Polityka

„Chcę zadedykować tę piosenkę szarej nicości, która pochłonie ten świat”.

Porucznik milczy, ale uśmiecha się smutno.

„Przykro mi to słyszeć. Mogę sobie tylko próbować wyobrazić, jak straszne rzeczy musiałaś przejść”.

„Wielkiej sztuce. Sztuce deluxe. Najbardziej artystycznej, przełomowej i...”

Porucznik kiwa głową.

„Wszystko jest smutne i gówniane, potrzebujemy sztuki, żeby było lepiej. Daj mi ten pędzel”.

„Nadciąga apokalipsa. Muszę ostrzec ludzi”.

„Odpowiedz tylko na kilka pytań, dobra?”

„Znaczy, no... Mam parę pomysłów, ale nie jestem pewien...”

„Naszego sztywniaka zabiła broń partyzancka”.

Dzięki, dobrze wiedzieć. Nie mam na ten temat opinii.

No to co? Każdy może sobie myśleć, co chce. Mamy wolny świat.

Nie uważam, żeby to były stereotypy. Myślę, że to uczciwie dostrzeżone różnice.

Uderz jeszcze raz lekko drzwi pięścią. Tak na wszelki wypadek.

„Nazwisko – to bardzo dobrze. Ellis Kortenaer...” – mówi do siebie.

„Szczerze mówiąc, nie wiem, jak sobie radzę... Po prostu natknąłem się na to miejsce. Możesz... proszę, wyjaśnić mi ten syf?”

„Wybacz mi... Wiem, że powinienem wiedzieć... o tym, ale straciłem ostatnio pamięć”.

„Dobra decyzja...” – stwierdza porucznik, wciąż chwiejąc się na nogach.