Rozmowa · Okno z malowidłem

„No cóż... Podobno brał w tym udział twój komisariat. Ale mogę się mylić”.

Jak to możliwe, że porucznik nie jest pewien? Czyżby to były tajne informacje?

„Czegoś nie mówisz”.

„Zapewniam cię, że nie” – odpowiada i spogląda w górę na okno.

Uparte milczenie. Dobra technika.

„Nie jesteś pewien?”

„W nalocie udział brały trzy komisariaty – ludzie mówią, że 41. był jednym z nich”.

(Rozejrzyj się). „Ja... mogłem tu chyba kiedyś być”.

„Wybacz, nie twierdzę, że tu byłeś...” – zapada chwila ciszy, „To była tajna operacja. Nic więcej nie wiem na jej temat – ani dlaczego ją przeprowadzono, ani kto brał w niej udział... Staram się nie wtrącać w sprawy innych komisariatów”.

Bardzo, bardzo uzdolniony aktor wychwyciłby nutę dramatyzmu w jego słowach o tym, że nie wie, czemu do tego doszło...

„Nie przypominam sobie, żebym tu kiedyś był”.

„Zdaje się, że to była tajna operacja. Nic więcej nie wiem na jej temat – ani dlaczego ją przeprowadzono, ani kto brał w niej udział... Staram się nie wtrącać w sprawy innych komisariatów”.

„Jeśli tu byłem, to powinienem się dowiedzieć, co robiłem”. (Przejdź dalej).

„Powodzenia. Nie uzyskasz informacji na temat tajnej operacji, dzwoniąc do sekretarki swojego komisariatu. Jeśli naprawdę tego nie pamiętasz, to może lepiej sobie nie przypominać”.

„To wydarzyło się jakiś czas temu. Nie jest istotne z punktu widzenia naszego bieżącego śledztwa”.

„Lepiej o tym zapomnieć”. (Przejdź dalej).

„Zgoda. To wydarzyło się jakiś czas temu. Nie jest istotne z punktu widzenia naszego bieżącego śledztwa”.

Lepiej mu nie zawracać głowy.

Zimne powietrze wdziera się przez szczelinę w szkle. Kobieta wpatruje się w was obu wielobarwnym spojrzeniem.

„Wiesz, czemu został porzucony?”

„Mam pewną teorię”. Zapada chwila ciszy, po czym porucznik kontynuuje: „Jakiś czas temu ten kościół był celem policyjnego nalotu. Słyszałem, że wywiązała się tu wielka strzelanina”.

„Staruszka we wsi wykazała się wobec nas wielkim taktem, nie wspominając o tym. Ma więcej szacunku do MOR-u niż większość miejscowych”.

Czy to poczucie winy? Porucznik o czymś nie wspomina.

„Powinniśmy zachowywać się tu z szacunkiem, nawet jeśli wszystko wskazuje na to, że świątynia została opuszczona. Nie sądzę, abyśmy znaleźli tu naszą prowodyrkę. Coś innego? Być może...” – stwierdza, rzucając okiem na rozstawione wokół urządzenia.

„Powinniśmy zachowywać się tu z szacunkiem, nawet jeśli wszystko wskazuje na to, że świątynia została opuszczona. Nie sądzę, abyśmy znaleźli tu cokolwiek związanego z linczem. Coś innego? Być może...” – stwierdza, rzucając okiem na rozstawione wokół urządzenia.

„Tak” – stwierdza porucznik, rozglądając się. „Wcześniej nie byłem tego pewny, ale to musi być Doloriański Kościół Ludzkości w Martinaise – zwany też w niektórych źródłach Małym Sosnowym Kościołem...”

Odwróć się. [Odejdź].

Skąd wiem, że to matka humanizmu?

Mimo szkód, jakie wyrządziłeś we własnym mózgu, pewien honorowy tytuł tkwi wciąż w twoim hipokampie. Masz przed sobą jej niewinność Dolores Dei – niewinność humanizmu, internacjonalizmu i państwa opiekuńczego, najsławniejszego być może człowieka, jaki się kiedykolwiek urodził.

Nawet morze Czerwonego Komandosa nie wytrze z twojego mózgowia wizji jej smutnego uśmiechu. Przetrwała ona dotychczasowy potop i nieustanie cię nęka. I będzie tak już zawsze, jak u wszystkich ludzi.

Do diabła z tym.

Ale... ona nie była diabłem. Wręcz przeciwnie, była rajskim powiewem roztapiającym zatwardziałe ludzkie serca...

