Rozmowa · Jajkogłowiec

„Moim zdaniem niesamowicie się pan spisał, detektywie. Nigdy nie pomyślałbym, że da się ulepszyć van Eycka, ale pan to osiągnął – sprawił pan, że ten kawałek jest jeszcze lepszy”.

„No i dobrze jest znać swoje ograniczenia”.

„ŻADNYCH OGRANICZEŃ NA PARKIECIE!”

„Szczerze mówiąc, nic nie przychodzi mi do głowy. Ale spróbuję znaleźć jakieś rozwiązanie później”. (Kontynuuj zadanie).

„Jesteś WOJOWNIKIEM! WOJOWNIKIEM MUZYKI DANCE!”

„Proszę nie być dla siebie zbyt surowym, jeśli nie jest pan w stanie tego rozgryźć. Według mnie ten kawałek już i tak jest całkiem ultra”.

„Ale mógłby być hiper – HIPERHARDKOROWY!”

„A gdybyśmy... użyli tego wariackiego szturmu dźwięku z eksperymentu Soony, ale go okiełznali, opanowali? Zrobili z niego puls?” (Kontynuuj zadanie).

„Och... Ooooch!” – na początkowo zdezorientowanej twarzy Jajkogłowca pojawia się zawadiacki uśmieszek. „Ale jak?!”

A gdyby tak użyć kompresora, który przygotowywał Andre? Zastosować jakieś przetwarzanie równoległe...

Co może być takiego w pobliżu, co pozwoliłoby uzyskać jakieś... przetwarzanie równoległe...

Nie możesz tak zostawić tego numeru bez ścieżki basowej!

„Acele ma rację, van Eyck musi gdzieś tutaj mieszkać. To ewidentnie jego dzieło”.

„Zgadzam się z Noikiem. To łut szczęścia. I niesamowite umiejętności remikserskie Jajkogłowca”.

„Masz rację, niesamowite, jak to się wszystko trzyma kupy. Tu się chyba dzieje coś więcej, niż nam się zdaje...”

„Intrygujące. Według mnie... van Eyck oparł swój remiks na jakiejś słynnej oryginalnej melodii. Może na ludowej piosence? To musiało być coś miejscowego. Zdaje się, że znalazł pan początkowy fragment z główną melodią”.

„Ja myślę, że to po prostu szczęśliwy zbieg okoliczności. Działanie chaosu. Ewentualność naszej ograniczonej egzystencji. Oraz fantastyczny talent Jajkogłowca” – stwierdza, kiwając głową w kierunku swojego przyjaciela za konsolą.

Noik ma rację, kluczowy jest tutaj talent techniczny Jajkogłowca.

Nie, to ewidentnie część tego samego utworu. Coś wcześniej wyciętego. Za bardzo pasuje.

Dzieje się tutaj coś tajemniczego...

„Może Arno van Eyck mieszka gdzieś w okolicy i po prostu wyrzucił fragment numeru, bo uznał, że jest gówniany?”

„Andre trafił w sedno. To brzmi jak remiks miejscowej piosenki”.

„Zgadzam się z Noikiem. To łut szczęścia. I niesamowite umiejętności remikserskie Jajkogłowca”.

„Słyszysz to?” – pyta, uśmiechając się z radością. „Brzmi jak brakująca część numeru van Eycka!”

„Łooo, słyszysz to?!” – woła, ocierając czoło. „Fale idealnie do siebie pasują!”

„Gdybyśmy mieli jeszcze bit, który dopełniłby dzieła... To by było niewiarygodnie hiperowe!”

„Łooo, słyszysz to?!” – woła, ocierając czoło. „Fale idealnie do siebie pasują!”

„Eee, nie. Znalazłem ją zaplątaną w gałęziach głogu...”

„O taaak, pora na remiks!” – jego głos odbija się w pomieszczeniu echem, gdy bierze od ciebie taśmę i wkłada szpulę na wolne miejsce na konsolecie. „Taśma idzie tutaj – do odtwarzacza B” – pstryka przełącznikiem i szpula zaczyna wirować...

