Rozmowa · Miarogłowy

„Czyli zostałeś urodzony i wychowany na wyspach, a potem przeniosłeś się do Revacholu?”

„JESTEM POTOMKIEM ICH MIESZKAŃCÓW. WĄSKIE ULICE ULUNBUIRU SĄ ZE MNĄ W MYCH GENETYCZNYCH SNACH. WIDZĘ MŁODE SEMEŃSKIE KOBIETY WKRACZAJĄCE W SZARĄ MASĘ NA ILE DU FANTÔME, CZEKAJĄCE NA NIEPOKALANE POCZĘCIE DZIĘKI SZAROCIE”.

„Czyli przybyłeś z wysp?”

„NIE” – wyciąga szyję jak żuraw. „SŁYSZAŁEM O TYM. PRZEZ RADIO”.

Bardzo by się ucieszył, gdybyś zrezygnował z dalszych pytań w tym temacie w obecności kobiet.

„Czadowo”.

„TAK”.

Może to go trochę zachęci do dyskusji o rasowej enigmie...

„Czyli nie jesteś tak naprawdę Semenem. Pochodzisz po prostu z Revacholu”.

„JESTEM Z COURON...” – urywa i zmienia taktykę. „I NIE, TO NIE JEST PO PROSTU REVACHOL. TO KLUCZOWE DLA SEMEŃSKIEJ STRATEGII MIASTO. SZERZENIE NASZEJ KULTURY POPRZEZ JEGO SIECI HANDLOWE SPRAWI, ŻE ZDOMINUJE ONA ŚWIAT”.

„USŁYSZAŁEŚ DZIŚ JUŻ DOŚĆ O NASZYCH FILOGENETYCZNYCH TAJEMNICACH. TERAZ MUSISZ POGODZIĆ SIĘ Z WASZYM WYMARCIEM. PRZEMYŚL TO”.

„USŁYSZAŁEŚ DZIŚ JUŻ DOŚĆ O NASZYCH FILOGENETYCZNYCH TAJEMNICACH. TERAZ MUSISZ POGODZIĆ SIĘ Z WASZYM WYMARCIEM. I TYM, ŻE NIGDY NIE ŚCIĄGNIESZ TEGO CIAŁA Z DRZEWA”.

„USŁYSZAŁEŚ DZIŚ JUŻ DOŚĆ O NASZYCH FILOGENETYCZNYCH TAJEMNICACH. TERAZ MUSISZ POGODZIĆ SIĘ Z WASZYM WYMARCIEM. I TYM, ŻE NIGDY NIE DOSTANIESZ SIĘ DO PORTU”.

„Czyli... nie przybyłeś z wysp?”

„Rozumiem”.

„TO DOBRZE”.

„Nie wiem za bardzo, kim są Semenowie. Doznałem niedawno obrażeń głowy”.

„WIDZĘ TO PO TOBIE. SEMENOWIE TO RASA Z POŁUDNIOWEJ WYSPY. HAPLOGRUPA A4A, PRAWOWICI WŁADCY ARCHIPELAGU INSULINDIAŃSKIEGO. WYWODZIMY SIĘ OD AREOPAGITÓW Z PRADAWNEGO PERYKARNASU. PRZYBYLIŚMY TU 4000 LAT TEMU”.

„Cudownie. Zakończyliśmy ten wątek rozmowy”.

Miarogłowy ze stoickim spokojem spogląda milcząco w dal.

„Cudownie. Muszę teraz wejść do portu. Sprawy policyjne”.

„MUSISZ JEDNO – POGODZIĆ SIĘ Z WASZYM WYMIERANIEM I TYM, ŻE NIGDY NIE ŚCIĄGNIESZ TEGO CIAŁA Z DRZEWA” – spogląda na przycisk za swoimi plecami, a tatuaże na jego twarzy wykrzywiają się w delikatnym uśmiechu.

„MUSISZ JEDNO – POGODZIĆ SIĘ Z WASZYM WYMIERANIEM I TYM, ŻE NIE WEJDZIESZ DO TEGO PORTU” – spogląda na przycisk za swoimi plecami. Tatuaże na jego twarzy wykrzywiają się w delikatnym uśmiechu.

„Rozwinęły się we mnie dzięki disco”.

„DISCO WYNALEŹLI POTOMKOWIE SEMEŃSKIEGO LUDU, KIEDY UPRAWIALI SEKS POD WPŁYWEM KOKAINY. TO HAŃBA DLA MOJEJ RASY, NIE ZDOŁAMY TEGO JUŻ JEDNAK COFNĄĆ”.

„Kultura młodzieżowa nie ma wpływu na mój sposób myślenia”.

„OCZYWIŚCIE, ŻE TAK. JESTEŚ ZDEGENEROWANYM INTELEKTUALISTĄ I ROCKANDROLLOWYM BUNTOWNIKIEM. KUKIEŁKĄ W RĘKACH MIĘDZYNARODOWEJ FINANSJERY, JAK RESZTA TWEJ RASY O ŚWIŃSKIM KOLORZE”.

„Powiedziałem, że nie jestem komunistą. Nie wiem, kim jestem, ale tego akurat jestem pewien”.

