Rozmowa · Okno z malowidłem

Władcą?

Czymś więcej. Decyzję o przyznaniu stanowiska niewinności wydaje Partia Założycielska – do tej pory w całej ludzkiej historii zdarzyło się to ledwie sześć razy. System prawny strefy reála zbudowany jest tak, aby uwzględniać rządy niewinnościowe w razie, gdyby doszło do nich w naszym czasie.

Co jeszcze o niej wiem?

Wiele rzeczy. Że była damą dworu, żoną wpływowego marchese, później zaś została główną doradczynią Irene La Navigateur, królowej Suresne (współczesnego Sur-La-Clef). A także że wykraczała wręcz urodą poza pojęcie piękna.

Odzianą w szal pradawnego smutku. Na pewno chcesz wspominać te historyczne ciekawostki? Stojąc tak w obliczu jej wysokiej postaci niczym karzeł...

Tak. To wielka zamuła. Nudziarska historia. Trzeba trzymać się mocno, chłopie, przeć naprzód. Dobrze się skotłować.

Dobra, i co jeszcze? Była mądra?

Niesamowicie. Od kobiet na dworze oczekiwano, że będą umiały grać zarówno w brydża kontraktowego, jak i w szachy wystarczająco dobrze, by zapewnić wyzwanie każdemu mężczyźnie. Zalecano też, by na podobnym poziomie znały się na filozofii, teologii i nauce. Była ze wszech miar wykształconą kobietą...

Swoją pozycję na antedoloriańskim dworze – odwiedzanym podówczas przez najsławniejszych myślicieli i artystów – wykorzystała najlepiej, jak się dało. Potajemnie stawała się najwybitniejszą filozofką polityki swojej ery. Niczym skalpel, przeszywający wzrok...

Cechowały ją niemal nadnaturalny magnetyzm i inteligencja. Dla współczesnych jej ludzi wydawała się kimś nie z tej epoki, posłanniczką z przyszłości ich gatunku. Wszyscy ją pokochaliśmy z całego serca. Jej wpływy były olbrzymie, nim jeszcze nawet została ogłoszona niewinnością.

Jak to?

To za jej radą Irene La Navigateur sfinansowała szereg wypraw w głąb szaroty. Te kosztowne i tragiczne nieraz w skutkach przedsięwzięcia spłaciły się ostatecznie odkryciem Nowego Nowego Świata, kawałka rzeczywistości, na którym teraz stoisz...

Została ukoronowana dwa lata po powrocie pierwszej ekspedycji. Rozpoczął się wtedy czas uważany powszechnie za najwspanialszy w historii: epoka doloriańska.

O rany.

Tak, o rany. Kiedy ogłoszono jej niewinność, a królowa, której przez lata doradzała, padła przez nią na kolana, odczuwała emocje tak potężne, że jej płuca zaczęły świecić się w jej piersi...

Postronni świadkowie twierdzili, że w i tak rozświetlonej słońcem komnacie widoczne były pojawiające się pod jej suknią złote nici.

Dlatego właśnie dla kultur strefy reála płuca stanowią symbol miłości.

Nie obchodzi mnie to.

W porządku. Kiedy ogłoszono jej niewinność, a królowa, której przez lata doradzała, padła przez nią na kolana, odczuwała emocje tak potężne, że jej płuca zaczęły świecić się w jej piersi...

Postronni świadkowie twierdzili, że w i tak rozświetlonej słońcem komnacie widoczne były pojawiające się pod jej suknią złote promienie. Powtarzam: zaczęły jej świecić płuca. Jesteś już zainteresowany?

Skąd to wszystko do mnie płynie?

Z przeszłości. To jak cały magazyn pełen smutku. Fermentującego. Powinieneś trzymać się z dala.

Jebać ten ból, bratan. Jest niezdrowy.

Nie. Musisz to wiedzieć.

Tak. Lepiej w tym więcej nie grzebać.

Dokładnie. Wycofaj się z tego zakątka umysłu, wybierając najniższą opcję: „Do diabła z tym”.

Czy było w niej coś... przerażającego?

Przerażające to zbyt nacechowane emocjonalnie określenie dla twojej pamięci semantycznej, czy też tego, co po niej pozostało, ale...

„Przerażające”. Proste słowo. Była złem w dziejach ludzkości i nie powinieneś był zaczynać o niej myśleć!

Racja. Czas wysłuchać ostrzeżenia.

Dobrze. A teraz wycofaj się z tego zakątka umysłu, wybierając dolną opcję: „Do diabła z tym”. Wystarczająco długo już tu sterczysz.

