Rozmowa · Jajkogłowiec

„Możemy coś z tym zrobić?”

„Hmm...” – jego umysł zdaje się rozważać kolejne opcje. „Nie wiem. Może ktoś potrafiłby coś z tym zrobić. To mógłby być dźwięk wydawany przez przyszłość”.

„To brzmi jak okropna przyszłość”.

„Nie da się uciec dźwiękowi. Nie da się uciec przyszłości!”

„To brzmi, jakby przyszłość mogła być jeszcze bardziej hardkorowa, niż kiedykolwiek sądziłem”.

„TAAAAK!”

„Czy twoje prawdziwe imię to Germaine?”

„D'accord hardkor! Germaine Jajkogłowiec”.

„Ee... Właściwie to się zgadza”.

„Głowcze, mógłbyś, proszę, puścić na swoich głośnikach sygnał Soony?”

„Do potęgi mega! Taaa!” – woła, po czym poważnieje. „Mogę puścić go przez kanał pomocniczy – jakiego kabla używa? 3,5 czy 4,5?”

„To 3,5, nie ma wątpliwości. Leży na ziemi”. (Wskaż).

„Och... och... używa 3,5...” – zapada niezręczna cisza. „No tak, pomocnicza linia ma wejście o średnicy 4,5 mm. Nie pasują do siebie”.

„O nie” – porucznik zamyka oczy. „Utknęliśmy w tym kościele na zawsze”.

„Spokojnie, mam tu gdzieś przejściówkę!” – szuka na podłodze kabla, po czym podnosi go i przygląda się końcówce.

„Chwila... To jest 4,5! Wszystko gra, ludzie!” – woła i z uśmiechem wtyka ją do wejścia linii pomocniczej. Rozlega się satysfakcjonujące kliknięcie.

Uf, dzięki bogu. Adaptery znacząco obniżają jakość dźwięku.

„Świetnie, ktoś przemówił mu do rozumu. Dobra, przygotujmy wszystko. Możemy wyłączyć muzykę?”

„Jajkogłowcze, muzyka?”

„Ludzie, ludzie! Bez paniki! Wyłączę Arno tylko na sekundę!” – woła młody mężczyzna, pstrykając przełącznikiem na mikserze. „Z powodu specjalnego wydarzenia...”

„Arno powróci! Ale teraz spróbujemy przez chwilę czegoś innego” – oznajmia i zwraca się do ciebie: „W porządku, powiedz jej, że Jajkogłowiec jest gotowy, żeby zapodać jej nutę – muzyka zostanie wyłączona!”

Boże, zostaniesz już chyba w tym kościele na zawsze. NA ZAWSZE.

Może twoje ciało umie powiedzieć, czego brakuje numerowi Arno van Eycka? Jak uczynić go... bardziej hardkorowym.

Czujesz w swoich płucach, gdzie ciśnienie powinno wibrować, w swoim samotnym sercu i w splocie słonecznym, gdzie powinny padać ciosy... I wie o tym każdy strunowiec...

„Potrzeba więcej basu”.

„Co?!” – młody mężczyzna wykonuje nagły ruch, jakby miał zamiar ściszyć muzykę. Ale to byłoby niedorzeczne.

„I melodii. To właśnie dobra melodia sprawia, że numer zapada w pamięć tak, że nie można go przestać nucić”. (Wskaż na swoją głowę).

„Rety, jasne! Powinniśmy zacząć od melodii. Tylko skąd coś takiego wziąć?”

„Nie wiem. Myślałem, że ty będziesz wiedzieć...”

„Przykro mi, ale nie mam pojęcia o muzyce anodic. Jestem tylko imprezowym chłopaczkiem. Rozkręcam ludzi i mówię, że jest hardkorowo...”

Wstyd mu, że nie może bardziej przysłużyć się przyszłości muzyki dance.

„Nie, naprawdę nie mam na to czasu”. (Nie przyjmuj zadania).

„Och...” – przez chwilę nie wie, co powiedzieć.

„W porządku, łapię, stary. Impreza kręci się dalej!”

„Dobrze, zobaczę, czy nie zdołam wymyślić czegoś sam w tej materii. W ramach obywatelskiego śledztwa”. (Przyjmij zadanie).

Młody mężczyzna milknie z wdzięczności. Próbuje nawet powstrzymać się przed uśmiechaniem, jakby jego uśmiech mógł zaszkodzić twojemu śledztwu.

„Musi pan po prostu znaleźć taśmę z jakąś wypasioną muzyką, żeby Jajkogłowiec mógł użyć jej do zremiksowania kawałka van Eycka”.

„Taa... Może ten uliczny handlarz stojący naprzeciw lombardu ma jakieś taśmy na sprzedanie? Warto sprawdzić”.

Czekaj, czy oni chcą, żebyś z tą swoją ranną nogą leciał całą drogę z powrotem do Martinaise, żeby zabrać jakąś taśmę? Auć.

Na Rue de Saint-Ghislaine, zaraz obok kanału, rośnie głóg. W jego gałęzie zaplątana jest szpula magnetycznej taśmy. Powiewa na wietrze niczym brązowa wstążka...

„Zanim przejdziemy dalej... Gdzie jest Rue de Saint-Ghislaine?”

„O, ja wiem! Ja wiem! Mogę ci powiedzieć, gdzie to jest!”

„Saint-G to bulwar znajdujący się przed mostem na kanale. To nim można dojść do Whirling-in-Rags i do Portu Przemysłowego. Są na nim latarnie i...”

„Wiedziałem to! To ja mogłem to powiedzieć!”

„...i chodniki z mozaiką”.

„Ale w tej chwili cała ta ulica jest zapchana ciężarówkami! Więc...”

„Aż mnie chłód ogarnął”.

„Poważnie?” – pyta, rozglądając się w poszukiwaniu źródła zimna.

To kwestia twojego zdrowia. Nie jesteś wystarczająco sprawny, żeby tak biegać w tę i we w tę ledwie kilka dni po tym, jak dostałeś kulkę.

Otrząśnij się.

„W każdym razie... To pan to musi ogarnąć, panie policjancie”.

„POLICJANCIE!” – krzyczy Jajkogłowiec.

„Dobrze. Przyjrzę się temu. Na gruncie zawodowym. Jednym z zadań policji jest tworzenie mocnych bitów”. (Przyjmij zadanie).

„Znikąd. Nie zostanę jeszcze na dokładkę jakimś anodogliną. I tak mam już za wiele glinotypów”.

Spokojnie, chłopaku. Kiedyś w końcu to osiągniesz.

„O nie, proszę – zostań nim...” (Nie zauważył nawet, że wspomniałeś o jakiejś »wyspie«). „W przeciwnym razie przegapisz mnóstwo świetnej muzyki. Byłbyś najwspanialszym gliną na Ziemi!”

„Proszę. Proszę?” – młody mężczyzna uśmiecha się szeroko, radośnie i niewinnie jak letnie słońce.

Nie masz czasu na te bzdury. Czekają na ciebie bezpieczne, nudne rzeczy.

Jego błagalny uśmiech jest rozbrajający, zdołasz jednak przetrwać jego atak, jeśli tylko włożysz w to trochę serca.

„O nie, proszę – zostań nim... W przeciwnym razie przegapisz mnóstwo świetnej muzyki. Byłbyś najwspanialszym gliną na Ziemi!”