Rozmowa · Miarogłowy

Jej głos jest zaskakująco spokojny.

„Nikt nie jest nowym Miarogłowym – wynośmy się stąd. Zanim wstanie...” – stwierdza porucznik i zmierza szybko do drzwi.

„Nie. Chcę tylko dostać się do portu, żeby wykonać swoją pracę”. [Odejdź].

„Tak, zgadza się. Ja jestem nowym Miarogłowym”. [Odejdź].

„Witam w Revacholu!”

„Bardzo mi przykro. Nie chciałem tego robić”. (Wciśnij przycisk).

(Po prostu wciśnij przycisk).

„Disco demolka!” (Wciśnij przycisk).

„Oto początek końca. Prowadzę kawalerię o lwich łbach”. (Wciśnij przycisk).

(Przyładuj mu prawym sierpowym).

Boże, to był błąd! Twoja głowa jest w jego dłoni. Miażdży nią niczym szczypce, czujesz każdy dżul energii, jaką w to wkłada...

„MÓW: JESTEM ZDEGENEROWANYM ALKOHOLIKIEM”.

No nie, znowu...? Znieś ten ból, do cholery. Przynajmniej tyle wytrzymaj!

„Jestem... zdeger... zdeger... zdegenerowanym alkoholikiem!”

„NIE MASZ WPRAWY W GRZE W FIZYCZNE SZACHY” – puszcza twoją głowę. Opadasz na ziemię.

Nawet zwiększony nacisk na twoją czaszkę nie powoduje bólu... Słyszysz tylko, jak napływa ci do niej krew, karmiąc twój mózg tlenem.

Ucisk jest nie do zniesienia. Powoduje poważne szkody w tym cennym, galaretowatym narządzie, jaki znajduje się tam w środku... Pole widzenia zachodzi ci czerwienią.

„To napad na funkcjonariusza! Na pomoc!”

(Spróbuj wyśliznąć się jakoś z jego uchwytu).

Jak to się stało? Przecież wygrywałem?

Tak. Ale potem wykonałeś niewłaściwy ruch. A teraz masz wrażenie, że zaraz pęknie ci czaszka.

„Nigdy”.

Znieś ten ból, do cholery. Przynajmniej tyle wytrzymaj!

Zaraz. Zaraz. Co powinienem zrobić?

Nie czekaj. Masz tylko milisekundę. Dochodzi do siebie, wyrywa się ze stuporu zatrzymanego czasu. Jego lewa ręka zaciska się w pięść...

Ta garda... Uważaj! On spodziewa się sierpowego!

Odsłonił się, więc ładuj. Prawy sierpowy. Eskaluj to, załatw to intymnie – niech ból się do niego przytuli!

Znów do tego doszło! Tytan chwycił twoją pięść w dłoń i ją wykręca...

„MUSIAŁO ODJĄĆ CI ROZUM, ZDEGENEROWANY PIJACZYNO” – nacisk na twoją dłoń staje się nie do zniesienia. „MÓW: »JESTEM ZDEGENEROWANYM ALKOHOLIKIEM«”.

Trzask kości w środku... Słyszysz go.

Nie mów tego. Nie jesteś zdegenerowanym alkoholikiem, a policjantem i bohaterem.

„Jestem... zdegenerowanym... al... alkoholikiem”.

„DOBRZE” – puszcza twoją małą rękę. „TERAZ ZAŚ ODEJDŹ. NIM DOSTANIESZ ZAWAŁU”.

„DOBRZE” – puszcza twoją dłoń. „A TERAZ ODDAL SIĘ, NIM JESZCZE BARDZIEJ UPOKORZYSZ SWĄ HOMOEROTYCZNĄ ORGANIZACJĘ”.

„Na pomoc!”

Twoja dłoń trzaska i wygina się w jego chwycie, lecz twoje ciało jest zbyt otumanione adrenaliną, żeby to poczuć...

Nie jest w stanie cię skrzywdzić. Co niby ci zrobi takiego, przez co już nie przechodziłeś?

„Jestem niezniszczalny. To nic nie boli...”

„WŚCIEKŁY ZWIERZAKU. NALEŻAŁOBY CIĘ UŚPIĆ” – uwalnia z uścisku twoją biedną rękę. „LECZ JA NIE BĘDĘ TYM, KTÓRY SKALA SIĘ TWYM ODOREM”.

„Nie zdołasz mi zrobić nic... czego nie zrobiły już zdradliwe dziwki”.

„Prawo... to... ja”.

Twoja dłoń wygina się w jego uchwycie; ból cię wręcz oślepia. Mimo to jednak udaje ci się wypchnąć językiem słowa spomiędzy opuchniętych warg...

„Ja... ja... jestem agresywnym pijakiem...”

„Nie. Nic... kurwa, nie powiem”.

Twoja pięść trzaska w jego dłoni niczym dojrzałe jabłko. Twój mózg rozbłyskuje bólem, kiedy wykręca ją coraz bardziej i bardziej.

„SŁOWA PIEŚNI ULEGŁY ZMIANIE. POWIEDZ: »JESTEM AGRESYWNYM PIJAKIEM«”.

„P... s... spierdol się!”

„Jestem... policjantem”.

Jak to się stało? Twoja mała piąstka jest w jego wielkiej dłoni. Ściska ją. To boli...

Zgódź się z jego zaawansowaną teorią rasy.

Spytaj najpierw, jakie rasy istnieją. Klasyfikacja jest w tym wypadku sprawą kluczową.

Nie chcę tego robić. (Zrezygnuj).

Tak. Lepiej nie sięgać umysłem w tę stronę. Możesz dowiedzieć się za dużo o tajemnicy, zbliżyć się zanadto do rasowego słońca.

„Miarogłowy, ten świat jest dla mnie nowością. Pomóż mi zrozumieć jego rasy. Muszę się dowiedzieć, jakie właściwie istnieją”.

„Czyżby?” – pyta porucznik, spoglądając na ciebie.

(Szepnij). „To nam się przyda do... różnych rzeczy”.

„O co ci chodzi? Przecież dostaliśmy się już do portu. Chcesz po prostu posłuchać o rasach, tak?”

„OD RAZU WIDAĆ, ŻEŚ LIBERAŁ, SEOLITO” – mówi do niego mężczyzna. „POLIKULTURALISTA. WIDZĘ TO PO TWOIM ZAMIŁOWANIU DO MIKROTECHNOLOGII I WYBORACH ODZIEŻOWYCH. NIE ODMAWIAJ SWEMU PRZYJACIELOWI PRAWDY, KTÓREJ ODMÓWIŁEŚ SOBIE”.

„ISTNIEJĄ TRZY KATEGORIE RAS: TYP A – HEROICZNE, TYP B – SŁUŻEBNE ORAZ OHYDNY KOCIOŁ PEDERASTII KRYJĄCY RASY OD C DO F. O KTÓRYCH POTRZEBUJESZ DOWIEDZIEĆ SIĘ WIĘCEJ?”

Porucznik spogląda na elektroniczne drzwi portu, a później na ciebie, po czym głośno wzdycha.