Rozmowa · Kim Kitsuragi

„WIĘŹ EMOCJONALNA WZMACNIA EKSTAZĘ SEKSU. OPLATA KOCHANKÓW NICZYM BLUSZCZ. SŁABĄ I SILNEGO, KOBIETĘ I MĘŻCZYZNĘ, MATKĘ I DZIECKO”.

O rany. Oto człowiek, który prawdziwie zinternalizował psychologię seksu.

„Wydajesz się mieć jasno określone rozumienie męskości. Zastanawia mnie, skąd się ono wzięło?”

„TO NIE CZAS NA NIEJASNE OGÓLNIKI. W TWEJ GŁOWIE DZIEJE SIĘ COŚ INNEGO. ZADAJ PYTANIE, KTÓRE CIĘ GNĘBI, LUB STAW CZOŁA WŁASNEMU TCHÓRZOSTWU”.

Nie, to pułapka... Jeśli podążysz tą ścieżką, zrobi ci albo powie coś straszliwego...

Czas trącić osobiste struny – jest w końcu gotowy, żeby się przed tobą otworzyć.

„To nie tchórzostwo. Nazywa się to instynktem przetrwania”.

„NIE. TO BIOLOGICZNA PRZYPADŁOŚĆ – NARODZENIE SIĘ MĘSKIEGO OSOBNIKA POZBAWIONEGO JĄDER. ZDARZA SIĘ TO NA CAŁYM ŚWIECIE. TERAZ ZAŚ WYDARZYŁO SIĘ TU, W GABINECIE MEJ MATKI. POD MYM CZUJNYM OKIEM”.

„WIELKA SZKODA. TO BYŁBY CIEKAWY TEMAT”.

„No dobra. Co uczyniło cię tobą, Miarogłowy?”

„JEDYNY MĘŻCZYZNA GODZIEN TEGO MIANA – OJCIEC JAIRZINHO”.

Ojciec Jairzinho? To brzmi jak imię jakiegoś mistyka. Albo maga.

„Chwila. Czy ten ojciec Jairzinho jest... mistykiem?”

„NIE. SPAWACZEM”.

Uczciwa praca dla uczciwego człowieka.

„I w jaki sposób cię on uczynił?”

„OJCIEC JAIRZINHO UCZYNIŁ MNIE TWARDYM, MATKA ZAŚ – MIĘKKIM. RAZEM UKSZTAŁTOWALI MNIE W CAŁOŚĆ”.

Nic w historii rzeczy, które są, nie było nigdy tak niewzruszone, jak w tej chwili jest Jean-Luc Miarogłowy. To obelisk. Ogromny, falliczny obelisk siły woli.

Skowyt wiatru za oknem sprawia, że włosy na rękach stają ci dęba... Okiem wyobraźni dostrzegasz zarys niewielkiej łazienki. Nad umywalką, w kubku – dwie szczoteczki z napisami...

Otrząśnij się.

„POWTÓRZĘ: TO RÓWNOWAGA MIĘDZY TYM, CO MIĘKKIE, A TYM, CO TWARDE, UCZYNIŁO MNIE CAŁOŚCIĄ”.

„To bardzo poetyckie, ale unikasz pytania. Jak cię wychował?”

„OJCIEC JAIRZINHO BYŁ BARDZO MĄDRY. ZROZUMIAŁ, ŻE JEŚLI NIE ZAZNAM PRZECIWIEŃSTWA ŁAGODNEGO DOTYKU SWOJEJ MATKI, ZMIENIĘ SIĘ...” – urywa, jakby chciał się upewnić, że wciąż patrzycie sobie w oczy.

„W ABSOLUTNEGO MIĘCZAKA”.

Nie, nie w mięczaka!

„ZROBIŁ WIĘC TO, CO POWINIEN ZROBIĆ MĘŻCZYZNA. STAŁ SIĘ PRZECIWWAGĄ. Z ŻELAZA. POPRZEZ NIEDOBÓR, ASCEZĘ, DYSCYPLINĘ I PEŁEN SZACUNKU DYSTANS, JAKI KAŻDY OJCIEC POWINIEN MIEĆ DO SYNA”.

Jakie to smutne. Ten mężczyzna zna wyłącznie miłość matczyną...

Aż cuchnie to przemocą fizyczną. Jak u Cuna i jego ojca.

Miejmy nadzieję, że nauczył przynajmniej choć trochę swojego syna, jak spawać...

„Czy Jairzinho to twój biologiczny ojciec?”

„TAK. ODZIEDZICZYŁEM SWĄ GENOWĄ PULĘ PO OJCU JAIRZINHO. JESTEM JEGO EWOLUCJĄ. POZOSTANIE UNIEŚMIERTELNIONY W MEJ ESENCJI NAWET WÓWCZAS, GDY JEGO FIZYCZNE CIAŁO UMRZE”.

