Esprit de corps · Kwestie umiejętności

Nie będzie ci mówił, jak masz wykonywać swoją pracę, ale kompetentny policjant wie, kiedy warto posłuchać swojego partnera.

Trudno powiedzieć. Bardzo dawno już nie zakładałeś swojej.

Weź broń, poruczniku, już dobrze. Jest bezpiecznie – myśli. Po prostu ją weź.

Zaufaj mi i weź tę broń.

Ten człowiek to twój przyrodni brat. Czujesz to. Ale czemu?

Te maszyny skrywają czasem pułapki – myśli. Systemy alarmowe i im podobne. Lepiej uważajmy.

Pogorszyło to jego opinię o tobie, lecz tylko nieznacznie.

Odrzuca mnie ten religijny bełkot – myśli. I może wspinanie się na sufit też. To wszystko bardzo trudno pogodzić z oglądem rzeczywistości, jaki ma porucznik.

Cuno pewnie jest już na wyspie i zastanawia się, gdzie, do cholery, jesteś. A może ma to gdzieś? Tak, pewnie ma to gdzieś.

...wie, jak snuć takie rozmyślania?

„Niemniej jestem zainteresowany” – da się odczytać z jego twarzy.

Nagle martwi się nieco o twoją pamięć...

Nie zabieraj go na strzelaninę – myśli. Pamiętaj, że służy tylko do celów ceremonialnych.

Bez żartów, nie tak prawdziwa policja rozwiązuje sprawy – zamiast tego siedzi jakieś dwadzieścia kilometrów dalej w opancerzonym powozie motorowym.

Wszyscy jesteśmy zestresowani. Robi się z tego straszny bałagan. Nie oceniam. Ale trzymajmy się w garści.

Pełen gniewu policjant, który nie chce zmierzyć się z własnymi demonami i wyładowujący swoją frustrację na innych – od tych, na których się wyżywa, odróżnia go tylko odznaka i broń. Spalająca się gwałtownie świeca. Oto, jaką twarz pokazałeś właśnie porucznikowi. Nie osądza cię, widział to już wielokrotnie – ty zresztą zapewne też – ale na pewno o tym nie zapomni.

Słowa nie są potrzebne, by poczuć niezadowolenie porucznika całą tą sytuacją.

Są funkcjonariusze, którzy noszą typowe czarne policyjne mundury podczas całej swojej drogi po drabinie stopni MOR-u i ostatecznie są w nich też grzebani. Inni noszą się bardziej nieformalnie. Zdaje się, że należysz do tych drugich.