Rozmowa · Kim Kitsuragi

„NIE PANIKUJ, TUCZNIKU. TO BYŁ ŻART. IDZIEMY DO GABINETU MEJ MATKI”.

Spokojnie, to nie pułapka. Wszyscy widzą, że idziecie tam razem. Nic ci nie grozi.

Tak, ale nikt nie widzi, co stanie się w środku...

Nawet jeśli czegoś spróbuje, możesz po prostu wyśliznąć mu się niczym węgorz...

To pułapka! Kto zgadnie, co on ci może zrobić, jak już tam pójdziecie...?

Nawet jeśli to pułapka, możesz po prostu wyśliznąć mu się niczym węgorz...

„Jak długo to zajmie?”

„UMIARKOWANĄ ILOŚĆ CZASU”.

„Może do nas dołączyć porucznik Kitsuragi?”

„PEDOMORF? PEDOMORF NIE JEST OBECNY”.

„Ja też go nie widziałam, Jean...”

„NIE POTRZEBUJEMY TWEGO PRZYJACIELA. TYM RAZEM BĘDZIEMY TYLKO JA I TY”.

Nie szkodzi. Kobiety, rasizm, cofanie czasu... Porucznik i tak nie byłby tym zainteresowany.

„A co z porucznikiem?” (Odwróć się do Kima).

„Idź tam i przeprowadź tę rozmowę” – odpowiada, rzucając okiem za barierkę. „I tak potrzebuję kilku rzeczy z Frittte. Zobaczymy się później”.

Kobiety, rasizm, cofanie czasu – żadna z tych rzeczy ani trochę go nie obchodzi.

„Ale może ja nie chcę tego robić bez ciebie...?”

„Nie, naprawdę” – zapewnia cię. „Nie jesteśmy bliźniakami syjamskimi. Ty chcesz porozmawiać z nim o kobietach, a ja chcę... robić cokolwiek innego. Nie musisz się na mnie oglądać”.

„MOŻEMY POROZMAWIAĆ BEZ OBECNOŚCI PEDOMORFA. TYM RAZEM BĘDZIEMY TYLKO JA I TY”.

„Dobra, jasne. Dam radę. To nic takiego”.

Porucznik kiwa głową i chowa swój notatnik. Jest gotów ruszać w drogę.

„Dobrze, dam ci znać, kiedy będę gotów pójść”. (Zakończ).

„ANI JA, ANI GABINET MEJ MATKI NIGDZIE SIĘ NIE WYBIERAMY”.

No dobra, to do dzieła. Zanim ktoś zmieni zdanie!

A co z porucznikiem? Nie ma go tu, ale może chcesz, żeby do was dołączył...

„Twoje dziewczyny są przepiękne. Smutno mi”.

„Czy on się, kurwa, rozpłacze, Jean?” – marszczy nos, jakby poczuła jakiś przykry zapach.

„TAK. ROZUMIEM” – odpowiedź pada bez chwili wahania, choć nie jest jasne, do kogo została skierowana.

„Czas porozmawiać o Plemieniu z Köb”.

„O czym on mówi, Jean?”

„Chodzi o nietypową naturę twoich przyjaciółek”.

„Czy on mówi o nas, Jean?”

Nie mam pojęcia. Jedyne, co wydaje się go obchodzić, to jego köbiety.

Bingo! Ten tu okaz otoczył się nie jedną czy dwiema, ale trzema prześlicznymi laseczkami.

Modyfikacje ciała?

Tak, ale co ważniejsze – kobiety. Ten tu okaz otoczył się nie jedną czy dwiema, ale trzema prześlicznymi laseczkami.

Socjalizm?

Wątpliwe. Za to kobiety... Ten tu okaz otoczył się nie jedną czy dwiema, ale trzema prześlicznymi laseczkami.

Welkini?

Możliwe, ale co ważniejsze – kobiety. Ten tu okaz otoczył się nie jedną czy dwiema, ale trzema prześlicznymi laseczkami.

To proste. Musisz upokorzyć go na oczach jego własnej świty, aż będzie musiał zacząć błagać cię na uboczu, żebyś przestał. A wtedy możesz mu powiedzieć, że był to tylko chytry plan oddzielenia go od jego dziewczyn...

(Skłam). „Mówiłeś wcześniej, że masz jakąś »narośl« w okolicach podbrzusza...”

„SPÓJRZ, JEGO SPUSTOSZONY UMYSŁ UTKNĄŁ MIĘDZY ŚWIATEM WYOBRAŻONYM A NASZYM. OBA ZLEWAJĄ MU SIĘ W JEDNOŚĆ. WKRÓTCE NIE BĘDZIE ICH ODRÓŻNIAŁ”.

„Sam jesteś narośl w okolicach podbrzusza!” – rzuca agresywnym tonem dziewczyna. „Typie o niskiej wartości”.

Jej słowa uderzają dokładnie tam, gdzie boli.

„ZASMUCA TO NAWET MNIE. GUL JEST OKRUTNYM PANEM”.

„Nie pasują ci te spodnie. To chyba przez to, że masz boczki”.

„SPÓJRZ, LALECZKO” – wyciąga otwartą dłoń, jakby coś demonstrował. „WYPALONA BIOMASA TO JEDYNE, CO GUL ZOSTAWIŁ Z JEGO MÓZGU. WKRÓTCE ZMIENI SIĘ ON W ANDROGINICZNEGO DWUNOGA ZDOLNEGO JEDYNIE DO WYKONYWANIA KIEROWANYCH INSTYNKTEM FUNKCJI”.

„I jakie funkcje będzie wykonywał, Miarogłowy?”

„BĘDZIE WCHŁANIAĆ I DEFEKOWAĆ. NICZYM OTYŁA AMEBA”.

„Słyszysz to?” – wrzeszczy piskliwie. „Jak otyła ameba! Nie umiesz się nawet jebać! Żałosne”.

Ten głos powinien stanowić broń soniczną, bo uszkodzenia, jakie wyrządził w twojej głowie, to nie tylko owoc twojej wyobraźni.

Oto i kobieta, dla której kutaszenie jest najważniejszą cechą każdego mężczyzny.

„A więc to prawda, co mówią o was, mięśniakach”.

„ŻE NASZE CIAŁA TO ŚWIĄTYNIE STWORZONE, BY WYWYŻSZAĆ, UPIĘKSZAĆ I WYTRZYMYWAĆ NAPÓR NIESTABILNEGO BEZMIARU NASZYCH DUSZ?” – spogląda na ciebie z góry.

Zauważyłeś, o ile wyższy jest od ciebie?

Przystojniejszy też.

Na bank zarabia więcej forsy.

Nie wygląda na to, żeby co drugie słowo przeżywał załamanie nerwowe.

„TAK, SŁYSZAŁEM O TYM”.