Rozmowa · Ultrabogaty, Zakrzywiający Światło Gość

„A chociaż pseudonim?” – światło jakby wibruje w wyrazie zaskoczenia.

„Nie. Całkowita tajemnica. Możesz nazwać ją Anonimką”.

„Oryginalnie. Chyba nikt spośród moich znajomych nie może się pochwalić dziełami anonimowych artystów. No, może tylko Luca, zięć Comte de L'Ys”.

Ród Aloïs-Lorblanchet znany jest z tego, że posiada jedną z największych i najbardziej imponujących prywatnych kolekcji sztuki na świecie.

„Nie, on też nie. Może mieć coś Moelle'a albo de Vigny'ego, czego autentyczność część historyków podważa, ale to się chyba nie liczy. Doskonale”.

„A nazwa tego dzieła?” – nachyla się, studiując uważnie prostokątną plastikową płytę, którą pokrywa gruba warstwa emulsji.

„Cindy CZACHA”.

„Rynek sztuki, co? Być może. Jak już mówiłem, nie noszę przy sobie większych sum, ale kontynuuj – o czym myślisz?”

„Rynek sztuki, mówisz? Pewnie. Wal śmiało, jak to mawiają. Chętnie posłucham, co tam wymyśliłeś”.

„Rynek sztuki? Intrygujące. Przekonałeś mnie już do zainwestowania w ciebie, więc kontynuuj, proszę – powiedz, o czym myślisz”.

„Rynek sztuki? Intrygujące. Cóż, jak już mówiłem, nie noszę przy sobie większych sum. Ale kontynuuj – o czym myślisz?”

„Ach, brat w przedsiębiorczości. Wyśmienicie! Rynek sztuki? Intrygujące. Pewnie, jestem otwarty na propozycje. O czym myślisz?”

Przedstaw rozsądny plan inwestycyjny.

Uruchamiam generator chwytliwych sloganów. System jest sprawny. Aktywacja za 3, 2, 1...

Czas namieszać w przyszłości. Musisz pozostać bystry, innowacyjny. I skupić się na tym, co na świecie najważniejsze: na dzieciach.

Ukraść pomysł przewodniczącemu Związku, dodać coś do niego i przedstawić go jako własny! Jakże kapitalistyczne!

„Powinieneś sprawić, aby twoje pieniądze pracowały na ciebie”.

„Intrygujące. Słucham dalej”.

„Jak mawiają w kręgach inwestorskich, trzeba wydawać pieniądze, żeby je zarabiać. Wszystko kręci się wokół forsy”.

„Chyba nadążam. To znaczy, że powinienem zainwestować w egzotyczne derywaty? Czy może w rynek nieruchomości?”

„Mówię, że nie ma sensu lokować gotówki tam, gdzie inna już przepadła”.

„Ale rynek nieruchomości opiera się na aktywach niepłynnych. Co, jeśli potrzebujesz krótkoterminowego zastrzyku kapitału, a wszystkie twoje zasoby są niemożliwe do upłynnienia?”

Wpakowałeś się po uszy, ale nie trać spokoju. Dasz radę.

„Posłuchaj. Rynek zawsze porusza się w taki sposób”. (Wykonaj ręką ruch w górę i w dół).

„Tak, tak, ale pytanie brzmi, jak wykorzystać te fluktuacje”.

„Pieniądze dosłownie rządzą światem”.

„Tak, każde dziecko uczy się o tym w szkole. Pytanie tylko, jak nam ma to przynieść zysk”.

„Pewien mądry człowiek powiedział mi kiedyś, że w pieniądzach najważniejsze jest zaufanie”.

Przerywa, rozważając twoje słowa. Światło zakrzywia się i faluje wokół jego twarzy. Trudno przeniknąć jego myśli...

„Zaufanie... tak...”

Kto by pomyślał, że zapamiętasz ten samorodek mądrości po tym, jak niemalże usmażyłeś sobie mózg?

„To taka prosta prawda, a tak często się o niej zapomina. No bo czym w ogóle są pieniądze, jeśli nie ideą w naszych głowach, którą jak ufamy, kierują się wszyscy wokół?”

„Jestem pod wielkim wrażeniem. To dowód głębokiego zrozumienia świata, jaki niewielu jest dany”.

„Dziękuję”.

„Zazwyczaj nie wchodzę w takie biznesy bez oficjalnej prezentacji, ale do diabła z tym – jaki sens w byciu bogatym, jeśli trzeba przestrzegać wszystkich zasad?”

„Przekazuję pierwszą część wkładu. Powinno wystarczyć na sprawdzenie tej koncepcji i ruszenie z planem”.

Kasa!!! Na co ją wydasz? Speed? Wódkę? Papierosy?

Bratan, to twoja szansa, żeby trochę odetchnąć. Spędź ten czas ze swoim dobrym kumplem, a przy okazji skotłuj się niemiłosiernie.

„Przykro mi, chłopie, jestem teraz inwestorem. Muszę pozostać trzeźwy, żeby kalkulować ryzyko”.

Co to za pieprzenie?! KALKULOWAĆ RYZYKO? BRATAN. JEDYNE RYZYKO WARTE PODEJMOWANIA TO TAKIE, KTÓREGO NIE DA SIĘ SKALKULOWAĆ!

„Przykro mi. Nie widzę zwrotu z takiej inwestycji”.

Porucznik patrzy na ciebie z przerażeniem w oczach. Od kilku minut mamrotałeś coś bez przytomności do swojego krawata.

„Ach, to jest właśnie to... ekscentryczność właściwa majętnym jednostkom” – gdyby to oblicze finansowego świętego nie było otoczone nimbem wymykającej się fizyce światłości, dojrzałbyś w tej twarzy jego uznanie.

„Dziękuję, że okazałeś mi swoje niezłomne zaufanie”.

„Zaznaczam: to nie darowizna, tylko inwestycja. I oczekuję zysków”.

Porucznik stoi osłupiały. Jego usta otwierają się nieznacznie, po czym zamykają.

Czyżby miał wylew?

„Co o tym sądzisz, Kim? Nieźle, co?”

„Powiedzmy, że nie jestem nie pod wrażeniem. I na tym poprzestańmy”.

„Mogę pomóc w czymś jeszcze?”

„Kim, wszystko w porządku?”

„Tak, wszystko w porządku” – milknie na chwilę, aby wziąć się w garść. „Możemy ruszać dalej?”

„Kim, czy ty masz wylew?”

„Nie, nie mam wylewu. Po prostu... wciąż mnie zaskakujesz. Zazwyczaj negatywnie, choć czasem też na plus...”

Dzięki porucznikowi roztoczyłeś wokół siebie aurę wiarygodności. Ciesz się nią, ale nie okazuj po sobie satysfakcji. Zachowaj spokój.

„Dziękuję za darowiznę”.

„Przemyślę to jeszcze”.

„Hm. Narkotyki pasują do pieniędzy, racja”.

Nie wystarczy nic poza całkowitym samozniszczeniem.

„W sumie to nie jestem co do tego taki pewien”.