Ostatnie słowa wypowiada niemal z tęsknotą.

„Esencja” to w jego rozumieniu ten „strategiczny zapas nasienia”. Masz tu do czynienia z kolekcjonerem.

Dużo tu gadania o nasieniu, ale jakoś nikt się nie spuszcza. Coraz nudniejsza się robi ta impreza, bratan.

„Może twój ojciec nie wiedział po prostu, jak wyrazić swoją miłość?”

„NIE TOBIE JEST PISANE ZAKŁADAĆ COKOLWIEK O OJCU JAIRZINHO. JEGO ZDOLNOŚĆ DO TWORZENIA EMOCJONALNEJ WIĘZI Z POTOMSTWEM BYŁA WYJĄTKOWA”.

„NAUKA SAMOKONTROLI, DYSCYPLINY, ASCEZY I SZACUNKU BYŁA AKTEM MIŁOŚCI O WIELE WSPANIALSZYM NIŻ JAKIKOLWIEK Z TYCH, NA KTÓRE STAĆ CIEBIE I TWĄ FARMAKOTERAPEUTYCZNĄ KULTURĘ”.

Rąbnij go tym pytaniem prosto w słabiznę.

„Dziękuję, że się tym ze mną podzieliłeś”. (Kontynuuj).

„POZWALAM CI JEDYNIE ZROZUMIEĆ CHOĆ TROCHĘ DYNAMIKĘ, JAKA PANUJE W FUNKCJONALNEJ RODZINIE – TY BOWIEM EWIDENTNIE NIGDY JEJ NIE ZAZNAŁEŚ”.

„Tak, khm... No więc, wracając do kobiet i cofania czasu...”

„TAK. TWE ULUBIONE TEMATY. CO Z NIMI?”

„Przestań na siłę wiązać wszystko ze mną”.

„JA JEDYNIE STWIERDZAM FAKTY. TWA STRAUMATYZOWANA ESENCJA SAMA SIĘ UJAWNIA”.

„Twój ojciec na pewno uważa cię za drapieżnika szczytowego. Samca alfa”.

„NIE, BYNAJMNIEJ. LECZ TO BEZ ZNACZENIA. NIE POWINNO MNIE OBCHODZIĆ – I NIE OBCHODZI – CO ON UWAŻA. JESTEM SOBĄ, NIE NIM. TEGO MNIE WŁAŚNIE NAUCZYŁ”.

Intelektualna niezależność. To zdecydowanie coś godnego podziwu.

W głębi duszy jednak go to obchodzi. To jasne. W końcu jest jego synem.

„Nie musisz być zawsze taki twardy. Wyluzuj trochę, ciesz się życiem”.

„NIE MYŚL, ŻE SKORO ZDOŁAŁEŚ ODRZUCIĆ JARZMO GULA, STAŁEŚ SIĘ GODZIEN UDZIELAĆ MI ŻYCIOWYCH RAD”.

„NIE STAŁEM SIĘ TYM, KIM JESTEM, PODDAJĄC SIĘ ŻĄDANIOM PRAGNĄCEGO PRZYJEMNOŚCI FIZYCZNEGO CIAŁA. TY JEDNAK, JAK JASNO WIDAĆ, ZROBIŁEŚ INACZEJ. I TO WYSTARCZY MI AŻ NADTO, ABY ZAMKNĄĆ TĘ DYSKUSJĘ”.

„NIE JESTEM W STANIE DOSTRZEC NI USŁYSZEĆ WSPANIAŁEGO PRZYKŁADU, JAKIM ŚWIECISZ – PRZESZKADZA W TYM TEN, KTÓRY TOBĄ WSPÓŁKIERUJE. AL GUL”.

„Nauczył cię chociaż, jak się spawa?”

„NIE. NIE JESTEM ZAINTERESOWANY SPAWANIEM”.

„Czemu więc nazywasz go ojcem Jairzinho?”

„GDYŻ OJCIEC JAIRZINHO JEST MYM OJCEM, NA IMIĘ ZAŚ MA JAIRZINHO”.

Ojciec nauczył go szacunku.

„Uderzył cię kiedyś? Bo coś mi się zdaje, że nieraz”.

„STEREOTYPOWE ZMARTWIENIA STRAUMATYZOWANEGO PRACOWNIKA SPOŁECZNEGO. RZECZYWISTOŚĆ NIE POKRYWA SIĘ Z TWYMI OSOBISTYMI PSYCHICZNYMI URAZAMI. A GDYBY SIĘ POKRYWAŁA – PRZYJĄŁBYM TO Z RADOŚCIĄ. DOBRA WALKA Z OJCEM JAIRINHO BYŁABY WIELKIM ZASZCZYTEM”.

„Osobistymi psychicznymi urazami”? Czy on sugeruje, że to ty byłeś bity przez swojego ojca?