłosili się do danej pracy...”

„A jednak idea sprywatyzowanej policji jest niezwykle przyszłościowa. Powiedziałbym, że ultraultraliberalna...”

„A tak z ciekawości: gdyby zainwestować w MOR, to gdzie warto skierować zasoby?”

Kupić większą broń! Skurwysyny dużego kalibru, które pozostawiają rany wylotowe wielkości grejpfrutów.

Przeznaczyć je na zakup najnowszych cudów technologii.

Broń blazmowa strzelająca barwinkowoniebieską, wysokoenergetyczną plazmą! To twoja szansa...

Zadbać o ludzi, którzy chronią innych ludzi.

„Wyższe pensje dla funkcjonariuszy i poszerzone benefity”.

„Hmmm. Nie wierzę we wręczanie pieniędzy za nic, ale może coś jest w takim wykorzystaniu zachęt rynkowych do zwiększenia wydajności...”

„Jeśli mogę coś wtrącić... Problemy MOR-u są przede wszystkim natury strukturalnej. Jesteśmy ograniczani brakiem wyraźnie określonej hierarchii służbowej, a nasz system oceny wyników mocno zniechęca do współpracy między komisariatami”.

„Myślę, że porucznik ma rację. Wasze problem sięgają znacznie głębiej niż kwestie wyposażenia czy finansowanie. Trzeba przedefiniować całą strukturę organizacyjną. Potrzebny jest ujednolicony łańcuch dowodzenia czy nowy system oceny wyników, który nagradzałby prawdziwą milicyjną robotę. O czymś takim tu mówimy?”

„Tak, tak! Właśnie tego potrzebujemy”.

„To brzmi jak masa roboty”.

„Otóż to. I właśnie dlatego nie zamierzam tego robić. No bo po co, jeśli mogę po prostu spekulować na egzotycznych derywatach w tych komfortowych kontenerowych okolicznościach?”

„Z inwestowaniem jest tak, że im mniej musisz robić, tym lepiej. Nie warto za dużo myśleć. To właśnie oznacza zysk z inwestycji”.

Rozczarowanie porucznika jest namacalne. Zupełnie jakby ktoś właśnie zastrzelił jego psa.

„Mogę pomóc w czymś jeszcze?”

„Czyli to zrobisz?”

„A gdzie tam! Wyobrażasz sobie, ile to wymaga pracy? Po co miałbym to robić, gdy mogę po prostu spekulować na egzotycznych derywatach w tych komfortowych kontenerowych okolicznościach?”

„Niemniej doceniam rozmach takich pomysłów. Zgodzimy się pewnie co do tego, że trzeba przedefiniować całą strukturę organizacyjną MOR-u. Potrzebny jest ujednolicony łańcuch dowodzenia, ukrócenie przepychanek pomiędzy komisariatami czy nowy system oceny wyników, który nagradzałby prawdziwą milicyjną robotę. O czymś takim tu mówimy?”

„Musisz myśleć na większą skalę. Trzeba przedefiniować całą strukturę organizacyjną. Potrzebny jest ujednolicony łańcuch dowodzenia, ukrócenie przepychanek pomiędzy komisariatami czy nowy system oceny wyników, który nagradzałby prawdziwą milicyjną robotę. O czymś takim tu mówimy?”

„Radiokomputer na każdym komisariacie”.

„Problemy MOR-u nie są z gatunku takich, które dałoby się rozwiązać za pomocą radiokomputerów. Zgnilizna sięga znacznie głębiej...”

„Eee... Zapłaciłbym projektantom, żeby opracowali nowe logo i slogan?”

„Hmmmm, sprawdzona strategia zwiększania postrzeganej wartości bez usprawniania stojącego za nią zasobu. Nieźle. Ale mimo wszystko...”

„Pozwól, że opiszę ci pomysł, który łączy ideę potężniejszej broni z najnowszymi owocami postępu technologicznego”.

„Słucham”.

„Wyobraź sobie potężną spluwę wykorzystującą magnetyczny akcelerator do rozpędzania wysoce naenergetyzowanej plazmy wodorowej do prędkości bliskich świetlnej. W kontakcie z jakimkolwiek celem detonuje ona z mocą umierającej gwiazdy, wymazując go ze świata w barwinkowoniebieskim rozbłysku!”