Konuşma · SOĞUKKANLILIK

"Şey, René'yle ilgili..."

"Evet, nerede o?" Bir anda geriliyor. "Umarım onu yatalak edecek kireçlenmesi ya da böbrek taşı yoktur. Hâlâ toplarla oynamaya çıkıp kafasına mermi yiyebilecek durumda, değil mi?"

Of, onun için endişeleniyor bile.

"Şiddetli kireçlenme, evet. Bu hafta oynayamıyor." (Yalan söyle.)

"Hah, tabii ya." Biraz rahatlamış görünüyor. "Umarım acıdan kıvranıyordur, umarım kan ter içindedir. Toplarını hafta boyunca fırlatamamak... işkence olmalı..."

Onun için endişeleniyordu.

Ona kendisini hatırlatıyor. Aynı nefret, aynı... Başka bir şey daha düşünmeye çalışıyorsun ama yok, sadece nefret var.

Onlar aynı savaşın gazileri. Batıda bir yerlerde, Kömür Şehir'de onun düşmanı karanlık bir odanın içinde, metal bir tepside yatıyor. L'Ossuaire Municipal'de, yakında o da orada yatacak. Bu adamların arasındaki savaşın yarısı bitti.

22 kilometre doğuda, Martinaise'de Destek Memuru Jean-Heron Vicquemare iskelede telaşlı adımlarla volta atıyor; "Orada bu kadar süredir ne yapıyor olabilir ki," diyor.

Devriye Memuru Judit Minot birazcık ümitli sesiyle "Belki işini yapıyordur?" cevabını veriyor. Sudan yükselen soğuk havaya karşı sesi birazcık da sıcaklık sağlıyor...

"O sarhoş," diye düşünüyor. "Ve bunu hepimiz biliyoruz." Yine de umutlu olmaya çalışıyor...

Rahatlamış görünüyor. Onun için endişelenmiş olabilir mi?

"Neyse. Başka bir konudan bahsedelim, Bay Dros..."

"Hah, evet, tabii ki..." Kendi kendine homurdanıyor. "Böbrek taşı düşürüyor olmalı. Umarım bol acılıdır. En azından toplarını fırlatmasını engelliyor..."

"René öldü. Birkaç gün önce, yaşlılıktan."

"Hayır..."

"Evet."

"Çok bekledim..." Yaşlı komüncü sana bakıyor, böğürtlen gözleri kuşkuyla titriyor... "Çok bekledim ve şimdi öldü."

"Üzgünüm, Bay Dros." Teğmen yumuşak bir tonla söylüyor. "Anlıyorum, onu uzun zamandır tanıyordunuz."

"Artık hepsi öldü." Kafasını iki yana sallıyor sadece. "Siktir..."

Eğer onu gerçekten bu kadar öldürmek isteseydi öldürürdü. Bu adada binlerce kötü gün geçirmiştir, sağlığı da yerinde değil.

"Onu öldürmek için binlerce şansın oldu."

"Ve hepsini çöpe attım. Ne fark eder ki şimdi? O gitti, toprağa karıştı."

Ona kendisini hatırlatıyor. Aynı nefret, aynı... Başka bir şey daha düşünmeye çalışıyorsun ama yok, sadece nefret var.

"İyi misin, Bay Dros? Devam edebilir misin?"

"Ölen insan görmedim mi sanıyorsun? İnsanları hep ölürken görürüm. Sikiş ve öl... Yaptığımız diğer tüm planlar... sevmek, pusa koloni kurmak. Hepsi çöp oldu..."

O hiç iyi değil. Bu sadece bir diğer kara gün, art arda gelen kara günlerde onu... tuhaf bir şey ayakta tutuyor, dayanmasını sağlıyor...

...bir fikir. Gençken ona büyükleri, radyo kuleleri ve güzel baskılı broşürler tarafından öğretilmiş: Savaştığımız sürece her şey mümkündür.

Ve sonra kaybetti. Hepsi kaybetti.

Hiç iyi gibi görünmüyor.

"Onu önemsiyor muydun?"

"Bütün insanlar birbirlerini önemser." Bir anda hafiften sinirleniyor. "Onun... kafasının patlamasını önemsiyordum. Ama şimdi... Soktuğumun dünyası."

