Konuşma · SOĞUKKANLILIK

"Hop, hop. Sen kendini kaybetmeden konuyu değiştirsek iyi olur."

"Kendimi neden kaybedecekmişim? O aşağılık yaratık yüzünden mi?" Eli öfkeyle titriyor. "Onu seviyorum. Bana uğruna savaştığımız her şeyi hatırlatıyor. En azından o Frissel'i ve şövalyelerini öldürdük..." Öksürük krizine giriyor.

Başınla onayla.

"Onu hatırlıyorum..." Siyah gözüne işaret ediyor. "Onu La Noce zamanlarından hatırlıyorum... Kişisel olarak değil, tipini falan. Onlardan on binlerce vardı. Liberaller yardımlarına gelene kadar onların hepsini geberttiğimizi sanıyordum. Bir tanesini kaçırmışız..."

"O işte." Titrek parmağıyla şehre, meydanın yakınında yalnız başına duran çam ağacının olduğu kratere işaret ediyor.

Bugün çam ağacının altında hiç kimse yok. Gaston bile.

"Orada kimse yok..."

"Sülüne benziyor, top gibi şişko..." Seni duymuyor. "Patlatılmak için yalvarıyor." Geniş geniş sırıtıyor ve yumuşak bir ses tonuyla "Lütfen vurun beni, Bay Dros," diyor.

O kadar yırtıcı bir hırsla söylüyor ki resmen onu öldürmek için can atıyor.

"Şimdilik konuyu değiştirelim en iyisi. Sakin ol."

"Sakin mi olayım? Sinirli değilim..." Eli hâlâ titriyor. "Ona hayranım. Bana uğruna savaştığımız her şeyi hatırlatıyor. En azından o Frissel'i ve şövalyelerini öldürdük..." Öksürük krizine giriyor.

"Onu öldürmek ister miydin?"

"Henüz değil. Onu etrafta kasıla kasıla yürürken izlemeyi ve madalyalarına nişan almayı seviyorum." Gülüşü titreşiyor. "Tam suratına nişan alıyorum ve... tetikteki parmağımı oynatıyorum. Düşünüyorum. Bonbonu ağzımda eritiyorum..."

Ödül yemeğini sona bırakıyor... Hazları konusunda sabırlı biri.

"Ödül yemeğini sonraya mı saklıyorsun?"

"O adam, tatlı bir bonbon. Tam bir ödül yemeği. Kara gün için... En kara gün için. Ben o silahı kendi ağzıma dayadığımda 'Hayır, boşa harcama. Öldürdüğü tüm çocuklar için o mermiyi sik kafalı René yesin.' diye düşünüyorum. Ama sonra onu topları fırlatırken görüyorum ve bir anda..." Efkârlı şekilde iç çekiyor.

"...daha iyi hissediyorum. Hatta ona özel bir tane mermi sakladım. Böylece onun için daima bir mermim var..." Şehre doğru bakarken yüz hatları düzleşiyor. "Son zamanlarda orada görmüyorum onu... İhtiyar amcık kireçlenmeden yürüyemiyor herhâlde..."

Bunu duymak onu kötü etkileyebilir... Ondan her şeyi öğrendiğine emin misin?

Bir anlığına onun için endişeleniyor. Ona kendisini hatırlatıyor. Aynı nefret, aynı... Başka bir şey daha düşünmeye çalışıyorsun ama yok, sadece nefret var.

Onlar aynı savaşın gazileri. Batıda bir yerlerde, Kömür Şehir'de onun düşmanı karanlık bir odanın içinde, metal bir tepside yatıyor, nefes almıyor. Yakında o da orada yatacak. Bu adamların arasındaki savaşın yarısı bitti.

22 kilometre doğuda, Martinaise'de Destek Memuru Jean-Heron Vicquemare iskelede telaşlı adımlarla volta atıyor; "Orada bu kadar süredir ne yapıyor olabilir ki," diyor.

Devriye Memuru Judit Minot birazcık ümitli sesiyle "Belki işini yapıyordur?" cevabını veriyor. Sudan yükselen soğuk havaya karşı sesi birazcık da sıcaklık sağlıyor...

"O sarhoş," diye düşünüyor. "Ve bunu hepimiz biliyoruz." Yine de umutlu olmaya çalışıyor...

Başınla onayla.

"O adam, tatlı bir bonbon. Tam bir ödül yemeği. Kara gün için... En kara gün için. Ben o silahı kendi ağzıma dayadığımda 'Hayır, boşa harcama. Öldürdüğü tüm çocuklar için o mermiyi sik kafalı René yesin.' diye düşünüyorum. Ama sonra onu topları fırlatırken görüyorum ve bir anda..." Efkârlı şekilde iç çekiyor.

