Konuşma · RENÉ ARNOUX

"Yetkini böyle kötüye kullanmanı veya yeniden dağıtım çabalarını onaylamıyorum." İfadesi sertleşiyor. "Benim adına savaştığım Revachol bu değil. Al..." Sandviçi Gaston'a veriyor.

Adam arkadaşına kuşkuyla bakıyor, ardından gözleri ışıldayarak sandviçi cebine koyuyor ve kıkırdıyor. "Çok sağ ol, Capitaine Arnoux!"

"Umarım yersin de kalp krizi geçirip geberirsin, Gaston." Sözlerini yavaşça ve dikkatle söylüyor. "Bunun hiçbir anlamı yoktu. Bu, hiçbir şeyi değiştirmeyecek."

Neşeli adamın geri çekildiğini görüyorsun. Bu onu incitti. Hazır olduğundan fazlasıydı.

"Haklı, biliyorsunuz, değil mi?" Teğmen, René'ye doğru başını sallıyor. "İnsanları korumamız gerekiyor, onlardan istifade etmemiz değil. Bu konuyu kapatalım."

"Bir sebebi yok, boş ver." (Sandviçi ceple.)

"Karanlıkta oynamayı severim. İçgüdülerini geliştirir... Yeniden keşif harekâtındaymışım gibi hissediyorum."

"Geviş getirip dikkatimi dağıttın!"

"Tetikte ol, memur bey!" Seni selamlıyor. "Bu yaşlı karabinalı asker senin için ne yapabilir?"

"Bir saniye mızmızlanmana ara ver de atışımı yapayım."

"René, sen dünyadaki en sinirli adamsın."

Topu al ve onlara bu işin nasıl yapıldığını göster!

Önce onları gözlemlesen daha iyi olur.

"Gördün mü? Geviş getirerek mızmızlandığın için dikkatim dağıldı." Adam metal bir topu kumdaki daha küçük, tahta bir topa doğru fırlatıp bir metreyle ıskalıyor.

"Ah, mon dieu! Belimin ağrısı çekilecek gibi değil. Artık belim mi ağrıyor kalçam mı onu bile bilmiyorum. İkisi de ağrıyor sanırım!" Atışını ölçmeye çalışıyor.

"Umarım ağrıdan bayılırsın, seni kahrolası denizanası. Bu ülke senin gibi adamlar yüzünden batıyor." Dik ve gururlu bir duruşla arkadaşına tiksintiyle bakıyor.

Bir şeyi önceden belirlenmiş bir noktaya mümkün olduğunca yakın fırlatmak... Yaptıkları ölçüm... Bu, asırlardır oynanan pétanque oyunu olmalı.

Şşş! Boş ver onları! Ne yaptıklarını bilmiyorlar. Onlar yaşlı! Hem kendini hem takımını utandırıyorsun. Dal şu oyuna artık!

Bir dakika, ne takımı?

Fark eder mi? Seç bir takım, herhangi bir takım, mavi takım... Onları utandırıyorsun! GİR ŞU OYUNA VE O KAHROLASI TOPU FIRLAT!

Tamamdır, koç!

GÖZLERİNİ TOPTAN AYIRMA, EŞEK HERİF!

Neden bana karşı bu kadar kabasın?

Oyunun amacı metal topu, tahta topun yanına düşecek şekilde fırlatmak olabilir mi acaba?

"İyi oyunlar..." (Bitir.)

"Bir bakar mısınız, beyler?" (Oyuna dâhil olma.)

"Elbette, memur bey. Ben René, René Arnoux ve buradaki engelsiz arkadaşım da Gaston Martin." Üniformalı adam önünde dik ve gururlu bir şekilde dikiliyor.

Tam bir pısırıksın!

Adam, arkadaşına "Hiç mi utanmıyorsun," diyor, "her mezurayı çıkardığında belim diye zırlayıp duruyorsun!"

"René, sen çorba dolu bir dünyada çatalla gezen bir adamsın. Lütfen... Oyunun keyfini çıkarmaya çalışalım olur mu?" Bu adam hâlâ sandviçini çiğniyor.

Bak. Bak! Elinde, ağzına götürüyor! Sandviç, ne kadar da güzel görünüyor!

"Çalışıyorum zaten ama konsantrasyonumu bozup duruyorsun. Yaşlısın, anlıyorum. İkimiz de yaşlıyız. Şu kıçını da karı ellermiş gibi ellemeyi bırak."

Bu erkeksi adamlar toplarla oynuyorlar. Bu bir top oyunu. Bir top kap ve oyna. Soru sorma. Önce saldır, sonra da düşünme.

Tamam, oyun bende, top zamanı!

İşte böyle! Oyun hakkında soru sorup nefesini boşa harcama. Onlar zaten bilmez. Onlardan çoktan geçmiş zaten.

Önce oyunun ne olduğunu sormasam mı?

Hayır, bu iş sende! Top işte orada, oyun sende!

"René, sen çorba dolu bir dünyada çatalla gezen bir adamsın. Lütfen... Oyunun keyfini çıkarmaya çalışalım olur mu?" Diğeri büyük bir sandviç yiyor.

"Denizin derinliklerine gönderdiğin boule'un yenisini bekliyoruz hâlâ."

"Dikkatli ol, Gaston..." sana işaret ediyor. "Müfettiş Gerzek geldi. Başka eşyalarımızı da mı denize atmaya geldin, memur bey?"

"Memu... ah..." Göğsünü sıvazlayıp tükürüyor. "Hay sıçayım... Kendine gel, René." Sana dönüyor. "Ne istiyorsun?"

Bu adam hafif ile orta arası konjestif kalp problemi yaşıyor gibi görünüyor, ya damarları daraldığından ya da yüksek tansiyondan.

Tavrına bakacak olursak; tansiyondan.