Rozmowa · Ultrabogaty, Zakrzywiający Światło Gość

Postać trwa w milczeniu, pozostając pod wrażeniem twoich słów.

„Tylko nie broń blazmowa” – porucznik zdejmuje okulary i pociera oczy palcami. „To nie jest nawet możliwe do zrealizowania”.

„To nie jest możliwe. Ale co za wizja...” – kręci głową. „Nawet gdybym mógł to zrobić, z pewnością nie przekazałbym niekompetentnej i skorumpowanej milicji apokaliptycznego uzbrojenia”.

„Broń dużego kalibru dla funkcjonariuszy patrolowych”.

„Chcesz dać niekompetentnym i skorumpowanym milicjantom bardziej śmiercionośną broń? Nie, nie, to nie zadziała...”

„Bo mają spluwy!”

„Jestem już w zarządzie dwóch dużych firm zbrojeniowych. Gdybym potrzebował broni, mam jej pod dostatkiem...”

„Bo są chronicznie źle zarządzane, skorumpowane do szpiku kości i bezradne w obliczu swoich wrogów”.

„Chwila. MOR ma swoje problemy, ale ogólnie rzecz biorąc...”

„To by się zgadzało z tym, co słyszałem. Jeśli dobrze rozumiem, MOR w swym aktualnym kształcie to w zasadzie przegrana sprawa...”

„Dlatego powinienem zainwestować? Mam rozumieć, że zła sława MOR-u ukrywa jego niedoceniany potencjał inwestycyjny?”

„Nie, myślę, że jest tak wartościowy, na jaki wygląda”.

„Tak”.

„Widzisz, mam taki pomysł na grę planszową”.

„Słucham”.

„Lepiej się przygotuj. To niezwykle oryginalna koncepcja”.

„Jestem gotowy”.

„To gra fabularna, w którą ludzie z całego świata mogliby grać razem... wykorzystując radio!”

Podwędziłeś pomysł, który od początku był bezwartościowy, i próbujesz go sprzedać jako własny? Jakież to przedsiębiorcze. Wspaniała sprawa.

„Zaraz. Czy my się znamy?”

„Może tak? Właściwie to nie wiem”.

„Nie, właściwie to nie mogłeś być ty”.

„Twój pomysł przypomniał mi o grupie młodych mężczyzn, którzy przyszli do mnie dawno temu. Nazywali się »Forteca Katastrof« – już od tego powinna mi się zapalić czerwona lampka”.

„Chcieli sprzedać mnie i paru innym inwestorom pomysł na grę fabularną, która według ich słów, zmieniłaby świat”.

„Co się stało?”

„Na początku wszystko było ślicznie i trzymało się kupy, ale brakowało im... jak by to ująć...”

„Brakowało im woli do zrealizowania tego. W miarę jak ich sytuacja finansowa stawała się coraz bardziej rozpaczliwa, nawigowali śmielej i śmielej od realistycznych koncepcji ku otchłani szaleństwa”.

„Straciliśmy wszystkie pieniądze. Nawiedzeni artyści nigdy nie okazują się dobrą inwestycją. Nadają się tylko do nawijania o tych swoich welkinach lub też innych pokrakach, jakie im się w głowach uroją”.

„Wygląda na to, że nadmierna ilość czasu, jaką poświęcili na rysowanie mitycznych stworów, nie przyniosła zwrotu inwestycji”.

„Próbowałeś uratować jakoś ten projekt?”

„Niestety, było już za późno. W projekcie zabrakło pary i został po nim tylko popiół”.

„Chcę w ten sposób powiedzieć, że to bardzo zły pomysł. Spalony na starcie. Rozsądny człowiek nie powinien pakować się w tak nierozsądny projekt”.

No dobra. Cóż. Może to był mój błąd. Wszyscy się tu dzisiaj czegoś nauczyliśmy.

„Dziękuję ci za radę”.

„Bardzo proszę. Mogę jeszcze w czymś pomóc?”

„Jesteś pewien, że nie chcesz dać tym małym welkinom drugiej szansy?”

„W zupełności”.

Przestań się kompromitować. Zażyj magnezu i się uspokój.

„Chwila. Gdzie oni teraz są?”

„Nikt nie wie na pewno, ale nie sądzę, żeby to było przyjemne miejsce”.

„Nie wydaje mi się”.

„Tak, właściwie to nie mogłeś być ty”.

„To modyfikacja znanego już i sprawdzonego pomysłu”.

„Tak?”

„To papierowa gra role-playing, ale gracze są w niej połączeni przez radiokomputery!”

„Jak udało ci się zdobyć takie bogactwo?”

„No nie, znowu zaczyna”.

„Co się dzieje, Kim?”

„Och, o nic takiego. Po prostu mamy do rozwiązania sprawę morderstwa, a ty wypytujesz każdego, kogo spotkamy, o pieniądze. I za każdym razem ja pytam: »Czy to na pewno ma jakiś związek z naszą sprawą?«, a ty odpowiadasz: »Jasne, Kim. Chyba tak«...”

„A mimo to nigdy nie przybliża nas to do rozwiązania tej sprawy”.

Śmieje się cicho. „Nic nie szkodzi. Przywykłem już do tego pytania. Jeśli mam być szczery, odziedziczyłem fortunę po mojej babce, która również dysponowała niebotycznym majątkiem, jeszcze w Graadzie...”

„Ja jedynie przejąłem tę spuściznę i rozważnie ją zainwestowałem. Wcale nie tak łatwo powstrzymać się od wywalenia pieniędzy na jachty, konsekwencje kiepskich decyzji i wszystko, na co pozwala nieograniczona wolność, jaką daje państwo”.

I walenia.

Właściwie to na poziomie tego gościa wymagałoby to kilku pokoleń wywalania kasy, ale niech będzie.

„Jak to jest być kimś o niesamowicie wysokiej wartości netto?”

Mężczyzna z gwizdem wypuszcza powietrze. „Wierz mi, na początku bycie bogatym to prawdziwa harówka. Musisz ciężko pracować, bo wszystko jest cholernie drogie. Na tym poziomie zarobków wydatki proporcjonalnie wzrastają...”

„Ale potem, gdy już osiągnie się moją pozycję, niemal niemożliwe jest niezarabianie. Moje aktywa są tak zdywersyfikowane, że choćby nie wiem co, i tak wyjdę na plus...”

„Moi mniej majętni koledzy mówią mi: »Ale czy to nie psuje całej zabawy?«. Odpowiadam im: »Bynajmniej«”.

Nic nie mów.

„Kapitał” – kiwa głową. „Odbiera mowę, prawda? Oślepia niczym promienie słońca wynurzającego się zza horyzontu po długiej i ponurej zimie”.