Teğmen keyifli bir şekilde "Ödül yemeğini sonraya mı saklıyorsunuz?" diye soruyor.

"Cuno bazen çekmeden önce poşete bakar. O tatlı poşete öylece bakakalır..."

"Tam bir ödül yemeği. Kara gün için... En kara gün için." Söylerken neredeyse ağzından salya akıyor. "Ben o silahı kendi ağzıma dayadığımda hep 'Hayır, o mermiyi sik kafalı René yesin.' diye düşünüyorum. Ve sonra topları fırlatırken bakıyorum ve bir anda..." Nefes veriyor.

Başınla onayla.

"Sülüne benziyor, top gibi şişko... ve patlatılmak için yalvarıyor." Geniş geniş sırıtıyor ve "Lütfen vurun beni, Bay Dros," diye fısıldıyor.

Bugün çam ağacının altında hiç kimse yok...

"Yani, şeyi bilmiyorum..."

"Disko... fahişeleri mi?"

"Artık o fahişeler umurumda bile değil..." Umutsuzca sazlara bakıyor. "Hadi artık. Tutukla beni."

René onun için büyük bir kayıp olmuş olmalı. Belki onu bu kadar öfke içermeyen konular hakkında hâlâ konuşturabilirsin... çünkü artık içindeki öfkeyi tüketti.

Sadece "Fahişeler..." diyor. Bu tek kelime bile dişlerinin arasından yoğun bir güçle çıkıyor. Öfkeyle yanıp tutuşuyor.

Joyce'un gençliğini kastediyor olabilir. Buraya geldiklerinde disko müziği dinlemiş olmalılar... ama emin olmak zor.

Veya belki de artık vücudu ve zihni pes ediyordur...

"Bunu konuştuğumuz iyi oldu. Şimdi..."

"Neyi konuştuğumuz iyi oldu?" Yine tuhaf bir el hareketi yapıyor. Titriyor...

"İyi mi? Hepsi geride kaldı..." Ayaklarındaki toza bakıyor. Etrafta gri ve kirli bahar otları var.

"Sendikanın sosyal demokrat olduğunu ve... Bay Claire'in bir sosyal demokrat şaklabanı olduğunu söylemiştin."

"Koyduğumun sosyal demokratlarıyla ilgili konuşmak istemiyorum. Onların hepsi hain. Beyinsizler..." Elini sallıyor, aynı anda hem tedirgin hem ümitsiz.

René hâlâ aklından çıkmıyor.

"İğrenç bir hayal kırıklığı daha..." Külleri dürtüyor. "Asıl düşman sendikacılar, milleti uyutuyorlar, işçi sınıfının gerçek düşmanı onlar."

Hayal kırıklığı... Fazla kişisel. Sendikanın şefiyle bir geçmişi var gibi görünüyor.

"Kim hayal kırıklığı... Evrart Claire mi?"

"O meymenetsiz kurbağa mı? Kendi götünü bile silemez o be. Operasyonun beynini kastettim, akıllı olanı."

Edgar!

"Evrart'ın kardeşi Edgar'ı mı diyorsun?"

Kıkırdayarak başıyla onaylıyor. "Sürekli ayaklanma ve toplumsal taban ile ilgili boş boş konuşuyor... Akıllı olanı Le Jardin'de beynini 'yabancılaşma' ve 'hegemonya' ile doldurdukları bir üniversiteye yollamış olmalılar..."

Edgar onu tatlı dille ikna etmiş. Böyle bir düşmanlığın olması için yüz yüze görüşmüş olmalılar.

"Pekâlâ, anlaşıldı."

"Duvara ilk onları dizmeli." Sesi bozuluyor. "Sermayenin çarklarını işlettikleri için ilk dizilenler onlar olmalı. Onlar mal sahiplerinden önce gitmeli..."

"Edgar'la konuştun mu?"

"Duvara ilk onu dayamalı..." Külleri dürtmeyi bıraktı, sadece kafasını sallıyor.

"Claire'ler bunca zamandır kendi arka bahçelerinde saklanan bir adamı gözden kaçırmazlardı. Martinaise'de bir kuş uçsa haberleri olur."

Aynen öyle. Belki Claire'ler ondan rica etmiştir...

Direkt ölümcül darbeyi vurma, önce her şeyi kullan ve onu yumuşat...

"Nelerden konuştunuz?"