Rozmowa · Okno z malowidłem

Zrób to samo.

Czubkami palców dotykasz czterokrotnie piersi, stojąc w morelowo zabarwionej smudze światła padającej z okna. Kobieta uśmiecha się wciąż nad tobą tym nieobecnym uśmiechem, rozdarta na dwoje pęknięciem w szybie.

Kiedy głowie pojawia ci się to miękkie słowo, wstajesz prosto w morelowo zabarwione światło padające z okna. Kobieta uśmiecha się wciąż tym nieobecnym uśmiechem, rozdarta na dwoje pęknięciem w szybie.

W głowie pojawia ci się to miękkie słowo, kiedy stoisz w morelowo zabarwionym świetle padającym z okna. Kobieta uśmiecha się wciąż tym nieobecnym uśmiechem, rozdarta na dwoje pęknięciem w szybie.

Niemożliwym jest żyć.

Gdy ta wielka i desperacka myśl pojawia się w twojej głowie, porucznik wykonuje na sobie ręką znak krzyża w kształcie litery X rozpiętej między jego ramionami.

Kiedy głowie pojawia ci się ta wielka i desperacka myśl, wstajesz z kolan prosto w morelowo zabarwione światło padające z okna. Kobieta uśmiecha się wciąż nad tobą tym nieobecnym uśmiechem, rozdarta na dwoje pęknięciem w szybie.

W głowie pojawia ci się ta wielka i desperacka myśl, kiedy stoisz w morelowo zabarwionym świetle padającym z okna. Kobieta uśmiecha się wciąż nad tobą tym nieobecnym uśmiechem, rozdarta na dwoje pęknięciem w szybie.

To żal.

Gdy to bezużyteczne słowo przychodzi ci na myśl, porucznik wykonuje na sobie ręką znak krzyża w kształcie litery X rozpiętej między jego ramionami.

Kiedy głowie pojawia ci się to samotne słowo, wstajesz prosto w morelowo zabarwione światło padające z okna. Kobieta uśmiecha się wciąż nad tobą tym nieobecnym uśmiechem, rozdarta na dwoje pęknięciem w szybie.

W głowie pojawia ci się to samotne słowo, kiedy stoisz w morelowo zabarwionym świetle padającym z okna. Kobieta uśmiecha się wciąż nad tobą tym nieobecnym uśmiechem, rozdarta na dwoje pęknięciem w szybie.

To żałoba.

Gdy to straszne słowo przychodzi ci na myśl, porucznik wykonuje na sobie ręką znak krzyża w kształcie litery X rozpiętej między jego ramionami.

Mając w głowie to straszne słowo, wstajesz prosto w morelowo zabarwione światło padające z okna. Kobieta uśmiecha się wciąż nad tobą tym nieobecnym uśmiechem, rozdarta na dwoje pęknięciem w szybie.

W głowie pojawia ci się to straszne słowo, kiedy stoisz w morelowo zabarwionym świetle padającym z okna. Kobieta uśmiecha się wciąż nad tobą tym nieobecnym uśmiechem, rozdarta na dwoje pęknięciem w szybie.

Klęknij.

Twoje kolana opadają na ziemię. Deski są twarde i zimne – klęczysz wśród naniesionego do środka śniegu. Rozproszone światło pada zza okna na twoje dłonie.

Zamknij najpierw oczy.

Świat milczy, nie licząc trzasków i chrobotów wydawanych przez potężną drewnianą budowlę za twoimi plecami. Osłania cię ona przed wiejącym na zewnątrz wiatrem.

Ocean wydaje się odległy, jakby wielosetletni sosnowy sarkofag, w którym przebywasz, odcinał cię od jego ruchów i pływów.

Zimne powietrze wdziera się przez szczelinę w szkle, osuszając twoje czoło z potu. Przyprawiając cię o dreszcz...

Czujesz na sobie wśród mroku wejrzenie jej oczu z wielobarwnego szkła. Jak gdybyś był owadem wsadzonym pod mikroskop.

Otwórz oczy.

Spójrz w górę.

Zostaw mnie w spokoju, kobieto. [Odejdź].

Góruje nad tobą stworzona z białego, srebrnego i morelowego fajansu młoda matka humanizmu. Przez jej ciało przebiega pęknięcie. Jest niemożliwie wysoka, ma smutną i owalną twarz. Roztacza wokół smutny, lecz promienny majestat.

To jej niewinność Dolores Dei.