Polityka

„Nie! Nazwał mnie p***łem!”

„Nie jestem homosiem”.

(Odwróć się i krzyknij). „A żebyście wiedzieli, że jestem p***łem!”

„Ja? Ja jestem tutaj prawem. Prawo to ja”.

„Prawo to ja”.

„Prawo to ja, jestem w tych sprawach ekspertem. Pozwól, że osądzę, co jest hiper-, super- i ultrahardkorowe”.

„Prawo to ja”.

„Istnieje tylko jedno prawo, przyjacielu – i jestem nim ja!”

„Brakuje mi chwilowo forsy. Mógłbyś mi jej trochę dać?”

„POBUDKA! ROZKAZ, PRAWO TO JA!”

„Prawo to ja”.

„Zanim przejdziemy dalej... Zdaje się, że nieźle się pani powodzi. Mogłaby mi pani dać trochę pieniędzy? Później chyba nie będzie dobrego momentu, żeby spytać”.

„Jestem policjantem”.

„Jestem policjantem”.

„Ma pani jakieś pieniądze?”

„Znajdziesz może jakieś drobne dla pracującego pijaczka?”

„Prawo to ja”.

„Czy to jedna z tych homorzeczy, które ciągle wyłażą na światło dzienne?”