Rozmowa · Kim Kitsuragi

„Nie, źle mnie zrozumiałeś. Mój ojciec mnie nie bił. Nie mam żadnej osobistej traumy”.

„WYPARCIE NIE NIESIE UKOJENIA TWEJ DUSZY. JESTEŚ NICZYM PIES Z PODKULONYM OGONEM. WSZYSCY TO WIDZĄ. WIDZĄ TO KOBIETY – DLATEGO WŁAŚNIE NIE ZNALAZŁEŚ GODNEJ PARTNERKI. LUB TEŻ DLATEGO ZOSTAŁA CI ODEBRANA”.

Dziwne... Nigdzie w twoim ciele nie istnieje wspomnienie czegoś podobnego. To jego wymysły.

Wymyśla to sobie, żeby zdobyć nad tobą nieuczciwą przewagę w seksualnej – a może i finansowej? – rywalizacji. Wyśliźnij mu się!

Bardziej prawdopodobne, że twój ojciec nie mógł cię bić, bo go nie było.

To nie ojciec się bił, a cały świat.

„TO SŁABOŚĆ, KTÓREJ JESTEM W STANIE CI WSPÓŁCZUĆ. OFIARUJĘ CI MOJĄ LITOŚĆ. CZERP Z NIEJ UKOJENIE”.

„Może i masz rację, może mój ojciec faktycznie mnie bił... Rzecz w tym, że tego nie pamiętam”.

„NIE MUSISZ PAMIĘTAĆ. JESTEŚ NICZYM PIES Z PODKULONYM OGONEM. WSZYSCY TO WIDZĄ. WIDZĄ TO KOBIETY – DLATEGO WŁAŚNIE NIE ZNALAZŁEŚ GODNEJ PARTNERKI. LUB TEŻ DLATEGO ZOSTAŁA CI ODEBRANA”.

„Te rozmowy o rękoczynach między ojcami a synami sprawiają, że czuję się niekomfortowo”.

„TO DLATEGO, ŻE WCIĄŻ NOSISZ NA SOBIE PIĘTNO DAWNEJ PRZEMOCY. JESTEŚ NICZYM PIES Z PODKULONYM OGONEM. WSZYSCY TO WIDZĄ. WIDZĄ TO KOBIETY – DLATEGO WŁAŚNIE NIE ZNALAZŁEŚ GODNEJ PARTNERKI. LUB TEŻ DLATEGO ZOSTAŁA CI ODEBRANA”.

Aż cuchnie to przemocą fizyczną...

(Kiwnij w zamyśleniu głową). „Twardość i miękkość. Rozumiem...”

Co jest napisane na szczoteczkach?

Na jednej jest napisane „Marta”, na drugiej zaś – będącej, zdaje się, kością-zabawką do żucia – wyryto słowo „Jairzinho”. Na ceramiczny kubek pada cień...

Spójrz w górę.

Imponująca, mitycznych wręcz rozmiarów męska postać wypełnia całe pomieszczenie. Pochyla się nad umywalką, a jej mięśnie, niczym wody oceanu, falują pod skórą przy najdrobniejszym nawet ruchu.

Falują czy drgają? Gość na bank kłuje dupę. Niemożliwe, żeby był naturalem!

Zaraz. „Kłuje dupę”?

Jak nic. TRT, hormony wzrostu, graadzki doping w zastrzykach. Bierze wszystko.

Czy ktoś powiedział coś o STYMULANTACH WYDAJNOŚCI?!

I co on robi?

Goli się. Albo może rąbie drewno, bo... Och, jednak się goli! Przesuwa ostrzem ogromnej siekierze po zarośniętym podbródku, pochrząkując przy tym głośno. Jego nagie ciało paruje... Obraz się rozmywa.

Nie używał nawet mydła... Niesamowite.

„Chodzi o miłość”.

„ODRZUCENIE GULA JUŻ TERAZ ROZWIEWA MGŁĘ W TWYM UMYŚLE. NIE SĄDŹ, IŻ NIE ZAUWAŻYŁEM. JEST TYLKO JEDEN POWÓD, DLA KTÓREGO MĘŻCZYŹNI CHCĄ COFAĆ CZAS: MIŁOŚĆ”.

