Rozmowa · Miarogłowy

„Ta atawistyczna pozostałość każe dupom mówić tak, poproszę”.

„LALECZKO, DZIĘKUJĘ” – mówi, a tatuaże na jego kamiennej twarzy wykrzywiają się na chwilę w uśmiechu. „ALE PORADZĘ SOBIE SAM”.

Uśpiłeś jego czujność... Jest zajęty sytuacją ze swoją kobietą.

„Jesteś pewien, że nie jestem od ciebie kraniometrycznie lepszy?”

„WIDAĆ U CIEBIE WYSUNIĘTĄ DO PRZODU SZCZĘKĘ, CO ŚWIADCZY O SCHIZOFRENII I SEKSUALNEJ NIEOBLICZALNOŚCI. Z CZYSTO ESTETYCZNEGO PUNKTU WIDZENIA, DOŁEK W TWOJEJ ŻUCHWIE SPRAWIA, ŻE WYGLĄDASZ NICZYM DZIECKO. TO NIE JEST KRANIOMETRIA, A LI TYLKO SPOSTRZEŻENIE”.

„Dosyć już”.

„NIE ŻYCZYSZ SOBIE BYĆ OCENIANYM, GDYŻ STANOWISZ GENETYCZNY ZLEPEK POLIKULTUROWYCH DEFORMACJI. TO ZROZUMIAŁE”.

„Co jeszcze?”

„NIE SPOSÓB DOSTRZEC WIĘCEJ Z TWOJEJ STRUKTURY KOSTNEJ – ZASŁANIA JĄ NISZCZYCIELSKIE DZIEŁO AL GULU. W TYM, CO POZOSTAŁO PO TWOICH RYSACH, DOSTRZEGAM MIĘSISTE WARGI, BRAK OWŁOSIENIA NA GŁOWIE I DŁUGIE RAMIONA W STOSUNKU DO KOŃCZYN DOLNYCH”.

„CO DOPROWADZA MNIE DO WNIOSKU: NIE JESTEŚ POLICJANTEM, LECZ POSPOLITYM PRZESTĘPCĄ, POTOMKIEM MORDERCÓW I MARYNARZY Z SUR-LA-CLEF I WESPERU, MOŻE NAWET RÓWNIEŻ ZDEGENEROWANYCH PASTERZY OWIEC Z UBI”.

„Ciekawe. Czyli jakiś z moich przodków pochodził z Sur-La-Clef, inny zaś był Wesperczykiem?”

„TWOJE RASOWE DZIEDZICTWO NIE WZBUDZA ZAINTERESOWANIA. JEST TAKIE SAMO, JAK U WSZYSTKICH REVACHOLCZYKÓW. TWOI RODZICE, TAK JAK ICH RODZICE, PODJĘLI DECYZJĘ O REPRODUKCJI, POZOSTAJĄC POD WPŁYWEM AL GULU. TO JEDYNY POWÓD, DLA KTÓREGO ISTNIEJESZ”.

Góruje nad tobą. Niemal niemożliwe jest się z nim zmierzyć, kiedy nie jesteście obaj pijani. To zbyt straszne, kiedy ludzie są trzeźwi.

„Muszę znaleźć sposób na cofnięcie czasu”.

Nakłoń go do rozmowy na osobności.

„Dobrze, poczekam tutaj, tylko ściągnij to ciało”. (Poczekaj tutaj, aż Miarogłowy wróci).

„LALECZKO, PILNUJ, ŻEBY NIE RUSZALI SIĘ STĄD PRZEZ CAŁY TEN CZAS”.

Kobieta odprowadza wzrokiem odchodzącego Miarogłowego...

Odwraca się do ciebie. „Jesteście jakimiś gliniarzami czy coś?”

„Tak, prawo to tutaj my”.

„Sztosik. Lubię facetów z bronią i władzą” – mówi kobieta, okręcając włosy wokół palca. „Tak w ogóle to jestem Katia”.

„Słyszycie to?” – pyta porucznik, spoglądając w kierunku dziedzińca. „Ten dźwięk. On coś łamie”.

„Tak, Jean-Luc musi tam robić niezłą demolkę. Szkoda, że tego nie widzę...”

„Ja nie żałuję. Dość się już naoglądałem tego trupa”.

„Nie bój nic. Takie fizyczne sprawy to łatwizna dla Miarogłowego. Mentalne też. Wiesz, jest naprawdę uduchowiony” – rozgląda się.

„Już późno, nieprawdaż? Naprawdę musicie lubić to, co robicie. Żeby szwendać się o tej porze...” – odwraca się i spogląda na wychodzącego zza rogu, zbliżającego się do bramy behemota.

„CIAŁO ZOSTAŁO USUNIĘTE Z DRZEWA” – mówi, strzepując z dłoni wióry. „PRZERWIJ STRAŻ I ZŁÓŻ SOBIE GRATULACJE. STANĄŁEŚ DZIŚ PO STRONIE RASOWEGO ZWYCIĘSTWA”.

„Nie było żadnego wyboru stron. Zrobiliśmy, co było niezbędne dla zachowania porządku”.