„PRZESTAŃ SIĘ TŁUMACZYĆ, NIKOGO NIE INTERESUJĄ TWOJE POGLĄDY. ROZMOWA POTOCZYŁA SIĘ DALEJ. POWIEDZ MI, JAKAŻ ZDEGENEROWANA SUBKULTURA NAKŁONIŁA CIĘ, BYŚ SIĘ TAK HANIEBNIE ODZIAŁ?”

„Nie jestem komunistą”.

„OCZYWIŚCIE, ŻE JESTEŚ, REVACHOLCZYKU. JEGO PORAŻKA W OBALENIU PORZĄDKU ŚWIATA STANOWI RDZEŃ TEGO CO PRZYPIECZĘTOWAŁO LOS WASZEJ RASY. WSZĘDZIE WOKÓŁ WIDAĆ OWOCE JEGO NIEPOWODZENIA: INDYWIDUALIZM, MUZYKĘ ROCKANDROLLOWĄ, CHOROBY WENERYCZNE...”

„PRZEDE WSZYSTKIM ZAŚ WCIĄŻ SZALEJĄCY POTWÓR MIĘDZYNARODOWEJ FINANSJERY. POWIEDZ MI, SKĄD WZIĘŁA SIĘ TWA MIŁOŚĆ DO TEGO ŻAŁOSNEGO KOMUNIZMU?” – pyta i nachyla się bliżej. „ZE ZDEGENEROWANEJ KULTURY MŁODZIEŻOWEJ? Z ROCK AND ROLLA?”

„Komunizm jest całkiem czadowy”.

„BEZMYŚLNY KOMUNIZM STANOWI NAJWIĘKSZY PRZYCZYNEK DO UPADKU WASZEJ RASY. WSZĘDZIE WOKÓŁ WAS WIDNIEJĄ OWOCE JEGO PORAŻKI W OBALENIU PORZĄDKU ŚWIATA: INDYWIDUALIZM, MUZYKA ROCKANDROLLOWA, CHOROBY WENERYCZNE...”

„Mój styl to tajemnicza czwarta rzecz”.

„Dosyć już tego”.

Nieruchomy, spogląda ku portowi. Tatuaże na jego twarzy przypominają żyłki na powierzchni skały.

„Tak, niemniej wciąż mu służysz. Jak to się wpisuje w twoje życie?”

„PAN CLAIRE TO CZŁOWIEK Z WIZJĄ I MOŻLIWOŚCIAMI. I WOLĄ, BY STAWIĆ CZOŁO POLIKULTUROWEMU KAPITAŁOWI. TO COŚ, CZEGO NAIWISTYCZNI KOMUNIŚCI WASZEJ RASY NIGDY NIE POSIEDLI”.

„SŁUŻYĆ JEST PONADTO SZLACHETNIE. WYMAGA TO DYSCYPLINY. WASZ ROZWRZESZCZANY INDYWIDUALIZM PRZYCZYNIŁ SIĘ LI TYLKO DO UPADKU RASY. JEST NIESFORNY I BEZMYŚLNY”.

„Tak, niemniej wciąż im służysz. Jak to się wpisuje w twoje życie?”

„Tak sobie dalej powtarzaj”.

„Chodźmy. Jestem gotów na rozmowę na osobności”. (Pójdź z nim do biura matki).

„TĘDY, PRZETWORZONY TUCZNIKU” – wskazuje na drzwi biura za twoimi plecami.

„Będziemy tęsknić, Jean!” – dziewczyny wzdychają przymilnie, jakby czekał go co najmniej lot międzyisolarny.

Porucznik kiwa głową, gotowy spędzić trochę czasu sam ze sobą.

Nic go nie ucieszy bardziej niż wywinięcie się z tej rozmowy.

„BEZ OBAW, LALECZKO. TO NIE POTRWA DŁUGO”.

„Idź tam i przeprowadź tę rozmowę” – stwierdza porucznik, rzucając okiem za barierkę. „I tak potrzebuję kilku rzeczy z Frittte. Zobaczymy się później”.

Znokautuj go.

Instynkt po prostu przejął pałeczkę. Silny cios prosto w jego gardło, w chrząstkę! Przysiągłbyś, że czujesz, jak jego miękkie podniebienie pęka...

Mężczyzna chwieje się, łapczywie wdycha powietrze. Czas wokół jakby się zatrzymał. Odgłosy portu w oddali milkną.

Słyszysz tylko ciche bulgotanie, kiedy na ustach mężczyzny pojawia się strużka krwi.

Nadszedł czas na KOPA Z OBROTU! Spodziewa się dwóch prostych, ale nie okrężnego!

Nie, nie bądź jebaną baletnicą. Ładuj pięściami. Prawy sierpowy. Eskaluj to, załatw to intymnie – niech ból się do niego przytuli!

(Cofnij się i wykonaj okrężne kopnięcie z wyskoku).

Mężczyzna upada z głuchym łupnięciem niczym uszkodzona kukiełka z mięśni i ścięgien. Przez moment próbuje utrzymać głowę w powietrzu, wpatrując się w ciebie zamglonymi i pełnymi bezgranicznego zdumienia oczami... Po swojej lewej stronie widzisz przycisk.

„Witam w Revacholu!”

Kiedy uderzasz pięścią w przycisk, mężczyzna upada ostatecznie. Głowa opada mu na bok...

„Zdaje się, że ty jesteś teraz nowym Miarogłowym”.