Polityka

Oczywiście, że mam. To... ee... jakaś supergwiazda? Chyba jestem supergwiazdą.

Lepiej sprawdź, czy masz puls, supergwiazdo. Bo wygląda to na stężałe rysy twarzy trupa.

„Jestem gliniarzem apokalipsy”.

„To zupełnie w moim stylu. Co zrobiłem?”

„»Mundurowy« to moje imię sceniczne, prawda? Wyobrażam sobie siebie jako przeciętnego twórcę disco o pseudonimie Mundurowy”.

„Supergwiazdorskim gliną. Nie mogę temu dłużej zaprzeczać”.

„Przepraszam. Nie wiem, czemu to powiedziałem, żałuję tego. Jesteś ładna... Przepraszam. Jestem żałosnym gliną”.

„Nie jestem pewien, czy w ogóle jestem gliniarzem. Nie pamiętam, żebym nim był. Mogłem skłamać”.

„Chyba zmyślasz. W życiu bym się tak nie zachował”.

„Przepraszam”.

„Odpowiedzialność doświadczyła poważnie moje ciało, lecz to mnie nie zniechęci. Taki już jestem”.

(Oddaj broń Kimowi). „Co teraz?”

„Słuszna uwaga. Mógł być pod wpływem alkoholu. Albo czegoś, o czym nie mamy jeszcze pojęcia... Nie powinienem był wyciągać tak daleko idących wniosków na podstawie samych ubrań”.

Nie, lepiej tego nie mówić. To zbyt mroczne.

„Absolutnie”.

„Żałosne. Muszę więcej mataczyć i mniej nienawidzić”.

„Przepraszam”.

Kraść buty umarłemu? Ależ to by było NIEHONOROWE! (Odmów w imię honoru).