Konuşma · SOĞUKKANLILIK

"Zenginlerin aslında istedikleri tek şey bu... Kendi çocuklarıyla sikişmek. Tarih boyunca böyleydi... Hükümdarın kraliyet soyunda bile! Hepsi rezilce sikişebilmeleri için bir bahane. Neyse ki o ihtiyar amcık Frissel geberdi..."

Başınla onayla.

"Onu o at arabasının altına itmekle iyi yaptık. Keşke 30'larda o disko fahişeleri..." Ardından epey kötü bir mırıldanma geliyor. Hiçbir kelimesini anlayamıyorsun.

Disko fahişeleri adama fazla geliyor. Nefreti beyninin dil merkezini kapatıyor, sadece anlaşılmaz sesler çıkarıyor.

Steroid dediği neydi? Sende merak uyandırdı...

Bir heykel ve bir de nihilist reklam ajansı adamları mı vardı? İncelemeye değebilir...

Ve kendi yatında bir cadı vampir... Joyce mu? Muhtemelen o...

İnce buzun üstünde kafa şişiren moronlar, çadır... Onlar çadırdaki çocuklar!

"Gezinen yarak" vardı bir de, onu da sor. Her şeyi tamamladığından emin ol.

Onun ve Edgar'ın arasındaki anlaşma neydi?

Bağlantıyı kuruyorsun. Suratına soğuk su vurmuş gibi hissediyorsun. Karanlık ve soğuk bir su...

"20 yıl önce Edgar'la tanıştığın zaman Claire'ler henüz sendikanın başında değillerdi, değil mi?"

"Heh..." Yaşlı adam bir ses çıkarıyor.

Kabul ediyor. İşte başlıyoruz, karanlık bir olayın derinlerinden beklenmedik bir gelişme...

"Başkan kimdi?"

"O burjuva mandası... Adı Tiphaine Holly'ydi." Gözlerini kısıyor. "Zenginler her şehre geldiğinde bu onların elini yalardı. Bir işçi başkanını hiç bu kadar iş birliği için ölüp biterken görmemiştim..."

"Ve para... Parayı da severdi. O Holly tam bir ara bulucu ve iş bitirme uzmanıydı..." Gözleri bir anda nefretle parlıyor.

Duygusallığın zirvesini yaşıyor. Senin de hissettiğin benzer bir şeye sinirleniyor, benzer bir öfke.

"O da bir kadındı, değil mi? Klaasje gibi..."

"Evet. O para babalarına da cidden çok yumuşak davranıyordu. Kolunda Barbara Muskova çantası vardı, işe giderken takmayı severdi..."

Barbara Muskova ve Numb 12, Joyce Messier'nin seçimleri...

"Ve sonra öylece... ortadan kayboldu."

"Seçim savaşından hemen önce telefon etti dediler. Kaçtı, bir kevaşe gibi ortadan kayboldu..." Gözlerini kısıyor ve siyah kütüklere gülümsüyor.

Hayır. Tam olarak böyle olmadı, değil mi?

"Öyle mi?" Teğmenin sesi sakin geliyor. "Kızı onun adına aradı diyorlar, kendi değil. Ama arayan aslında kızı değildi, öyle değil mi?"

"Hayır, sanırım değildi..." Onun bakışlarıyla közlerin tekrar alevlendiğine yemin edebilirsin.

"Edgar başkasına aratmıştı... Bunun sebebi neydi, Bay Dros?"

"Kadın kendisi arayamazdı."

İşte dönüm noktası...

Gerçek!

"Neden?"

"Çünkü ölmüştü."

Öylece sessiz kal.

"Nasıl yani?

"Çünkü o manda sağ akciğerine kurşun yedi. Memesini tutarak kanala düştü ve boğuldu. Belki de kan kaybından ölmüştür... Kesin bir şey söylemek zor. Hareket eden bir hedef... Sıkıntılı bir işti."