„MÓWIĄ, IŻ CHODZI O HONOR, SPRAWIEDLIWOŚĆ, ZEMSTĘ, ŻAL, ODKUPIENIE I CAŁY WACHLARZ INNYCH FAŁSZYWYCH POWODÓW, LECZ W GŁĘBI – W ICH DUSZACH – ZAWSZE KIERUJE NIMI MIŁOŚĆ”.

„JAZGOT AL GULA ZAGŁUSZA NIEMAL TWOJE SŁOWA, SĄ ONE JEDNAK PRAWDZIWE. JEST TYLKO JEDEN POWÓD, DLA KTÓREGO MĘŻCZYŹNI CHCĄ COFAĆ CZAS: MIŁOŚĆ”.

„Chodzi o niego”. (Kiwnij z powagą głową). „O Revachol”.

„Naprawdę muszę znaleźć sposób na cofnięcie czasu”.

„TO JUŻ USTALILIŚMY. POWIEDZ, CÓŻ KAŻE CI POSZUKIWAĆ TAK FANTAZMATYCZNYCH ŚRODKÓW?”

(Wzrusz ramionami). „Nic. Chcę po prostu cofnąć czas”.

(Kiwnij głową). „Kobiety”.

„KOBIETY” – powtarza.

„Nie przepadam za kobietami”.

„NO I? O TYM WŁAŚNIE CHCIAŁEŚ POROZMAWIAĆ? IŻ NIE LUBISZ KOBIET?”

„Nie przepadam za samymi kobietami. Tylko za ich prawami”.

„NO I? O TYM WŁAŚNIE CHCIAŁEŚ POROZMAWIAĆ? IŻ JESTEŚ NIESPEŁNA ROZUMU GŁOSICIELEM RÓWNOUPRAWNIENIA?”

Jak mogę go przekonać, żeby pogadał ze mną twarzą w twarz?

To oczywiste – musisz skierować rozmowę na temat, który interesuje go najbardziej. Taki, który chciałby przedyskutować na osobności z innym mężczyzną.

Jak myślisz, co jeszcze może go interesować oprócz nauki o rasach?

Lekkie sado-maso?

Tatuaże?

Może socjalizm, biorąc pod uwagę, że pracuje dla Związku...

Wirrâl. Gość tak pogrążony w rozmyślaniach o rasie musi grać w papierowe gry RPG.

Sadomasochizm?

Prawdopodobnie nie. Za to kobiety... Ten tu okaz otoczył się nie jedną czy dwiema, ale trzema prześlicznymi laseczkami.

Co więcej, wszystkie trzy z nich to Kojko. Czemu tak? Musisz się dowiedzieć, co facet sądzi o Graadzie...

„Posłuchaj... Chciałbym przedyskutować pewną osobistą sprawę”.

„OSOBISTĄ?” – wydaje się rozbawiony.

„Chodzi o...” (Powoli przesuń wzrokiem po dziewczynach). „…rzeczy”.

„Ty zboku! Jean, pozwolisz, żeby mnie tak rozbierał wzrokiem?” – marszczy nos, jakby poczuła jakiś przykry zapach.

„MASZ NA MYŚLI LALECZKI. ROZUMIEM” – wydaje się nad czymś rozmyślać.

„ZDAJE SIĘ, IŻ POWINNIŚMY POROZMAWIAĆ NA OSOBNOŚCI. CHODŹ ZE MNĄ”.

Zaraz, dokąd on cię zabiera?!

A co z porucznikiem?

A co ze śledztwem?! Nie masz na to czasu, a w każdym razie nie teraz... Może później...?

„Dokąd mnie zabierasz?”

„DO NAJGŁĘBSZYCH GROT POD LA ROYAUME, GDZIE CZAJĄ SIĘ I WIJĄ BEZOKIE ISTOTY NIEZNAJĄCE ŚWIATŁA I CIEPŁA”.

Zaraz, czy to żart?!