Rozmowa · Ultrabogaty, Zakrzywiający Światło Gość

„Pozwala ci się zanurzyć w nowoczesnej szkole myśli? Jesteś pewien?”

Dziesięć sekund – zacierają się granice. Dwadzieścia sekund – zaciera się osobowość. Trzydzieści sekund – wszystko rozpływa się w nierzeczywistości.

To tylko jedno z zagrożeń, jakie niesie zbytnie zanurzenie się w karperie.

Kompletna bzdura. Zarówno to całe „karperie”, jak i wszystko, co powiedziałeś. Nie da się wykąpać w myślach!

„Mhm. Karperie jest niebezpieczna. Roznosi się jak wirus, zaraża całe uniwersytety”.

„Mówisz, że jest w tym niebezpieczeństwo? Lubię to, co niebezpieczne. Można nawet powiedzieć, że jestem uzależniony od adrenaliny” – blask, jaki od niego bije, nasila się jakby.

Świetna robota. To mogło być to.

„Właściwie to nie zwracaj uwagi na to, co mówiłem. To nie ma żadnego sensu”.

„Dziękuję, że szanujesz mój i swój czas. Coś jeszcze powinienem wiedzieć o tym obrazie?”

„Tak. Spędź z tym dziełem nieco czasu, a cały świat zacznie definiować karperie”.

„To brzmi jak niezły odlot. Koniecznie muszę tego doświadczyć” – blask, jaki od niego bije, nasila się jakby.

„Właściwie to tylko paleta do kolorów”.

„Paleta do kolorów? Na czym więc polega jej wartość?”

Kiedy przejeżdżasz palcami po plamach, ujawniają się częstotliwości wykorzystywane przez firmy finansowe do komunikacji na duże dystanse.

To mało związane ze sztuką. Powiedz mu, że dzieło skrywa niewidzialny barwnik używany przez korporacyjnych szpiegów. Zawładnij paletą, a możesz ujawnić cały nowy świat utajnionej komunikacji.

„Na pewno nie w jego materialnej formie. Ale kryje się w nim nie tylko ona”.

„Mów. Słucham...”

„Proces tworzenia zmienia się w sztukę samą w sobie”.

„Cóż za genialna myśl! Nie skupiając się tak bardzo na ostatecznym rezultacie, możemy dostrzec nowy wymiar rzemiosła, które tym dziełem zaowocowało. Sztuką staje się to, co zazwyczaj jest przed nami ukryte”.

Tacy ludzie znajdą sposób na usprawiedliwienie wszystkiego. Zdaje się, że masz go na haczyku.

„To kryptograf używany przez łamaczy obwodów do rzucania na kolana banków”.

„To zmienia wszystko”.

Odrobina korporacyjnego szpiegostwa? Coś w jego stylu. Świetna robota.

„Jest tu wyjątkowa, niewidzialna farba. Możesz jej używać do ukrywania ważnych wiadomości”.

„Doskonale! Szukałem takiego kanału komunikacji, który pozostawałby nieprzenikniony dla moich rywali”.

Chyba mamy to w garści. Dobrze rozegrane.

Powiedz mu, że wszystko to po zmieszaniu stworzyło niewidoczny barwnik. Jego zdobycie otwiera nowy świat tajnej łączności.

„Wartość jest czymś, co powinieneś odkryć samodzielnie. Co widzisz?”

„Rozumiem...” – światło jakby się skupia...

„Będę szczery – widzę jedynie plamy pozbawione jakiejkolwiek intencjonalności”.

Czemu pozwalasz się wymknąć takiej okazji? Daj mu opowieść, przeżycie. Spraw, żeby chciał uciec z tym obrazem i go potajemnie poślubić.

„Proszę, jeśli coś mi tu umyka, z chęcią dam się oświecić”.

„Artystka cierpiała przy tworzeniu. Naprawdę cierpiała”.

„O to właśnie chciałem spytać. Opowiedz mi historię tej osoby. Jest w niej cierpienie?”

(Kiwnij z powagą głową). „Straszliwie”.

„Przybliż mi to, proszę” – ludzki kształt w poświacie nachyla się jakby jeszcze w twoją stronę. Czarne punkciki zalewają twoją siatkówkę, gdy poziom jasności przekracza możliwości percepcyjne.

„Znasz szczegóły? Podobno ubogie rodziny muszą sprzedawać organy, żeby opłacić czynsz. A czasem nawet, o zgrozo, muszą same robić zakupy. Jak jest w tym przypadku?”

Tego faceta ewidentnie cieszą makabryczne opowieści. A ty masz jedną w zanadrzu. Totalnie rozpierdalającą.

Wciąż masz możliwość odmówienia udziału w tym bezsensownym sensacjonalizmie.

„Chodzi właśnie o organy. Prawie żaden jej nie został”.

„Została tylko pusta powłoka...” – oślepiające światło staje się niemal melancholijne.

Przynajmniej wciąż ma serce, czego nie można powiedzieć o niektórych osobach tutaj.

„Cóż za smutna historia. Poproszę Rhéę, żeby się temu przyjrzała. Może fundacja ustanowi jakieś stypendium dla takich osób”.

Masz go na haczyku. To musiało załatwić sprawę.

„To coś jeszcze gorszego. Widzisz, wplątała się w kabałę z meskijskimi gangusami...”

„Gangusy Meska? Nie! Wspominałem, że nie czytam już gazet? Zbyt pesymistyczne to wszystko, źle wpływa na moją aurę”.

Chyba nie jest jednak aż tak zainteresowany szczegółami. A szkoda, miałeś przygotowaną niezłą historyjkę...

„Odkryłem, że najzdrowsze podejście to ciskać w takie problemy pieniędzmi w nadziei, że kiedyś znikną. W ten sposób nie muszę sobie wyrzucać, że je ignoruję”.

Zdaje się, że rzuci nam tu za chwilę gotówką...

„Prawdę mówiąc, to kłamałem. Pochodzi z klasy robotniczej, ale, ogólnie rzecz biorąc, ma się dobrze”.

„Och” – wydaje się zawiedziony. „Z pewnością jej prace odzwierciedlają bardzo interesujące konflikty wewnętrzne. Może wskutek choroby psychicznej. Tak, to by miało sens”.

„No nic, możesz mi powiedzieć coś jeszcze o tym dziele?”

„Chodzi o zakupy. Biedaczka musi codziennie chodzić do Frittte”.

„Codziennie?” – oślepiające światło staje się niemal melancholijne. „Ale w takim razie kiedy ona ma czas pracować?”

„Prawdę mówiąc, miała się raczej zupełnie dobrze. Jeśli ktokolwiek tu cierpiał, to byłem to ja”.

„Ty?” – masz wrażenie, że światło zamrugało, jak gdyby ktoś na chwilę odciął dopływ prądu. „Ale co nas w tym wszystkim obchodzisz ty?!”

„Zaraz, ale czemu to ma znaczenie?”

„Wartość artysty wzrasta, jeśli jest coś ciekawego w jego biografii. Doświadczony marszand powinien to wiedzieć”.

Nie dzieło, a sama artystka staje się tu towarem.

To odrażające i absolutnie nieetyczne. Powinieneś odmówić brania w tym udziału.