Rozmowa · Ultrabogaty, Zakrzywiający Światło Gość

Hej, hej! Całe to gadanie o forsie sprawiło, że zgubiłeś wątek. Co się tutaj dzieje ze światłem? Oto, o co powinieneś go spytać!

„O rany, bycie kimś o wysokiej wartości netto brzmi świetnie”.

„I tak jest, naprawdę. Niemal całkowita beztroska” – kiwa głową. „Masz czas pracować nad swoim rozwojem duchowym”.

„Nie uważasz, że powinieneś wykorzystać swoje wielkie bogactwo ku chwale ojczyzny?”

„Której? Revacholu, gdzie aktualnie przebywam? Czy Graadu, z którego emigrował mój ojciec? A może Ile-de-Casherbrume, gdzie zarejestrowałem moje spółki wydmuszki?”

„Tak, tej ostatniej. Ile-de-Casherbrume”.

„Może tak powinienem zrobić. Niestety, nigdy tam nie byłem. To na pewno przyjemne miejsce, ale ostatecznie jakie to ma znaczenie?”

„Państwa są jak głazy w rzece, spowalniają wolny przepływ idei. Z czasem woda pokona te kamienie”.

„Och, w takim razie chyba Graadu”.

„Gdyby kapitał szedł w jednym szeregu z nacjonalizmem, to pytanie byłoby bezzasadne...”

„Wszechmocnego Revacholu, rzecz jasna!”

„Jesteś złodziejem. Ludzie się zaharowują, podczas kiedy ty sobie tutaj odpoczywasz”.

„I co, to niby niesprawiedliwe? Moim zdaniem to idealnie sprawiedliwe” – jego ton staje się nieznacznie bardziej konfrontacyjny.

„Co masz na myśli?”

„Ja również byłem kiedyś idealistą. Ale prawda jest taka, że nie mamy poza rynkiem obiektywnego sposobu na zmierzenie czyjejś wartości. Zamiast się opierać, powinniśmy to zaakceptować...”

„Ręka, która rozdziela zasoby pomiędzy ludzi, jest niewidzialna i okrutna, ale stabilna i mierzalna, w rzeczy samej – sprawiedliwa”.

„Wykorzystujesz pieniądze jako własne usprawiedliwienie”.

„Masz rację. Akumulacja kapitału jest nagrodą samą w sobie”.

„Otóż to! Ludzie powołują się czasem na równość ekonomiczną, uczciwość i inne takie hasła. Ale gdzie byśmy byli bez liberalizmu? W jaskiniach! Spędzalibyśmy dnie, waląc się gnatami po łbach!”

„Byłoby do dupy”.

„To scenariusz rodem z koszmarów. Świat pełen niewolnictwa i przemocy. I tu wracamy do podstawowej prawdy modernizmu...”

„Doszliśmy do takiego etapu, że wolność ludzkości nie może obyć się bez swobodnego przepływu kapitału”.

„Jak banda małych małpiszonów piorących się na wielkiej kuli”.

„Właśnie!” – wykrzykuje. „Świat pełen niewolnictwa i przemocy. I tu wracamy do podstawowej prawdy modernizmu...”

„Czadowo. Nie mam nawet na to żadnej interesującej odpowiedzi”.

„Można pomyśleć, że taki niebotyczny finansowo żywot jest niezmiernie ekscytujący, ale tak, jak już widzisz... chwilami nuda bywa porażająca”.

„Wspaniale, że tak ci się poukładało, ale nie uważasz, że powinieneś podzielić się tym bogactwem z resztą społeczeństwa?”

„Oczywiście! I dzielę się nim z ludźmi, kiedy kupuję produkty, stymulując tym samym gospodarkę. Wiesz, ile miejsc pracy generuje budowa i utrzymanie jachtu wyścigowego?”

„Milion?!”

„Co najmniej kilkadziesiąt. W przyszłości oczywiście będzie to proces zautomatyzowany. Ale chodzi mi o to, że...” – mówi, dźgając palcem powietrze...

„Każdy ma to, na co sobie zapracuje. Odebranie mu tego to szczyt tyranii”.

„Tysiące?”

„Setki?”

„Czadowo. Ale chciałbym spytać o coś innego”.

„Nie krępuj się”.

Zignoruj go.

„Mamy do rozwiązania sprawę morderstwa, a ty narzucasz się ludziom, prosząc o pieniądze, i twierdzisz jednocześnie, że ma to jakiś związek ze śledztwem”.

Śmieje się cicho. „Jeśli mam być całkiem szczery, odziedziczyłem fortunę po mojej babce, która również dysponowała niebotycznym majątkiem, jeszcze w Graadzie...”

„Co robisz w tym kontenerze?”

„Podróżuję! To doskonały środek transportu – przyjemny, bezpieczny i daje mi dużo czasu na rozmyślanie...”

Nie wydaje mi się, że taki znów bezpieczny. Ale zabezpieczeni finansowo ludzie często bywają uzależnieni od adrenaliny.

„To może teraz ja spytam: Gdzie właściwie jesteśmy?”

W bardzo, bardzo wczesnych dniach kolonizacji tego archipelagu Królestwo Suresne, przodek współczesnego Sur-La-Clef, kontrolowało miasto Revachol. To nieistotny szczegół w ogólnym obrazie, wart jednak odnotowania.

„Yyyy... Właściwie to nie wiem”.

„Detektyw chciał powiedzieć, że znajdujemy się w Martinaise, podokręgu dzielnicy Jamrock wchodzącej w skład miasta stołecznego Revachol”.

„Ach, Revachol. Jako nastolatek spacerowałem tymi ulicami. W Stella Maris była taka kręgielnia... Ciekawe, czy nadal tam jest...”

„Szkoda, że nie mogę sam wyjść i pozwiedzać. Jednym z minusów posiadania niebotycznego majątku jest nagabywanie ze strony posiadaczy skromnych majątków, którzy tłumnie przychodzą prosić o pieniądze”.

„Czyli podróżujesz z miejsca na miejsce w kontenerze?”

„Sprytnie, czyż nie? Dzięki temu mam też schronienie przed wszelkimi dedykowanymi reklamami, na jakie posiadacze niebotycznych majątków są ciągle narażeni...”

„Luksusowe jachty, zaawansowane systemy komunikacyjne, odzież przeciwszarotowa i tak dalej. Po pewnym czasie trąci to klasą średnią, burżuazją”.

„Wszystko to brzmi całkiem miło”.

„Żeby było jasne: to wszystko jest atrakcyjne, ale gdy osiągasz pewien poziom bogactwa, czas i przestrzeń umysłowa stają się znacznie ważniejsze od dóbr materialnych”.

Mówi szczerze. Ma zupełnie inne problemy niż osoby o niskiej wartości netto takie jak ty. Na przykład nie ma żadnych.

„Dobrze. Skoro już to sobie wyjaśniliśmy, pozwól, że spytam cię o coś innego”.

„Śmiało, słucham”.

„Ach, czyli twierdzisz, że bycie bogatym nie jest warte zachodu”.

„Co? Nic takiego nie mówiłem. Bycie bogatym jest świetne. Tylko nie mów nikomu, że to powiedziałem” – zakrzywiające się światło... puszcza ci oko?

(Ziewnij). „Tak, brzmi to dosyć męcząco”.

„Zaraz. Ale dlaczego im nie pomożesz? Masz tyle pieniędzy, że to dla ciebie żadna różnica”.

„W dniu jest za mało godzin, żeby rozdać wszystko, czego potrzeba. To jak karmienie mew. Nigdy nie napełnisz wszystkich żołądków, a te wykarmione zrobią tylko więcej mew”.