Kiwa powoli głową. „NIEZBĘDNE ZAŚ BYŁO ZOSTAĆ NA OCZACH WSZYSTKICH CZŁOWIEKIEM ZWIĄZKU”.

„Dziękuję ci za współpracę, Miarogłowy”.

„ŻEGNAJ, TUCZNIKU. OD TERAZ JESTEŚ CZŁOWIEKIEM ZWIĄZKU”.

„Spójrzcie na siebie, gliny do wynajęcia z MOR-u” – jego dudniący głos dobiega z dołu. „Pilnujecie tego pomostu jak pieski Evrarta – tak to teraz wygląda? MOR jest na sprzedaż?”

„I to mówi najemnik udający robotnika”.

„Będę pracował z tym, z kim chcę”.

Przerywa ci przenikliwy, odbijający się od martyneskich ścian śmiech. To Cuno! A później...

Mężczyzna odwraca się, aby spojrzeć za siebie – na behemota wyłaniającego się zza rogu, który zbliża się do niego i go mija...

Przerywa ci przenikliwy, odbijający się od martyneskich ścian śmiech. A później...

„To nie twój interes”.

„Tak, jestem niesamowicie skorumpowanym gliniarzem. Korumpuję się przy każdej okazji”.

„A kim ty jesteś?” – odgryza się porucznik. „Co tutaj robisz? Dlaczego twoje ubranie jest na ciebie o cztery rozmiary za małe?”

„Też chciałbym móc to zobaczyć”.

Kobieta spogląda w stronę podwórza. „Jean-Luc musi tam robić niezłą demolkę. Szkoda, że tego nie widzę...”

„Na to wygląda”.

„Próbujemy tylko nie dopuścić, żeby wszystko się zesrało”.

„A nie przeszło ci nigdy przez myśl, że może wszystko powinno się zesrać?” – mówi kobieta, okręcając włosy wokół palca. „Tak w ogóle to jestem Katia”.

„Czemu jesteś z Miarogłowym?”

„Tylko na niego spójrz. Jest kraniometrycznym ideałem. Jesteście gliniarzami czy jak?”

„Służysz Związkowi, nieprawdaż? Czy jego członkowie nie są... biali?”

„NIE BĄDŹ WULGARNY. KOLOR SKÓRY NIE MA Z TYM WIELE WSPÓLNEGO. RASOWA ENIGMA TO KWESTIA O WIELE BARDZIEJ ZŁOŻONA” – odwraca wzrok ku portowi, ewidentnie tobą znudzony.

Muszą tu zachodzić jakieś tarcia. Dobrze je jednak ukrywa...

„Przepraszam, oczywiście. Rozumiem już. Lepiej niż wcześniej”.

„PAN CLAIRE TO CZŁOWIEK Z WIZJĄ I MOŻLIWOŚCIAMI. I WOLĄ, BY STAWIĆ CZOŁO MIĘDZYNARODOWEMU KAPITAŁOWI, A TO COŚ, CZEGO NAIWISTYCZNI KOMUNIŚCI WASZEJ RASY NIGDY NIE POSIEDLI”.

„Indywidualizm to mój styl”.

„STYL. INDYWIDUALIZM. CZYŻBYŚ ZACZERPNĄŁ TE IDEE ZE ZDEGENEROWANEJ KULTURY MŁODZIEŻOWEJ? USŁYSZAŁEŚ JE, SŁUCHAJĄC ROCKANDROLLOWYCH UTWORÓW?”

„To prawda. Jestem gwiazdą rock and rolla i buntownikiem”.

„ROCK AND ROLL CHYLI SIĘ KU UPADKOWI, SŁUCHAJĄ GO JUŻ TYLKO KOJKOWIE. NIE MA W NIM ŻYCIA, MÓJ LUD PORZUCIŁ GO DAWNO TEMU. PROWADZI TYLKO KU NEURODEGENERATYWNEJ OPRYSZCZCE ŁONOWEJ I PRZEDAWKOWANIOM HEROINY”.

„NIE DZIWI MNIE, ŻE TAK TO LUBISZ. STAŁO SIĘ TAK Z WIELOMA PRODUKTAMI UBOCZNYMI NIEUNIKNIONEGO KULTUROWEGO ZWYCIĘSTWA RASY SEMEŃSKIEJ”.

„Dobra, spytam. Kim są Semenowie?”

„TO RASA Z POŁUDNIOWEJ WYSPY. HAPLOGRUPA A4A. JESTEŚMY PRAWOWITYMI WŁADCAMI ARCHIPELAGU INSULINDIAŃSKIEGO. WYWODZIMY SIĘ OD AREOPAGITÓW Z PRADAWNEGO PERYKARNASU. PRZYBYLIŚMY TU 4000 LAT TEMU. TYSIĄCLECIA PRZED TYM, JAK POJAWILIŚCIE SIĘ TU WY”.

„JESTEŚMY PRZYSZŁOŚCIĄ. TO WSZYSTKO, CO TRZEBA CI WIEDZIEĆ”.