Konuşma · RENÉ ARNOUX

"René, bu madalyaları tam olarak ne için aldığını sormak istiyordum."

René sana savaş hikâyesini anlattı, şimdi sen de onu kendi kahramanlık hikâyenle etkile.

"Anladığım kadarıyla Jeanne-Marie senin için çok değerliymiş."

"Ortada anlayacak bir şey yok," diyor, sinirleniyor. "Soruşturduğun onun ölümü değil."

"İkinizin olduğu fotoğraf nerede çekilmişti?"

"Faubourg semtinde, 91 yılı Revachol Fuarı'nda." Bakışını denize çeviriyor. "Guillaume Le Lion'un isim gününün şerefine bir tören düzenlenmişti. Karabinalı askerler şeref konuğunun önünde yürüyüş yapmıştı."

"Tamam, teşekkürler."

Başıyla onaylıyor.

"Fotoğrafta mutlu görünüyorsun. Gülümsüyorsun."

"Hayatımın en mutlu günüydü." Bunu o kadar net bir şekilde söylüyor ki şüpheye hiç yer bırakmıyor.

"Pekâlâ, hadi daha az hassas bir konudan bahsedelim, olur mu?"

Suratı mermerden bir maske gibi hareketsiz. Bir yorum yapmıyor.

"Onun ölümüyle ilgili herhangi bir... tuhaflık var mıydı?"

Teğmenin "Yine mi..." diye mırıldandığını duyuyorsun.

"Kesinlikle yoktu." Sesi sertleşiyor. "Yatağında, 79 yaşında zatürreden öldü. Oldukça... sıradan bir ölüm."

"Sen, Gaston ve Jeanne-Marie arasında ne yaşandı?"

"Kral Guillaume'un güneydeki Ikeira Harekâtı'ndan döndüğümde 22 yaşındaydım ve sevgilimi bu alçağın kollarında buldum..."

"Ikeira Harekâtı" yedi yıllık bir savaştı, süresince Hükümdar Guillaume'un ordusu, Le Petit Continent'un güneydoğu kısmındaki Ikeira olarak bilinen kabileleri zorla Revachol sancağı altında birleştirmişti.

Gaston'a nefret dolu bir bakış atıyor. "Onu geri kazandım ama ben bazı... meselelerle ilgilenirken..."

"Etrafındaki herkesin yaşama sevincini emen bir kara bulut gibiydin ve sen..." Sana kısa bir bakış atıyor. "Sen onu... incittin."

Kara bir bulut mu? Bu tatsız miktarda tanıdık geliyor...

"Ben... ee... ben..." Başını eğip botlarına bakıyor, dudakları hareket ediyor, ancak sözler duyulmuyor.

"O günler ve hatıralar geçti gitti." Başını sallıyor ve René'ye merhameti andıran bir ifadeyle bakıyor.

Eski asker hiçbir şey söylemiyor ama bakışı bir anlığına Gaston'un yüzüne dönünce gözünde tuhaf bir bakış görüyorsun.

Bu duygu... suçluluk mu?

"Size yeni bir boule buldum." (Topu göster.)

İhtiyar gazi sessizce gülleye bakıyor, ardından vakur bir ses konuşuyor: "Nedir bu? Dalga mı geçiyorsun bizimle? Bu top pétanque topu değil."

"Sakin ol René, yine sinirlenmenin lüzumu yok. Eminim memur bey elinden geleni yapmıştır. Martinaise'de boule tezgâhı yok sonuçta."

"Çok üzgünüm. Bulabildiğimin en iyisi buydu."

"En iyisi, öyle mi?" diyor, topu inceliyor. "Bu bir boule değil bile ama... Neyse. En azından serseriliğini telafi etmeye çalıştın... Affedildi bil."

Kendi kendine homurdanıyor. Çeşitli küfürler ediyormuş gibi.

"Aynen öyle. Ayrıca bulmak için gerçekten çaba gösterdim."

"Çaba, başarılan kadar değerlidir. Tabii bu durumda başarılan da pek bir şey değil."