Nie. Było w niej coś złego. Chcę wiedzieć...

Już wiesz. Choć Dolores Dei często uważana jest za najwspanialszego człowieka w historii, było w niej coś złowrogiego. Stale otaczali ją jej terierzy...

Była najbardziej odizolowaną społecznie i najmniej samoświadomą niewinnością. Niektórzy współcześni myśliciele uważają ją za zbrodniarkę wojenną ze względu na kampanie wojenne prowadzone przeciwko Mesce. Wprowadziła też programy przesiedleńcze...

Co się stało?

Meska próbowała wyłączyć się spod rządów niewinnościowych. W niektórych częściach świata dochodziło do niepokojów wskutek przyspieszonej laicyzacji. Jej programy obowiązkowej edukacji i masowe przesiedlenia w górze rzeki Magritte również były problematyczne. Przeciwników jej rządów likwidowała siła wojskowa, którą nazywała Armią Ludzkości...

Co by sugerowało, że ci, którzy stawiają opór, nie są ludźmi.

Tak, uwielbiała szachy, lecz także gry wojenne. Dolores Dei często na ikonach takich jak ta trzyma między kciukiem a palcem wskazującym małego cynowego żołnierzyka. Była też blondynką – najbardziej blond blondynką ze wszystkich – a jej zielone oczy miały barwę pizantyjskiego mare interregnum...

Niewiele wiadomo o jej szlachetnie urodzonym mężu. Zupełnie jakby został wymazany z historii po spełnieniu swojej roli, czyli wprowadzeniu Dolores Dei na dwór. Podsumowując – tak, jest coś samotniczego, paranoicznego, a nawet przerażającego, o czym ludzie rzadko mówią, niemniej czują, kiedy o niej myślą...

Ten subtelny strach stanowi element jej ikonografii.

„Oficerze, stoisz tam od ponad pięciu minut...” – spokojny głos porucznika odbija się echem w zimnym powietrzu wypełniającym kościół.

„O czym tak myślisz, jeśli można wiedzieć?”

„Czemu tak długo tolerowaliśmy tę burżuazyjną kobietę, zanim ją zastrzeliliśmy?”

„Megafajnie, stary, że przychodzisz tu z takimi lewicowymi teoriami. Tak trzymaj!”

„To nie jest lewicowe, Andre. Moim zdaniem to stare straszydło nie powinno zdobić naszego klubu...” – odzywa się inny głos na tyłach kościoła...

„To ona dała nam ideę publicznej edukacji, emerytury i współczesnej dyplomacji” – stwierdza i zdejmuje okulary, aby je przetrzeć.

„W każdym razie... ten kościół... Nie powinniśmy zostawać tu dłużej niż musimy. To nie jest dobre miejsce, aby się w nim zatracić”.

Ledwo uchwytna nuta strachu. Porucznik boi się kościoła. Nie wie czemu, ale jednak.

„Ona jest jakoś powiązana ze śledztwem”.

„Megafajnie, stary, że przychodzisz tu z takimi teoriami. Tak trzymaj”.

„Powinniśmy zabić deskami to stare straszydło, Andre” – odzywa się głos na tyłach kościoła. „Będzie tylko przeszkadzało ludziom próbującym tańczyć, wyzwolonym z okowów przez porażkę humanizmu”.

„Co ty na to, żebyśmy tego nie robili, Noik?” – pyta kolejny głos. „Ona wygląda fajnie”.

„Ona nie żyje od trzystu lat. Jestem na niemal tysiąc procent pewny, że nie jest powiązana z naszym śledztwem...” – stwierdza i zdejmuje okulary, aby je przetrzeć.

„Ani ona, ani to wszystko. Ten kościół. Wybrzeże... To nie jest dobre miejsce, aby się w nim zatracić”.

Ledwo uchwytna nuta strachu. Porucznik boi się tego miejsca.

„O niczym. Rozglądam się tylko”.

„Fajnie, stary! Taaak! Rozglądaj się, ile tylko chcesz – to jest też twoje miejsce!”

„Powinniśmy zabić to okno deskami, Andre” – odzywa się ktoś na tyłach kościoła. „Ludzie nie chcą oglądać tej kobiety podczas tańca. To niezdrowe”.

„W porządku. Po prostu patrzyłeś na to okno tak długo... I jest tu zimno...” – stwierdza i zdejmuje okulary, aby je przetrzeć.

„Ten kościół... I w ogóle to wybrzeże... Nie powinniśmy pozostawać tu dłużej niż potrzeba. To nie jest dobre miejsce, aby się w nim zatracić”.