"Yalpalayarak eve gidiyordu. Sarı giyinmişti. Çoğu zaman olduğu gibi sarhoştu. Etrafındaki harabeler siyahtı ve kolunda sarı deri çanta vardı. Kanalı geçmeye çalıştı."

"Eve doğru, Grand Couron veya Betancourt gibi bir yere gidiyordu. Oralarda etrafındaki cehennemde ve harabelerde refah süren insanlara yeni batiment'lar inşa ediyorlar."

Şimdi düşünceleriniz soyut olsun. Biraz oyunculuk yapın.

"Kadını sen vurdun."

"Biri vurdu." Omuzlarını silkiyor. Gözleri bir anda buz kesiliyor. "Belki de o manda sadece düşüvermiştir. Hafızam çok yerinde değil, boşluklarla dolu. Tek bildiğim..."

Yine bir öfke patlaması, büyük. Ona karşı olandan farklı...

"Hiçbir şey değişmedi. Temelde de, hegemonyada da değişmedi. Bir ayaklanma başlamadı, sadece laftaymış... Sendika fos çıktı. Hiçbir faydası olmadı, hiç hem de."

"Edgar anlaşmadaki sözünü tutmadı."

"Heh..." Yine bozuk bir ses çıkarıyor sadece.

"Eğer bunu ifadenizde söylerseniz... RHM'ye Edgar'la ilgili bir şeyler verirseniz... serbest kalabilirsiniz." Teğmen daha da sakin bir tonla söylüyor, sanki hiç önemli bir şey değilmiş gibi.

"Yaptığınız her şeyin üstünü çizeriz ve sizi savaş tutsağı olarak alırız. Bir savaştaydınız. Görevdeydiniz. Hatta sizi Samara Halk Cumhuriyeti'ne iade bile edebiliriz."

"O yozlaşmış işçi devletine mi? O boktan ülkeye mi? Almayayım, sağ ol. Ben Revachol'luyum." Tükürüyor. "Çok zamanım kalmadı. Burada, bir En‑Merkezci hücresinde çürüyeceğim... Hiçbir şeye ifade vermeyeceğim." Öksürüyor.

Hadi ama. Birazcık. Siz kankasınız.

ACIYLA tehdit et. Bütün insanlar acıya saygı duyar. Bu bir gerçek.

"Burada bana söyleyebilirsin. İfadende o kadar da işe yarayacak bir bilgi değil."

"Bir iş birlikçi olayım diye mi 40 yıl boyunca savaşıp hayatta kaldım? Radyoda duydum onu... Kanal 8, 40AM, Revachol Radyosu Gece Programı..."

"Bu dünyada herkes yavşak. Herkes herkese ihanet ediyor. Zaten hepsi ihanet yüzünden içeride. En iyileri, en yürekli olanları katledildi, ezildi..." Şehre bakıyor.

Her zamanki buz gibi nefret.

O gözaltındayken üzerine gitmek için kullanabileceğiniz epey bir yöntem var... ve teğmen bunu biliyor. Sana devam etmen için başıyla işaret veriyor.

O gözaltındayken üzerine gitmek için kullanabileceğiniz epey bir yöntem var... Başını dik tut ve devam et!

"Ama o iş senin elinden çıktı."

"Gerçekleşirken gördüm ve hoşuma da gitti. Tek söyleyeceğim bu. Bir iş birlikçi olayım diye mi 40 yıl boyunca savaşıp hayatta kaldım? Radyoda duydum onu; Kanal 8, 40AM ve Revachol Radyosu Gece Programı..."

"O En‑Merkezci hücresinde seni konuşturacak yöntemlerimiz var."

"Bir iş birlikçi olayım diye mi 40 yıl boyunca savaşıp hayatta kaldım? Radyoda duydum onu... Kanal 8, 40AM ve Revachol Radyosu Gece Programı..."

"Peki o zaman. Öyle olsun." (Başını işaret et.) "Ama biliyorum."