Rozmowa · Ultrabogaty, Zakrzywiający Światło Gość

„Jej warunki socjoekonomiczne były marne, lecz duch pozostał niezłomny”.

„Och” – wydaje się zawiedziony. „Z pewnością jej prace odzwierciedlają bardzo interesujące konflikty wewnętrzne. Może wskutek choroby psychicznej. Tak, to by miało sens”.

„To wczesne dzieło nowego stylu znanego jako sztublem”.

„A to brzmi obiecująco. Czym właściwie charakteryzuje się ten styl?”

Oczywistą opcją jest bycie opisowym. Jego jednak znacznie bardziej zainteresowałaby sztuka mierząca się bezpośrednio z problemami społecznymi.

Powiedz mu po prostu prawdę. Czemu nikt nie chce nigdy mówić prawdy?

Czas zostać orędownikiem mocy zatok przynosowych!

„To sztuka tworzona za pomocą kichania”.

„Hmm. To raczej mało higieniczne. Takie rzeczy są teraz w modzie?”

Jego migocząca twarz rozbłyskuje wyrazem przypominającym obrzydzenie.

„Ale może pospieszyłem się z osądem. Czy za tą techniką kryje się jakaś błyskotliwa myśl?”

„Nie, to kolejna przemijająca moda. Ale w tym obrazie jest inna wyjątkowa rzecz”.

„Rozumiem. Co więc w nim takiego wyjątkowego?”

„Artysta wchodzi w stan bezmyśli, pozwala ciału przejąć dowodzenie”.

Myśl ta kłębi się przez chwilę w jego mózgu. „A więc to malarstwo ekstrasomatyczne. Powstałe jako efekt fizycznego instynktu, a nie pracy umysłu”.

„Być może faktycznie zaniedbuję ostatnio triumfy myśli anatomicznej...” – pogrąża się w myślach.

Połknął haczyk bez zastanowienia. Raczej na pewno masz to w kieszeni.

„To sztuka walcząca z problemami. Sztuka i problem – sztublem”.

„Rozumiem, a to niezłe. O jakich problemach tu mówimy? Ostatnio żywo zainteresowałem się kryzysem na rynku nieruchomości”.

Chce słuchać tylko o cierpieniach, jakie nie są mu znane.

„O tak, kluczem jest tu kryzys na rynku nieruchomości właśnie. Artystka nie ma nawet domu”.

„Biedactwo! W takim razie ten zakup pozwoli mi wypełnić moje noblesse oblige na ten miesiąc”.

Tak, tak, robisz dobry uczynek, naprawdę wspomagasz społeczność. Dawaj już tę forsę.

„Tak myślę, że nie są to problemy, które by cię zainteresowały”.

„A to szkoda. Jest w tym obrazie coś więcej czy to tyle?”

„Tak, to naprawdę kwestia brudu i zaniedbania. Widzisz te plamy? Symbolizują ubogich ludzi”.

„O tak, teraz to widzę. Bardzo wyraziste, czyż nie? Daje pewien wgląd w to, jak to jest być tak... niezdyscyplinowanym”.

Tak jest, łykaj to, chłopie. To mogło go przekonać.

„Rozbryzg, nieporządek, chaos. To antywzór”.

„Ale podporządkowanie wzorom to niezbywalna cecha ludzkości. We wszystkim opieramy się na wzorach. Kolumny tekstu, miejska architektura, kształt zszywacza... Czym jesteśmy bez tego wszystkiego?”

Nie zgódź się z nim. Zrób raban.

Ani się waż! Nie pora na to. Odłóż osobiste uczucia na bok. Jesteś sprzedawcą!

Jest tak bliski zrozumienia, co się za tym kryje. Potrzebuje tylko delikatnego popchnięcia...

„Wzór jest nieistotny. Odrzuć go. Ogranicza cię”.

„Hmm, faktycznie dość kurczowo się go trzymam. Może to jedna z moich słabości – po prostu dotąd nie zdawałem sobie z niej sprawy”.

„A ten prorok do wynajęcia mówił, że powinienem zidentyfikować słabość i usunąć ją z mojego życia...”

Oto i proroctwo dla ciebie, koleś. Kupno tego obrazu uczyni twoje (i nasze) życie lepszym.

„Dokładnie. Nie ciekawi cię, czym innym moglibyśmy być?”

„Hmm, nie myślałem nigdy o tym w ten sposób. Niewykluczone, że otwarłeś właśnie nowe drzwi w moim umyśle”.

Drzwi, okna, klapy od sedesu – otwieraj, co tylko musisz, kolego. Ale kupuj to już, a nie ględzisz!

„To nowy rodzaj wzoru. Zrozumiesz go, spędzając z nim nieco czasu”.

„Może właśnie ja mógłbym go »odkryć«. Podzielić się nim ze światem...”

Nie tak działa odkrywanie, ale niech sobie myśli, co chce, byle tylko kupił ten obraz.

Jest tak bliski zrozumienia, co się za tym kryje. Potrzebuje tylko delikatnego popchnięcia...

Kiwnij z przekonaniem głową.

„Morve sur toile”.

„Dochód brutto”.

„Keith”.

Przez dobre trzy sekundy nie następuje żadna reakcja. Wnet...

„Keith? Po prostu Keith?”

Tak, Keith. Trzymaj się tego.

(Kiwnij głową). „Keith”.

„Keith” – powtarza.

Nawet porucznik wygląda na spiętego w oczekiwaniu na to, co z tego wyniknie...

„Keith, podoba mi się. Mam siostrzeńca o tym imieniu. Lata całe go nie widziałem. Odkąd nie zgodziłem się opłacić jego kolejnego odwyku. Ale może to załata trochę nasze relacje...”

Pot zbiera ci się w zagłębieniach obojczyków. Czujesz kwaśny odór strachu.

Nic nie mów.

Coś ty wymyślił? KEITH??!! Nie zakładasz tu boysbandu, tylko nazywasz przyszłe dzieło sztuki!

„Niech będzie, że... Lucinda Schweinehack”.

„Wolałbym zachować to w tajemnicy”.