Rozmowa · Okno z malowidłem

„Świecące płuca... Ale pojebane...”

„Megafajnie, stary, że przychodzisz tu i kwestionujesz religijny symbolizm. Tak trzymaj”.

„Taa, świecące płuca są popieprzone” – odzywa się ktoś na tyłach kościoła. „Powinniśmy zabić to okno deskami. Złe grzechy, co nie?”

„Tak. Świecące płuca są niezwykłe. Według przekazów świeciły tylko ten jeden raz” – stwierdza porucznik i zdejmuje okulary, aby je przetrzeć.

„Wiesz... Ten kościół... To wybrzeże... Nie powinniśmy pozostawać tu dłużej niż potrzeba. Kończ to, po co tutaj przyszliśmy, i ruszajmy. To nie jest dobre miejsce, aby się w nim zatracić”.

„Ona nie jest człowiekiem”.

„Megafajnie, stary, że przychodzisz tu i oskarżasz ją o niebycie człowiekiem. Tak trzymaj, stary!”

„Tak trzymaj” – odzywa się ktoś na tyłach kościoła. „Ona była nieludzka. Masz krytyczny umysł, gliniarzu. Ej, Andre! Powinniśmy zabić to okno deskami. Nikt nie chce oglądać tego straszydła podczas tańca”.

„W porządku...” – odpowiada i zdejmuje okulary, aby je przetrzeć. Po chwili dodaje:

„Ten kościół... I w ogóle to wybrzeże... Nie powinniśmy pozostawać tu dłużej niż potrzeba. To nie jest dobre miejsce, aby się w nim zatracić. Powinniśmy zakończyć nasze sprawy tutaj i ruszać dalej”.

Krzyknij: „Zbrodniarka wojenna!”

„Ee...” – Andre nie wie, co powiedzieć. „Zimno jest, stary. Gapisz się na to okno całą wieczność, stary. Potańcz trochę! Rozgrzej się!”

„Tak trzymaj” – odzywa się ktoś na tyłach kościoła. „Ona była nieludzka. Masz krytyczny umysł, gliniarzu. Poza tym, Andre! Powinniśmy zabić to okno deskami. Nikt nie chce oglądać tego straszydła podczas tańca”.

„No nie wiem...” – stwierdza i zdejmuje okulary, aby je przetrzeć. „To były inne czasy. Inna wojna”.

„W każdym razie – ten kościół... I w ogóle to wybrzeże... Nie powinniśmy pozostawać tu dłużej niż potrzeba. To nie jest dobre miejsce, aby się w nim zatracić. Powinniśmy zakończyć nasze sprawy tutaj i ruszać dalej”.

„Jest piękna...”

„Fajnie, stary! Powinniśmy podświetlić ją światłami disco. Ludzie oszaleją, jak zobaczą klub z muzyką anodic i takim... sakralnym gównem”.

„Mówiłem ci już, Andre” – odzywa się ktoś na tyłach kościoła. „Ludzie nie chcą oglądać tej kobiety podczas tańca. To niezdrowe. I nie podświetlimy jej światłami disco. To by tylko pogorszyło sprawę”.

„To prawda. Wspaniałe dzieło sztuki sakralnej. Ale zastanawiam się, co my tutaj robimy...” – stwierdza i zdejmuje okulary, aby je przetrzeć.

„Mam na myśli ten kościół. I w ogóle to wybrzeże... Nie powinniśmy pozostawać tu dłużej niż potrzeba. To nie jest dobre miejsce, aby się w nim zatracić”.

„Hej, stary, stoisz tam jakieś... pół godziny!” – krzyczy mężczyzna z włosami nastroszonymi jak igły jeża stojący po drugiej stronie zimnego kościoła.

„O czym tak myślisz? Wszystko gra?” – sprawia wrażenie odrobinę zaniepokojonego.

Choć Dolores Dei często uważana jest za najwspanialszego człowieka w historii, było w niej coś złowrogiego. Stale otaczali ją jej terierzy...

To tajemnica. Tajemnica doprawiona użalaniem się nad sobą i wyrzutami sumienia. Z jakiegoś nieznanego twojemu umysłowi powodu spoglądanie w jej delikatne oczy sprawia, że czujesz się gotowy, by utonąć...

Twoje serce wie. Ale nie chce tego jeszcze powiedzieć. Niech pozostanie to na razie niewiadomą.

