Rozmowa · Ultrabogaty, Zakrzywiający Światło Gość

„Witam ponownie. Czym mogę służyć przyjacielowi?” – choć nie widzisz jego twarzy, nie masz wątpliwości, że uśmiecha się serdecznie.

„Jest w tobie coś dziwnego”.

„W jakim sensie?” – jego... esencja wyraża chyba autentyczne zdziwienie.

„No, nie wiem, jak to ująć... wyglądasz... jakoś... inaczej niż wszyscy”.

„Ze względu na mój podbródek?”

„Tak, chodzi o podbródek”.

Porucznik przychyla się do ciebie i szepcze: „Proszę, zachowuj się”.

„Hmm. Nikt mi dotąd nie zwracał uwagi na mój podbródek. Ale wiem, że ludzie często serwują sobie półprawdy – takie, które ich zdaniem rozmówca chciałby usłyszeć...”

„Bycie bogatym nie czyni człowieka wolnym od ludzkich niedoskonałości. Może faktycznie mam dziwny podbródek i nikt wcześniej nie śmiał mi tego powiedzieć. Nie żeby to było właściwe. Ale i tak jestem wdzięczny za tę uwagę”.

„Nie, nie, znaczy, nie jestem w stanie nawet cię... zobaczyć. Jest tak, jakby coś działo się ze światłem”.

„Ach, to masz na myśli. Tak, słyszałem o tym zjawisku, choć oczywiście nigdy sam go nie zaobserwowałem. Ma to coś wspólnego z naszym współczynnikiem Weissa-Wiesemanna”.

Współczynnik Weissa-Wiesemanna stworzono z myślą o określaniu różnicy wartości netto poszczególnych ludzi. Kiedy jest on bliski 1 (lub 100%), oznacza to, że jedna osoba posiada całą wartość netto pośród rozpatrywanej grupy. Zaobserwowano, że kiedy jego wartość osiąga około 0,96, prawa fizyki wokół osoby o wysokiej wartości netto przestają obowiązywać w znany powszechnie sposób.

A jaki jest nasz współczynnik?

Współczynnik Weissa-Wiesemanna dla ciebie i tego człowieka zdaje się wynosić około...

0,9998 w okresie.

To niedobrze. Dla ciebie.

„Czyli jesteś tak bogaty, że światło dosłownie zakrzywia się wokół twojej twarzy?”

„Między innymi... ale spokojnie, jestem jedynie marnym jednocyfrowym miliarderem”.

„Naprawdę?”

„Nie. Tak właściwie to cyfr mam całkiem sporo”.

Człowiek tak emanujący spokojem jest co najmniej trzycyfrowym miliarderem.

„Kim, widzisz te dziwactwa?”

„Nie widzę niczego, o czym mówisz. Szczerze mówiąc, widzę tylko wyjątkowo dobrze jak na Martinaise ubranego dżentelmena. W kontenerze towarowym. Co, muszę przyznać, jest dziwne”.

„Tak. Wierzę, że to faktycznie może wydawać się niecodzienne. Ten mój kontener”.

„Jestem spokojny”.

„To dobrze”.

„Czym?”

„To taka koncepcja statystyczna. W skrócie, mówi ona, że kiedy posiadacz niezwykle skromnego majątku spotka się z posiadaczem niebotycznego majątku, część praw fizyki przestaje obowiązywać”.

„Albo w sumie nic. Zapomnij, że o tym wspomniałem”.

„Ależ śmiało, nie krępuj się”.

„Jest tak, jakby coś działo się ze światłem”.

„Nic, naprawdę”.

Porucznik zdaje się odczuwać wielką ulgę.

„Och, no to w porządku. Kolejne pytanie”.

„Muszę już wracać do swojego śledztwa. Dziękuję za poświęcony czas”. [Odejdź].

„Cała przyjemność po mojej stronie. Niestety, wkrótce muszę udać się w inne miejsce. Przy okazji kolejnego spotkania będę oczekiwał sprawozdania z postępów dotyczących mojej inwestycji!”

„Bywaj, przyjacielu, i niechaj twój niezmącony umysł wiedzie cię ku szczęściu”.

„To była prawdziwa przyjemność. Niestety, mój aktualny styl życia uniemożliwia mi pozostawanie przez dłuższy czas w jednym miejscu. Być może jeszcze się spotkamy, gdzieś daleko stąd...”

„Dzięki za odwiedziny. Zawsze chętnie posłucham ciekawych pomysłów”.

„Już się rozstajemy? A jeszcze tyle tematów moglibyśmy poruszyć. No cóż, do następnego!”

„Myślałeś może o wkroczeniu na miejscowy rynek sztuki?”

„No proszę. Milton 32-8 nie pozostawia złudzeń. Brat w przedsiębiorczości!”

„Przekonałeś mnie już do zainwestowania w ciebie, więc kontynuuj – opowiedz mi o tej okazji. Jestem otwarty na propozycje”.

„Zaraz. Milton 32-8?”

„Tak, przywitanie, które pozwala ultrowcom rozpoznawać się wzajemnie. Prawie już o nim zapomniałem”.

Zapukanie o nazwie Milton 32-8 stworzono poprzez udźwiękowienie danych. Oparte jest o dane najbardziej dochodowego banku świata z lat 30., jego epoki największego dobrobytu. Punkty najwyższej jego wartości zmieniono w rytm pukania.

To tajne powitanie ultrabogatych używane w prywatnych jacht klubach i na międzyisolarnych balach dla spadkobierców i spadkobierczyń bogatych rodów. Skąd znasz je ty, pozostaje tajemnicą.

„Ale odchodzę od tematu. Opowiedz mi o tej propozycji biznesowej. Zamieniam się w słuch. Jego twarz rozmywa się pozornie w tym oślepiającym blasku, rozciągając się i odkształcając”.

„Odkryłem ostatnio miejscową malarkę o olbrzymim potencjale”. (Pokaż mu chef d'oeuvre Cindy).

„Malarka, co? Jestem otwarty na nowe rodzaje aktywów. Kim jest ta artystka?”

„Grotbags. Właściwie to Babcia Grotbags”.

„Aha. A nazwa tego dzieła?” – nachyla się, studiując uważnie prostokątną plastikową płytę, którą pokrywa gruba warstwa emulsji.

„Żmudna rzeź ósmego płetwonoga”.

Przez dobre trzy sekundy nie następuje żadna reakcja. Wnet...

„Imiona to fascynujący koncept, prawda? Potrafią całkiem zmienić twoje podejście do danej osoby. A w tym wypadku – do obrazu”.

Nic nie mów.

„Zanim zdecyduję się zainwestować, muszę wiedzieć o tym dziele więcej. Jaką mam pewność, że z czasem zyskiwać będzie uznanie?”

To jedyne pytanie, jakie ma tu znaczenie. Jeśli nie wymyślisz przekonującego argumentu, stracisz swoją szansę.

Pamiętaj, nie sprzedajesz tylko obrazu, ale też opowieść. Daj temu mężczyźnie powód do rzucenia banknotami.

Kłamstwa nic ci nie dadzą. Nie umkniesz od prawdy – prędzej czy później cię dogoni.