"Pekâlâ." Topu alıyor. "Hatanı düzeltmeye çalıştın. Bu yine de gerçekten hiçbir şey yapmamandan bir gram daha iyidir."

"Sana başka bir şey teklif etmeyeceğim. Bunu almanı tavsiye ederim."

"Demek öyle, ha?" Adam yavaşça başını sallayıp sert bir şekilde nefes veriyor ve topu alıyor. "Pekâla. En azından serseriliğini telafi etmeye çalıştın... Affedildi bil."

"René, senin bekçi kulübeni buldum."

"Evet, Port İşçileri Sendikası geceleri nöbet tutmam için bana maaş veriyor." Bakışları aşağı dönüyor. "Herhangi bir politik bağlılıktan değil bu arada."

"Ben yaşlı bir adamım, her gece birkaç saatten fazla uyumuyorum zaten ve... paraya sıkışığım," diye ekliyor, hafifçe iç geçiriyor.

Nedense kendini savunması gerekiyormuş gibi hissediyor.

"Anladım, teşekkürler." (Sonuçlandır.)

"Evet, evet. Dediğim gibi," konuyu tekrar açıyor, "ben zaten uyanık oluyorum, en azından bekçilik yapayım dedim. Algılarımı açık tutuyor."

"Cinayet gecesinde bir şey görmüş olmalısın. Kulüben tam avluya doğru bakıyor."

"Evet. Bakıyor." Başıyla onaylıyor. "Ne yazık ki o gece çalışmıyordum. Geçen pazartesi gününden beri iki haftalık bir izindeyim."

"Bir saniye, neden izindesin?"

Ağırbaşlı bir tavırla "Özel bir mesele," diyor. "Senin soruşturmanla bir ilgisi yok."

"Gördüğünüz gibi, memur bey, René tıbbi yardıma ihtiyacı olduğunu kabul edeceğine, hele tanrı göstermesin, isteyeceğine ölmeyi tercih eden cinsten bir adam. Tam bir erkek. Bu durumu dişini sıkarak atlatacak."

"İyiyim ben! Sen kendi işine bak!" Bu ani parlama göğsünü sıkıca tutmasına sebep oluyor. "Bir şey yok, sadece kahveyi azaltmam gerekiyor."

Kalp rahatsızlığı var.

"O gece senin yerine kim nöbet tutuyordu peki?"

"Hiç kimse. Kulübe geçen pazartesiden beri boştu." Bir anda çok yaşlı ve yorgun görünüyor. "Başka bekçi yok. Sadece ben varım."

"Konteyner alanında geçen pazartesiden beri kimse nöbet tutmuyor mu?"

"Evet." Çekingen bir şekilde devam etmeden önce başını sallıyor. "Aslında... Aslında sorun değil. Yani..."

"Memur bey," arkadaşı araya giriyor. "Konteyner alanının aslında bir bekçiye ihtiyacı yok. René'den önce hiç bekçi yoktu. Bay Claire o kulübeyi René için özel olarak yaptırdı. Kulübe daha çok dekoratif."

"Yani orada olup olmaman bir şey ifade etmiyor mu?"

"Birilerinin orada olabilme ihtimali bile kötü niyetli kişileri caydırmaya yeterli..." diye itiraz etmeye çalışıyor.

"Evrart bu işi René için yarattı çünkü Karabinalı Kraliyet Askeri'nin şeref maaşı ve travma sonrası stres bozukluğunun karın doyurmadığını biliyor. 'Madalyalı bir kraliyet askerinin şişe toplaması bütün muhit için kötü görünür.' Kendi sözleri."

"René hizmetlerini kiralamalı, kârıyla yatırım yapmalı, birkaç kişi daha bulmalı, işi büyütmeli. Gündelikle bir yere varılmaz."

Karabinalı asker "Evet, evet, evet," diye sinirle homurdanıyor. "Bekçi kulübemle ilgili bu konuyu kapatabilir miyiz artık?"

Bu adam bir girişimci olamayacak.