Polityka

„Dziękuję, złotko. Przyznam ci się, że liczyłam na jej zwrot. Bardzo honorowy gest, komisarzu”.

„Och, bardzo miło z twojej strony. Jesteś pewien, że nie potrzebujesz tych pieniędzy? No dobrze. Dziękuję”.

„Radio wypacza postrzeganie przez ludzkie umysły rzeczywistości, ukrywając, kto tak naprawdę nami rządzi: cudzoziemcy i kobiety”.

„Dziękuję, złotko. Przyznam ci się, że liczyłam na jej zwrot”.

„Wiem tylko, że zbliża się koniec czasów”.

„Odkupiłem ją. Wiem, że wiele dla pani znaczy. Powinna ją pani mieć”. (Daj jej przypinkę).

Nawet porucznik wygląda na zadowolonego z takiego obrotu spraw.

„Bardzo bym chciał myśleć, że rządy proletariatu, ale coś mi mówi, że jednak nie”.

„Rządzą nami inteligentne maszyny wykonujące obliczenia określające, jaki rynek jest najbardziej wolny. Wszyscy mataczą i kombinują, jakby byli kozackimi wizjonerami”.

„Dziękuję, złotko. Przyznam ci się, że liczyłam na jej zwrot. Bardzo honorowy gest, komisarzu”.

„Przepraszam. Przepraszam, że sprzedałem swoją broń”.

„Przepraszam, mam wrażenie, że panu przeszkadzam”.

„Jest tylko jedno wyjaśnienie – musi być jedną z moich szurniętych fanek”.

„Naprawdę powinienem był się zabić. Może przyjdzie jeszcze dzień, że to zrobię”.

„Bardzo mi przykro, że musiał mnie pan oglądać w takim stanie. Możemy przestać o tym rozmawiać”.

„Taki biznesplan nie trzyma się kupy. Potrzebna jest specjalizacja, niszowość, rekapitalizacja”.

(Rozejrzyj się). „Typowe, różnorodne przedmioty dla konsumpcjonistów”.

„Ma to budzić w ludziach nadzieję. Że nawet my możemy to zrobić”.