Polityka

„Co ty wyrabiasz?!” – pyta porucznik. Krótka i zimna lufa dotyka twoich warg. Smakuje żelazem i piekłem.

„Wy nie jesteście prawem! Prawo to ja”.

„Wy nie jesteście prawem! Prawo to ja”.

„Właśnie, kurwa, nie mam co się z tym więcej kryć: jestem dumnym revacholczykiem!”

„To niemal jak pas na amunicję dowodów w naszym śledztwie. Dobra robota, detektywie”.

Ukłoń się przed flagą. [Zakończ myśl].

„Ukoję wasz ból mocą rock and rolla”.

„Przepraszam, że was zabiłem”.

Porucznik kiwa głową z wyraźnym szacunkiem. „To całkiem dużo, nawet jak na kogoś, kto służy od niemal dwóch dekad. Zazwyczaj zamknięcie ponad 10 spraw rocznie zapewnia miejsce w 90. percentylu wszystkich funkcjonariuszy MOR-u...”

„Nie wiem za bardzo, co się mówi przy takich okazjach”.

„Chlałem jak megagwiazda?”

„To całkiem dużo, nawet jak na kogoś, kto służy od niemal dwóch dekad. Zazwyczaj zamknięcie ponad 10 spraw rocznie zapewnia miejsce w 90. percentylu wszystkich funkcjonariuszy MOR-u...”

„To dla was, czcigodni zmarli”.

„Wędrowałem po świecie, opowiadając wszetecznicom i kłamcom o nadciągającym końcu. Pozostało 9855 dni”.

„Pewnie miałem jakąś nudną robotę w biurze. Jak wszyscy inni”.

„Zmrok czeka każdego, po was przyszedł jednak najpierw”.

„Mam wrażenie, że po prostu ciągle wszystkich przepraszałem”.

„To kobieta. Nie wie, jak się posługiwać mieczem”.