Polityka

„Przykro mi, że nie mogłem go ostrzec na czas”.

Nie będę niczego podrabiał. To niehonorowe. I nielegalne.

„Jest coś honorowego w odnajdywaniu zaginionych rzeczy”.

„Proszę mnie nie zrozumieć źle, ale prostota zwykle nie jest w moim stylu”. (Wskaż na siebie).

„Nie wiem, czy funkcjonariusz MOR-u powinien przyjmować darmowy kwaterunek”.

„Jestem złym omenem, to się zgadza”. (Przejdź dalej).

„Gość burzył mi styl. Każda supergwiazda zaczyna w końcu karierę solową”.

Ręka ci drga. Pojedynczy, ukryty nabój. Przypomnij sobie sposób, w jaki wsuwa się do lufy. Załadowana, wycelowana w twoje serce broń. Jakby znajome uczucie, prawda?

„Trzeba wykazać się sprytem. Przeczytać drobny druczek, myśleć z wyprzedzeniem, szukać możliwości...”

(Kiwnij głową). „To mógłby być pierwszy rozdział moich pamiętników o tym, jak z biedaka zostałem bogaczem”.

„Oto i prawdziwa revacholska gościnność. Ten Garte musi być w połowie Kiptem albo coś takiego”.

„Duży pech, że stopniowy rozwój nie dotknął jeszcze tej okolicy. Widzę w niej potencjał”.

„Niestety, nie mogę tego zdradzić. To sprawa policyjna”.

„To jest coś, co ja wiem, a czego pani musi się dowiedzieć”. (Puść jej oko).

„Pomogłoby mi to zachować łączność z proletariatem”.

„Kobiety rozmnażające się bez mężczyzn?! To jakiś absurd! Zbrodnia przeciw namiętności i zdrowemu rozsądkowi”.

„Powiem jak facet facetowi: nie powinien był pan zostawiać swojej köbiety w barze pełnym komunistów”.

„Nie, nie, to wszystko przeze mnie. Ja spowodowałem opóźnienie i bardzo mi przez to przykro. Ale możecie już wracać”.