Oto stoisz ponownie u jej stóp z rękami wiszącymi wzdłuż tułowia. Nie wiesz przez moment, co ze sobą zrobić.

No dobrze. Kiedy ona władała?

Trzysta lat temu, po odkryciu tej isoli – Insulinde – przez odkrywców z kontynentu Mundi. Jest między innymi niewinnością podróży międzyisolarnych i spajających świat więzi.

Chcę więcej.

Wszyscy chcieliśmy. Ziemie Mesków, Okcydent, nawet odległa Supramundi – łącznie dwadzieścia jeden z czterdziestu ówczesnych narodów Mundi – natychmiast zaakceptowały zwierzchnictwo niewinności. Jeszcze przed jej koronacją.

Koronacją?

W mieście Advesperascit, w Wesper-Messynie, jej ojczyźnie. Nazwa miejscowości oznacza „nadciąga zmierzch”, uroczystość jednak odbyła się zimowym rankiem. Kanały były zamarznięte, z nieba zaś lał się deszcz.

Odziana była w biało-perłową suknię; stała na pustym placu – tłum obserwował z dala. Jej terierzy – tajna służba niewinności – już wówczas obawiali się próby jej zamordowania.

Musiała być piękna...

O tak... Wyglądała jak młoda, idealna matka ludzkości. Niedorzecznie wręcz piękna. Zdawać by się mogło, że jej twarz, ramiona i dłonie pokryte były miękką warstwą ptasiego puchu. Znasz to dobrze. Nazbyt dobrze.

Gęsty śnieg opadał na bruk wokoło. Niewielka grupa urzędników patrzyła, jak terierzy ozdabiają jej głowę biało-złotym wieńcem. Świadkami koronacji byli przede wszystkim członkowie tajnej służby.

Co było dalej?

Jeden z członków tej tajnej służby zabił ją 22 lata później. Młody człowiek, który zaczął podejrzewać, że Dolores Dei nie jest do końca człowiekiem, lecz czymś więcej.

Czym?

Czymś, co żyło pośród nas i patrzyło, jak potykamy się o własne nogi od setek, o ile nie tysięcy lat, aż wreszcie postanowiło się wtrącić, odmienić bieg naszej historii. „Sami mieliśmy do tego dojść” – krzyknął ponoć mężczyzna do niewinności...

Dolores Dei została postrzelona w pierś ze strzelby myśliwskiej. Ośmiokrotnie. Mężczyzna, którego uznano za obłąkanego, utrzymywał, że gdy kiedyś jej dotknął, jej ciało było nienaturalnie ciepłe, niemal jak piec. I że czasem, kiedy był na służbie, widywał, jak zapominała oddychać na czas dłuższy niż dziesięć minut...

O jej nieludzkości zaświadczyć mogło też wiele innych osób – wystarczy choćby wspomnieć owe świecące płuca. Zwykle przypisuje się to masowej histerii i zjawiskom z zakresu psychologii religii.

Nie obchodzi mnie, jak wyglądała. Mam to gdzieś. Nie boli mnie to.

Och, była niedorzecznie wręcz piękna. Była młodą, idealną matka ludzkości. Zdawać by się mogło, że jej twarz, ramiona i dłonie pokryte były miękką warstwą ptasiego puchu. Znasz to dobrze. Nazbyt dobrze.

Została koronowana? Jak Sola?

Tak. W mieście Advesperascit, w Wesper-Messynie, jej ojczyźnie. Nazwa miejscowości oznacza „nadciąga zmierzch”, uroczystość jednak odbyła się zimowym rankiem. Kanały były zamarznięte, z nieba zaś lał się deszcz.

Zaraz, czym dokładnie jest niewinność?

Najwyższą kategorią istotnej historycznie historii. Ucieleśnieniem ducha świata.

Tyranem?

Na swój sposób tak. Decyzję o przyznaniu stanowiska niewinności wydaje Partia Założycielska – do tej pory w całej ludzkiej historii zdarzyło się to ledwie sześć razy. System prawny strefy reála zbudowany jest w samym swoim założeniu tak, aby uwzględniać rządy niewinnościowe w razie, gdyby doszło do nich w naszym czasie.

Niewinność jest nieomylna. Podejmowane przez nią decyzje nie są w zasadzie decyzjami, a nieuchronnościami. Czymś, co i tak by się zdarzyło, lecz przyspieszonym, zrealizowanym w dekady miast stuleci. Niewinność to stały proces skompresowany w czasie, święta istota ludzka. Żyć, kiedy ona urzęduje, to powód do dumy i chwały.

A czy teraz jakaś urzęduje?

Nie. Jesteśmy samotni.