"Üzgünüm."

"Siktir git..." Yaşlı komüncü bu sözleri yere bakarak söylüyor, sanki bulunduğunuz adaya hitap ediyor.

"Sadece şaka yapıyorum..."

"Hayır, yapmıyorsun! Bu kadar süre uzak kalmazdı..." Yaşlı komüncü sana bakıyor... Böğürtlen gözleri kuşkuyla titriyor. "Çok bekledim... Çok bekledim ve şimdi öldü."

"Hmmm... İçi baştan aşağı steroid dolu olan, kapıda duran ırkçı mı?"

"Evet... Steroid. Steroid basan bir ırkçı."

"Anladım."

"Steroidler ve radyo şovları..." Sesi umutsuz zırlamalara dönüyor. "Büyük ihtimal Revachol 98AM zehirliyor o lümpenleri. Rezil herifler..."

"Kafatasçı'yı kastediyorsun, değil mi? Onun hakkında ne düşünüyorsun?"

"Ne mi düşünüyorum? Sence zenginlerin bu aptallık hakkında bir düşüncesi var mıdır? Zenginler radyoya çıkıp sana düşüncesini söylüyor mu?"

"Hayır." Senin yerine cevaplıyor. "Zenginler emlakla ilgileniyor ve çocuklarını düdüklüyor. Cesetlerin arasından ağır ağır ilerliyor..."

Ha, evet ama o oradaydı. Eğer bir düşüncesini alamayacaksan neden oradaydı?

"O zaman o neden oradaydı?"

"Irk sorusunun dibine iniyor... Siz En‑Merkezci maymunlar, Kanal 4'te bu muhabbeti sürdürüyorsunuz ve bu saçmalıkla zenginlerin dalaveresinin devam etmesini sağlıyorsunuz."

"Zenginler sizin minik ırk oyunlarınızı umursuyor mu sanıyorsunuz? Onlar tüm dünyayı yönetiyor ve sizin bu ahlak nutuklarınıza kıçıyla gülüyor." Sönmüş közlere bakıyor.

Dur bir dakika. Ciddileşelim biraz.

"Biraz ciddileşelim. Burası gerçek dünya... ve gerçek dünyada derin belirli bir renkteyse ve bir şeyler söylüyorsan bu bir anlam ifade ediyor."

"Ben gerçek dünyayı 06 senesinde gördüm. Açılan bayraklar, yürüyüş yapan gençler, herkesin birbirine nazik davranması. Milyonlarca yıldır insanların hayal ettiği hayat oydu işte. Ama buradaki..." Küllere bakıyor. "...pusuda bekleyen pus sadece."

"Pusuda bekleyen pus mu?"

"Son." Başıyla onaylıyor. "Yakında pus bunların hepsini yutacak. Denizi, gökyüzünü, şehri. Ciddileşecek bir şey yok." Kafasını sallıyor. "Hepimizin sonu geldi."

"Anladım."

Neyse, bu bir yere varmayacak, bu kadar yeter şimdilik.

"Haklısın. Ben de sakin kafalı, ahlaklı bir insanım, Kafatasçı'dan etkilenmiyorum."

"Sürekli bununla ilgili konuşmanı tuhaf buluyorum. Siz merkezci tipler konu ırk olunca çılgına dönüyorsunuz. Yönetici sınıfın dalaverelerinin devam etmesini sağlıyorsunuz."

"Zenginler ten rengine bakmaz. Onlar dünyayı yönetiyor ve sizin bu ahlak nutuklarınıza kıçlarıyla gülüyorlar." Sönmüş közlere bakıyor.

"Benim şahsen Kafatasçı hakkında herkesin duyması gereken bir düşüncem var ve bu düşünce hiç olumlu değil."

"Siz merkezci tipler hepiniz kriptofaşistsiniz, iğrenç ırk meseleleri konu olunca çılgına dönüyorsunuz. Yönetici sınıfın dalaverelerinin devam etmesini ve Kanal 4'teki boş muhabbetin sürmesini sağlıyorsunuz."

"Onun şey olmadığını fark ettin mi..." (Suratının geneline işaret et.)