Rozmowa · Jajkogłowiec

Nie, to by było głupie. Twoje ciało nie jest od myślenia. Jest od krzepkich, radosnych rzeczy. Jak rzut dyskiem czy oszczepem albo bieg przez płotki na 400 metrów. Ach, rzut dyskiem...

Czy ktoś powiedział disco?

„Czemu na twojej sprzączce od paska są płuca?”

„Płuca są do kochania!”

„Dobrze wiedzieć”.

„Czemu niby płuca miałyby być do kochania?”

„Gdy Dolores Dei została namaszczona na niewinność, jej płuca zaczęły przeświecać przez ciało, bo świat ją kochał, a ona odwzajemniała tę miłość! TAAAK!”

A czemu by nie? Czyż to nie właśnie w płuca łapie się oddech dla swojej duszy?

„Burżuazyjna miłość burżuazyjnej bogini-królowej do świata pogrążającego się w burżuazji. Ot, płuca właśnie”.

„Obiektywnie rzecz biorąc, w tamtych czasach to było dobre. No i zepsuli wszystko dopiero po jej śmierci, jak zwykle”.

„Nie słuchaj tego wstecznego wojownika klasowego, Głowiec”.

„Naprawdę?”

„Tak mi się wydaje”.

„Dziękuję za tę opowieść”.

„Rymy kryjące swe sekrety, ujawnią się za chmurami!”

„No, to właśnie w płuca łapie się oddech dla swojej duszy, nie?”

„Heiligeili!”

„To nie brzmi jak coś, co mogło się faktycznie wydarzyć”.

„Ale właśnie to wszyscy widzieli. Możesz wyjaśniać to, jak sobie chcesz, ale zaprzeczanie, że to się wydarzyło, nic ci nie da”.

„L'amour, la compassion, l'autodiscipline”.

„MIŁOŚĆ!” – krzyczy nagle i milknie, a po chwili kontynuuje: „W płucach kobiety! Samotnej jak ja, ale się nie boję! To dziwne, zranione uczucie wciąż rośnie w siłę, bo kogoś takiego jak ty żem jeszcze nie kochał!”

Słowom tym towarzyszy nagły przypływ dopaminy. Jest niczym prąd elektryczny biegnący po skórze głowy i rozpraszający się na szyi. To przyjemne uczucie, jak iskra życia w tej dogorywającej gąbce twojego ciała.

„O tak. Ma to duży sens”.

„Pożreć biednych! Taaaak!” – woła, wymachując ręką. „Mocniejszy hardkor!” – jego słowa odbijają się w nawie wspaniałym echem.

„Witam w Revacholu! Taaaak!” – woła, wymachując ręką. „Mocniejszy hardkor!” – jego słowa odbijają się w nawie wspaniałym echem.

„Lepszy interes! Taaaak!” – woła, wymachując ręką. „Średni hardkor!” – jego słowa odbijają się w nawie wspaniałym echem.

„Dzień dobry! TAAAAK!” – woła, wymachując ręką. „Mocniejszy hardkor!” – jego słowa odbijają się w nawie wspaniałym echem.

„Doloriański kościół – miejsce, w którym warto być! Zróbcie hałas, moi kościelni ludzie!” – za młodym człowiekiem znajdują się wielkie głośniki, z których płynie znajoma muzyka.

Twoją smutną duszę przenikają wibracje. Muzyka brzmi w kościele o wiele lepiej.

Głóg na Rue de Saint-Ghislaine. W gałęzie wplątane jest coś brązowego – powiewa na wietrze...

Stoi na scenie za stołem, kiwa głową w rytm muzyki i wymachuje ręką w powietrzu. Przed nim znajduje się mikser audio z jedną wirującą szpulą.

Drugie miejsce na szpulę jest puste. Kable biegną we wszystkie strony. Po jednej stronie widzisz wejście linii pomocniczej opisanej liczbą 4,5.

Młodzieniec o dużej głowie ma zamknięte oczy i jest zasłuchany w muzyce. Wyczuwając twoją obecność, otwiera je...

„Dzień dobry, towarzyszu! Taaaak!”

„Dzień dobry, potentacie! Taaaak!”

„Witam w Revacholu! Taaaak!”

„Stopniowy postęp! Taaaak!”

„Dzień dobry! Taaaak! Pompuj, pompuj, pompuj, pompuj!”

„Jesteśmy blisko!” – woła młody człowiek z magnetofonem szpulowym i dużych butach boiadeiro. Ze srebrnej klamry jego pasa wyrastają drzewa w kształcie płuc.

„Prawdziwego, pełnego hardkoru!”

„Naprawdę?”

„HAAAAAARDKOROWE!”

„Będziesz tak tylko ciągle powtarzać, że to hardkorowe, prawda?”

„Brykaku brykaczem! Jestem przestawiaczem!”

Twoje policyjne szkolenie cię na to nie przygotowało. Co zrobić?

Czy istniało właściwe wyjście z tego labiryntu rozdzielających się ścieżek?

„Nie wiem, co ci na to odpowiedzieć”.

Nic nie mów.

„HARDKOR!”

„Ale naprawdę? Tak serio?”

„TAAAAK!”

Ten młody człowiek zmienia w duże „GH” każde „k” w swoim „tak” i „ch” w swoim „ach”. Jego mowa brzmi przez to gardłowo, gottwaldzko, bardziej zwierzęco. Jakby był bardziej nakręcony.

A może nie gottwaldzko, a oranjesko? Chce zapewne oddać hołd Oranje, skąd, sądząc po imieniu, pochodzi Arno van Eyck. Czyżbyś właśnie słuchał jego dzieła?

„Słyszę tego sławnego van Eycka?”

„Ty wiesz, kim on jest...” – porusza ustami, ale nie wydobywa się z nich żaden dźwięk. Jego oczy są okrągłe jak spodki. Najwyraźniej sprawiłeś, że zaniemówił.

Zawładnęła nim jakaś tajemnicza emocja. I nie jest to bynajmniej zwykły podziw, jakim jesteś hardkorowym gliną. To coś więcej. Czyżby wdzięczność?

„Wie pan, kim jest van Eyck?”

„Nie, tak mi się tylko powiedziało”.

„Och... No cóż, to naprawdę on. Najprawdziwszy bit van Eycka. A właściwie przeróbka ścieżki Pepi Popikarnassos, ale nie zagłębiajmy się w ten cały bałagan”.

„ADWENT!”