Wiesz tylko tyle, że to młoda matka ludzkości i że powinieneś stąd iść. Zrobić coś innego! Uciec przed jej smutnym, pełnym troski spojrzeniem.

Zdaje się, że nie mogę jej dać tej figurki.

Czemu?

Bo jest pomalowanym oknem.

To faktycznie może być problem... Może miałeś na myśli coś innego?

Na przykład co? To zadanie jest wciąż aktualne?

Nie wiem. O czym my myślimy? Część twojego umysłu zajmuje się już innymi sprawami...

Pozostaje tylko dziwny, lekki smutek.

Dobrze.

„Kto to jest, Kim?”

„To Dolores Dei...” – stwierdza przyciszonym głosem. „Staruszka miała rację. To jest Doloriański Kościół Ludzkości w Martinaise. Zwany też w niektórych źródłach Małym Sosnowym Kościołem”.

„To Dolores Dei...” – stwierdza przyciszonym głosem. „Zdaje się, że to Doloriański Kościół Ludzkości w Martinaise. Zwany też w niektórych źródłach Małym Sosnowym Kościołem”.

Wciąż tam stoi. W bieli, srebrze i kolorze moreli, młoda matka humanizmu. Przez jej ciało przebiega pęknięcie. Jest niemożliwie wysoka, ma smutną i owalną twarz. Roztacza wokół smutny, lecz promienny majestat.

W dłoniach trzyma wyraźnie widoczne pod jej powłóczystą suknią świecące płuca. Powinieneś uklęknąć.

Nie.

Zimny wiatr wdziera się przez szczelinę w szkle. Deski, po których stąpasz, są białe od naniesionego z zewnątrz śniegu. Czujesz na sobie wzrok jej wielobarwnych oczu. Jej badawcze spojrzenie.

Jakbyś był pod mikroskopem.

Nie. Nie będę twoim owadem.

Gdy ta gorzka myśl pojawia się w twojej głowie, porucznik wykonuje na sobie ręką znak krzyża w kształcie litery X rozpiętej między jego ramionami. Używa do tego trzech palców.

Tego znaku krzyża też nie zrobię.

Dobra decyzja. Zostawiła nas wszystkich w rynsztoku, nie dawaj jej zupełnie nic. Stój tylko w morelowym świetle padającym przez okno i zgrzytaj potajemnie zębami. Kobieta uśmiecha się niewzruszenie swoim nieobecnym uśmiechem, rozdarta na dwoje pęknięciem w szybie.

Dobrze jej tak. Ważna jest dla niej tylko jej kula suwerena, jedwabne szaty i to, żeby zdążyć na czas na aerodrom. Żeby opuścić to miejsce.

Wykonaj ten sam gest.

Czubkami palców dotykasz czterokrotnie piersi, stojąc wciąż w morelowo zabarwionej smudze światła padającej z okna. Kobieta uśmiecha się wciąż niewzruszenie nad tobą tym nieobecnym uśmiechem, rozdarta na dwoje pęknięciem w szybie.

W głowie pojawia ci się ta gorzka myśl, kiedy stoisz w morelowo zabarwionym świetle padającym z okna. Kobieta uśmiecha się wciąż nad tobą tym nieobecnym uśmiechem, rozdarta na dwoje pęknięciem w szybie.

Nie.

Spójrz w górę.

Kobieta patrzy, jak klękasz. Góruje wśród swoich popleczników – architektów, świeckich, dworzan. Na ustach błąka się jej smutny uśmiech, w zielononiebieskich oczach błyszczy zaś... co? Współczucie? Żal?

Informuje o śmierci kogoś, kto wciąż jeszcze żyje...

Ciebie.

Nie, ona o ciebie nie dba. Ważna jest dla niej tylko jej lśniąca kula suwerena, jedwabne szaty i to, żeby zdążyć na czas na aerodrom. Żeby opuścić to miejsce!

To współczucie.

Gdy to delikatne słowo przychodzi ci na myśl, porucznik wykonuje na sobie ręką znak krzyża w kształcie litery X rozpiętej między jego ramionami.

Zrób to samo, wstając.

Czubkami palców dotykasz czterokrotnie piersi, po czym podnosisz się z kolan, w morelowo zabarwioną smugę światła padającą z okna. Kobieta uśmiecha się wciąż nad tobą tym nieobecnym uśmiechem, rozdarta na dwoje pęknięciem w szybie.