Opanowanie · Kwestie umiejętności

Masz trochę spięte mięśnie. Rozluźnij się.

Niczego. Nieważne. Wracaj do fabuły.

Nie poradziłbyś sobie z taką kobietą. Spójrz tylko na siebie. Nie radziłeś sobie nawet z...

No bez żartów. To jest twoja pokerowa mina? Takim wyrazem twarzy zdradzasz porucznikowi właściwie wszystko.

Przyganiał kocioł garnkowi. Ten papuzi mundur musi dawać mu nie lada przewagę. Podczas walk w cyrku.

Ot tak. Przeanalizował sytuację, pogodził się z tym, co się stało, i przestał się tym zajmować. Jak żołnierz.

Zrozumiał.

Weź się w garść. Przynajmniej ten poprzedni koszmar się skończył. Przestali przynajmniej...

Całą sobą zdaje się mówić: o rany, co za wspaniały mężczyzna. Jej podziw podsycany jest dodatkowo braterstwem ich dusz.

Jest tu trup, pamiętasz? To właśnie tutaj robiłeś. Jesteś policjantem na tropie.

Mimo wczesnowiosennego chłodu chłopak ma na sobie krótkie dresowe spodenki odsłaniające mu nogi od kolan w dół. Wyglądają bardzo sportowo.

Jego zaciśnięta szczęka sugeruje co innego. To dla niego kolejny rachunek do wyrównania. Kiedyś. Na razie musi z tym poczekać.

Daje porucznikowi do zrozumienia, że on nie powinien czuć wstydu z powodu gównoburzy, jaka zaraz cię czeka.

„Trzeba było się bardziej postarać” – oto, co mówi.

Jesteś niebezpieczny, przyjacielu. Niebezpieczny i czadowy. Nikt nie ośmiela się powiedzieć czegokolwiek o twojej kurtce. Ale uwierz, wszyscy są pod wielkim wrażeniem.

O nie, uwierz mi – to wszyscy inni będą czuć się przy tobie niepewnie. Ty jesteś bezpieczny. Nikt nie ośmieli się choćby pisnąć – o ile na przykład nie będzie z twojego komisariatu i nie pojawi się, żeby cię osądzić. Ale jakie są na to szanse?

W końcu ci się udało, co? Ludzie wytykają cię palcami i szepczą do siebie, kiedy przechodzisz. Zastanawiają się:

„Skąd on ma taką czadową kurtkę? Może otrzymał ją po ukończeniu École normale supérieure de złodupstwo? Czy on jest niebezpieczny?”