„Zastanawiałem się nad pochodzeniem tej odrzuconej melodii i doszedłem do wniosku, że van Eyck mieszkał tu gdzieś w okolicy”.

„J'adore!” – woła i używa pokrętła na swoim mikserze. „Bóg jest w pobliżu, ale może nie ma wystarczająco dobrego słuchu. Podkręcę głośność, to może go tu zwabimy”.

„Hej, mam ze sobą taśmę, może nada się do ulepszenia numeru van Eycka”.

„Taśma, taaak!” – woła, uśmiechając się. „Zakręć taśmę, aż przestrzeń trzaśnie, taaaak!”

„A co powiesz na to?” (Daj mu „Najmniejszy kościół w Saint-Saëns”).

„Racjacyjnie!” – woła, bierze taśmę i umieszcza ją na odtwarzaczu. Z ręką przy uchu słucha chwilę, po czym kręci głową:

„Nie. Nie nadaje się – to przygnębiłoby ludzi! Nie chodzi nam o smutkor” – stwierdza, oddając ci taśmę.

„Ogarnąłem ci ten wypasiony megamiks”. (Daj mu Wielki Megamiks Strzelecki).

„Wpoooorzo!” – woła, łapie taśmę i umieszcza ją na odtwarzaczu. Przytrzymując dłonią słuchawki, słucha nagrania. Po chwili kręci głową i stwierdza:

„Nie. Nie, nie – to wystraszyłoby ludzi!” – oddaje ci taśmę. „Trzymajmy się pozytywnych fal! Trzymajmy się *miłości!”

„Znalazłem to w centrum Martinaise”. (Daj mu zwitek taśmy magnetycznej).

„Ale... trzeba ją odtworzyć – na magnetofonie szpulowym. A jest zniszczona” – widok tak bezwzględnie potraktowanej muzyki sprawia, że na jego twarzy pojawia się smutek.

„Czekaj, co masz na myśli?”

„Taśmy nawija się na szpule. Sprawiam, że świat wiruje, gdy z mikrofonem świruję! Taaaak!”

„No dobra. Gdzie mogę ją naprawić?”

„Rozejrzyj się! Musisz jej pomóc – pomóc jej przetrwać. Nie zostawiaj muzyki w takim stanie” – prosi, oddając ci kłąb magnetycznej taśmy.

„W Jamrock jest sklep z nagraniami, ale to trochę daleko stąd... Może jakiś miejscowy sklepikarz albo złota rączka będzie w stanie ją dla pana naprawić?”

Jak ten gość z lombardu. Jak mu było? Roy z Gniazda.

„Dobrze, nieważne”.

„O w mordę, ten odgłos, który słyszeliśmy wcześniej, był wariacki”.

„O taaak! To było świetne i straszne. Bardzo hardkorowe!” – jego głos odbija się w pomieszczeniu echem, po czym zapada cisza.

„Aż zbyt hardkorowe” – przeczesuje swoje włosy dłonią. „Nie miałem nad tym kontroli. W ogóle!”

„Co się stało?”

„Ten dźwięk wysysa z miksu całe powietrze, aż zostaje tylko on! Zaczyna kompresować siebie i wszystko wokół. Kompletnie wypełnia przestrzeń dźwiękową. Ekstremalnie!”

Serce bije ci w piersi, ciągle drżąc wskutek działania tego dźwięku. Pomyśl, co by się stało, gdybyś okiełznał moc odgłosu... Uczynił z niego puls.

„A jeśli to jest odpowiedź na numer van Eycka? Moglibyśmy wykorzystać ten dźwięk do basów...”

„Och... Ooooch!” – na jego początkowo zdezorientowanej twarzy pojawia się zawadiacki uśmieszek. „Ale jak?!”

A gdyby tak użyć kompresora, który przygotowywał ten z kolczastymi włosami? Zastosować jakieś przetwarzanie równoległe...

Co może być takiego w pobliżu, co pozwoliłoby uzyskać jakieś... przetwarzanie równoległe...

„Róg Apokalipsy. Trąbi coraz bliżej”.

„TAAAAK! Witamy w Zmroku!” – woła, szczerząc zęby.