Polityka

W końcu porządna gra, która może nauczyć revacholskie dzieci chwalebnej historii ich kraju.

„Chciałem zrobić coś czadowego, ale jak zwykle spieprzyłem...”

„Przepraszam”.

„Przegraj pan z godnością, wciąż możecie rywalizować między sobą. Drugie miejsce to wciąż pozycja na podium”.

„Taki właśnie jest wasz Johnny Kuleczka. Wyjątkowy”.

„Jestem bogiem lekkoatletyki. Czemu miałoby być ze mną coś nie tak?”

„Gdybyś nie wiedział, alkoholizm to straszna, obezwładniająca choroba”.

„Nie, znalazłem źródło. Źródło pływu. Znalazłem... Al Gul”.

„Jak śmie pan umniejszać mej podróży przez pustkę?!”

„MILCZEĆ! Nie wie pan, o czym pan mówi! Tańczyłem przez tysiąc nocy z Al Gul!”

To się wydaje honorowe. Postąpiłeś słusznie, nie biorąc medalu. To było dobro. Pierś wzbiera ci dumą.

„Przykro mi, chyba po prostu potężnie zalałem robaka. Brak mi charakteru...”

„Mądrze. Ja też wolę się w nic nie pakować”.

Ja już teraz brodzę po kolana w polityce, dziecinko.

„Wrócę do trybu policjanta”. (Uśmiechnij się i kiwnij głową). „Mam kilka pytań, Gaston”.

„To miasto stacza się na dno. Prędzej czy później jakiś zagraniczny anarchista ukradnie panu tę kanapkę. Taki jest fakt”.

(Wskaż na kanapkę). „Pańska krwawa kanapka to narzędzie ucisku stworzone, by uspokajać proletariat”.

„Dobrze! Wszyscy się uspokójmy”.