Moralista

„To dobrze”.

„Nieważne. Cofam to”.

„MOI brzmi trochę jak MOP. Czyli jak Międzynarodowa Organizacja Policyjna. Miłe i normalne skojarzenie”.

„Patrz, Kim. Książka. Lewicowa. Nie mam jak tego skomentować. A ty?”

„Patrz, Cuno. Książka. Lewicowa. Nie mam jak tego skomentować. A ty?”

Hmm. Książka. Lewicowa. Nie mam jak tego skomentować. Może ktoś inny?

Hmm. Książka. Lewicowa. Nie mam jak tego skomentować. Może ktoś inny?

„Patrz, Kim. Książka. Lewicowa. Nie mam jak tego skomentować. A ty?”

„Patrz, Cuno. Książka. Lewicowa. Nie mam jak tego skomentować. A ty?”

„Zgadza się. Należę do tych dobrych”.

„Stracił pan rozum”.

„Wojsko Koalicji”.

(Wskaż siebie). „Ja jestem moralistą”.

„Tak, właśnie tak. Może to był wasz obywatelski obowiązek, testowaliście technologię dla rządu”.

„Szczerze mówiąc, nie do mnie należy oceniać czy wyrażać opinie”.

„To znów jakiś pełen zepsucia spisek, co? Nie jestem ani po lewej, ani po prawej. Robię to, co dyktuje mi serce”.

„Mogli ten kontrast nieco bardziej zniuansować. Taki, jaki jest, ciężko nawet opatrzyć komentarzem”.

„Nie wątpię, że mają silny rząd centralny, który dba o to, aby wszystko poszło gładko”.