Polityka

„To ze słońcem było bardzo ładne. Przykro mi, że nie mam nic do dodania...”

„Mam nadzieję, że poprawiło ci to samopoczucie, detektywie” – stwierdza porucznik, przyglądając się odchodzącej kobiecie. „Wróćmy do naszych poszukiwań”.

„Przepraszam, że musiała pani czekać”.

„To było miłe” – porucznik uśmiecha się. „Drobiazg dla nas, a dla niego coś bezcennego. Pewnie nie wiedział nawet, że René miał tę fotografię”.

„To paliwo było zagrożeniem dla środowiska. Musiałem się go jakoś pozbyć”.

„Policjant kraju, który jeszcze nie powstał”.

„Pewnie nic szczególnego, jakieś »do zobaczenia jutro«?”

„Ja, eee... Nie wiem. To był wypadek. Przykro mi”.

„Jestem heroldem apokalipsy”.

„Jestem latarnią na nudziarskich wybrzeżach przeciętności. Nie dziękuj mi, Martinaise”.

„Ee... Tak, zgadza się” – stwierdza, przyglądając ci się z niedowierzaniem. „Jestem zaskoczony, że tyle o tym wiesz”.

„Wibracje generują przeciągły dźwięk, zgadza się” – porucznik kończy zdanie. „Bardzo imponujące”.

„Dziwne... ale pewnie możliwe” – rzuca ci spojrzenie z ukosa, po czym odwraca się, by ruszyć w dalszą drogę. „Najwyraźniej też jesteś do pewnego stopnia... mechanicznym szurem”.

„Przepraszam. Przykro mi z powodu tej piosenki”.

„Bardzo cię za wszystko przepraszam, Sylvie”.

„Dziewczyno, ale wyluzuj trochę... Co ty, nigdy nie imprezujesz?”

„Hm, nie wiem nawet, co powiedzieć...”

„Próbowałem pokazać świat jutra. Wielką panikę końca”.