Rozmowa · Kim Kitsuragi

„Och, jak ty mówisz to wszystko, Miarogłowy...” – wlepia w olbrzyma pełen uwielbienia wzrok. „To jak poezja. Coś pięknego!”

Dożyje pięciuset lat.

„Fajowe tatuaże. Mamusia ci je robiła?”

„NIE” – obiega cię z góry spokojny głos.

„W RZECZY SAMEJ, WIZUALNE WYRAŻANIE INDYWIDUALNOŚCI JEST KWESTIĄ, KTÓRĄ ZAWSZE POSTRZEGALIŚMY ODMIENNIE. TO MIĘDZYPOKOLENIOWA PRZEPAŚĆ”.

Nie wygląda, jakby był upokorzony. Albo jakby miał błagać.

„Miarogłowy to pan samego siebie. Gówno go obchodzi, co myślą inni!”

„TWA PRÓBA PSYCHOLOGICZNEJ MANIPULACJI SPEŁZŁA NA NICZYM. CZAS, ABYŚ POWRÓCIŁ DO SWYCH POŚLEDNICH ZADAŃ”.

To chyba nie działa, brüder... Może powinieneś porozmawiać raczej z innymi tradycjonalistami.

„ODEJDŹ, POLICYJNY FUNKCJONARIUSZKU” – odpowiada z ziewnięciem, nawet na ciebie nie patrząc. „NIE OBCHODZI MNIE TWÓJ IMPOTENCKI BEŁKOT. JEST NUDNY”.

„Przestań go nudzić!” – dziewczyna owija sobie kosmyk włosów wokół palca. Patrzy na ciebie, jakbyś był najgorszy z najgorszych.

„Z czym ty masz problem?!”

Przypominający posąg olbrzym zapomniał już chyba o twojej obecności. Popadł w głęboką zadumę; wpatruje się w horyzont...

To ewidentnie nie wystarczyło. Musisz zrobić coś drastycznego, żeby go podrażnić i zmusić do otwarcia się.

Znokautuj go... JAK SAM SKURWYSYN!

Znajdź z nim jakiś wspólny temat, zrób to na spokojnie.

Przygląda się korkowi ulicznemu, po czym kieruje wzrok ponownie na ciebie. Czeka, przygotowany...

„Ale wiem już, jak działa rzeczywistość!”

Musisz go najpierw podrażnić... nakłonić jakoś do otwarcia się.

„Dzięki bogu, Jean, wróciłeś!”

Porucznik Kitsuragi, widząc, że wychodzisz na zewnątrz, kiwa ci lekko głową. Zdaje się, że na ciebie czekał.

„POWRÓCIŁEM Z TUCZNIKIEM. SPÓJRZ, ŻYJE. NIE SKRZYWDZIŁEM POLICJANCIKA”.

„Nie po to tu przyszedłem. Naprawdę muszę jakoś cofnąć czas”. (Kontynuuj).