Rozmowa · Jajkogłowiec

Kto zostanie niewinnością hardkorowej odmiany anodic dance?

„Udało nam się... okiełznać dźwięk. Uczynić go naszym własnym”.

„TO DLA POKOLENIA ANODIC!”

„OTO DŹWIĘK OSTATECZNY!”

„Łooo! Dum-dum-dum, maestro!” – woła speedziarz, wymachując rękami w powietrzu.

„Gdybyśmy mieli jeszcze melodię dla pełnego efektu!”

„N-nie jestem pewien”.

Mam taki pomysł: powiedz to, co mówiłeś wcześniej. Dokładnie to samo! Albo... Albo czekaj! Powiedz coś tylko minimalnie innego! Rezultat będzie kompletnie inny.

„Trzeba, eee, podkręcić macierz oscylatora”.

„Macierz oscylatora?” – mężczyzna marszczy z przejęciem brew. „A gdzie to jest?”

„Daj, pokażę, jak robią to zawodowcy”. (Pokręć kilkoma losowymi gałkami).

Młody mężczyzna z zachwytem przygląda się, jak gmerasz przy pokrętłach miksera...

„Glina zna się na ujeżdżaniu gałek! FAJNIE!” – woła i pokazuje kciuki w górę.

Cokolwiek zrobiłeś, wydaje się, że nieco to pomogło. Może teraz uda ci się coś z tego zrozumieć?

„Nigdzie. Właśnie to wymyśliłem”.

Młodzian o wielkiej głowie rzuca ci bardzo rozczarowane spojrzenie...

Niewinna dusza, nienawykła do aktów nieokiełznanej przebiegłości.

Okrutny żart kosztem pełnego zapału mechanicznego szura.

„Och, nie macie go? Może to jakaś ściśle tajna technologia policyjna”.

„ŚCIŚLE TAJNA TECHNOLOGIA POLICYJNA! MEGAFAJNA!”

„Musisz nam ją skombinować, wielki szeryfie! Zależy od tego przyszłość hardkorowej fali!”

„Nie słuchaj go” – przekrzykuje muzykę jego towarzysz. „On to zmyśla. Nie żadnej ściśle tajnej policyjnej technologii dźwiękowej – na pewno są jakieś inne ściśle tajne technologie do szpiegowania ludzi, ale gliny mają gdzieś muzykę”.

„Nie znam technicznego określenia, ale potrzeba mniej bzzt, bzzt”.

„TAAAAAAAK! WYPOMPOWAĆ BZZT-BZZT”.

Ciężko powiedzieć to z całą pewnością, ale cyfrowe pulsowanie wydaje się minimalnie głośniejsze niż wcześniej.

„Stary, musisz przefiltrować sok dźwiękowy przez fluksyfikator!”

„Fluksyfikator?” – mężczyzna marszczy z przejęciem brew. „A gdzie to jest?”

Bzzt, bzzt, bzzt – dźwięczy nieprzerwanie w tle utwór. Nie umiesz uchwycić, czego w nim brakuje. Ale możesz mimo to spróbować coś z niego ukręcić.

Tam, gdzie nie ma się nic do powiedzenia, należy milczeć.

Młody człowiek kiwa głową w rytm muzyki tak jak do tej pory.

Nazmyślaj coś. Ten speedziarz i tak się nie połapie.

Sięgasz w zapleśniałe zakątki swojego mózgu w poszukiwaniu technicznie brzmiącego żargonu. Zaimponujesz nim wielkogłowemu speedziarzowi.

Czy nie to właśnie robią prawdziwi artyści? Wymyślają wszystko na bieżąco?

„Znalazłem tę szpulę taśmy, może nada się do podkręcenia numeru Eycka”. (Daj mu naprawioną taśmę ściągniętą z głogu).

„O taaak, pora na remiks!” – jego głos odbija się w pomieszczeniu echem, gdy bierze od ciebie taśmę i wkłada szpulę na wolne miejsce na konsolecie. „Taśma idzie tutaj – do odtwarzacza B” – pstryka przełącznikiem i szpula zaczyna wirować...

Z ręką na uchu słucha nagrania w swoich słuchawkach i woła...

„Rety...” – jego twarz promienieje zachwytem. „Dostałeś to nagranie od samego Arna?”

Aż wrze w jego wnętrzu ogromne podniecenie. To duża rzecz.

„Co masz na myśli?”

„Słuchaj, po prostu ci to puszczę... Gotowy?”

„Gotowy”.

„Słyszysz to?” – pyta, uśmiechając się z radością. „Brzmi jak brakująca część numeru van Eycka!”

„Fale idealnie do siebie pasują!”

„Co to jest?” – pyta Acele, spoglądając znad swojego mikrofonu kontaktowego. „To jest dobre. Jak wy to zrobiliście, chłopaki?”

„Ale co? Znalazłem po prostu przypadkową taśmę i przyniosłem ją Jajkogłowcowi. Po prostu jest genialnym remikserem”.

„Tak, ale może van Eyck oparł swój remiks na jakiejś zapomnianej lokalnej melodii – jakiejś ludowej piosence? A pan po prostu znalazł oryginalny utwór, który zainspirował go do stworzenia tego numeru. To by tłumaczyło, dlaczego tak dobrze do siebie pasują”.

„Nieee... Dla mnie to brzmi jak klasyczny van Eyck. Nie sądzę, aby potrzebował jakiejś »inspiracji« ludowymi piosenkami. Może mieszka w Martinaise i po prostu wyrzucił część swojego utworu, bo stwierdził, że nie jest wystarczająco dobry?”

„Ja myślę, że to po prostu szczęśliwy zbieg okoliczności. Działanie chaosu. Ewentualność naszej ograniczonej egzystencji. Oraz fantastyczny talent Jajkogłowca” – stwierdza, kiwając głową w kierunku swojego przyjaciela za konsolą.

Noik ma rację, kluczowy jest tutaj talent techniczny Jajkogłowca.

Nie, to ewidentnie część tego samego utworu. Coś wcześniej wyciętego. Za bardzo pasuje.

Dzieje się tutaj coś tajemniczego...

„Andre trafił w sedno. To brzmi jak remiks miejscowej piosenki ludowej”.

„Tak czy siak – skoro pasuje, to pasuje!” – woła, unosząc rytmicznie zaciśniętą pięść. „Podkręcić głośność!”

Oto jest. Nadeszła nowa era. Tkanka wszechświata została trwale odmieniona.

Kto zostanie niewinnością hiperhardkorowej odmiany anodic dance?

„A co z basem? Jakieś pomysły?” – pyta Andre, spoglądając na ciebie.

„No tak, pamiętam – mówiłeś, że ten kawałek potrzebuje więcej basów!”

Chyba znasz odpowiedź...

„Wydaje mi się, że to już wystarczająco dobry numer. Dodanie melodii ogromnie go poprawiło. Jest już nieźle hardkorowy”. (Zakończ zadanie).

„HARDKOR! Nie do końca tak hiperowe, jak liczyłem, ale... zdecydowanie ULTRA!”